Κυριακή, Απριλίου 22, 2007

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΗΤΑΝ ΔΥΟ

Κείμενο της μιας ανάσας

Του Φαίδωνα Θεοφίλου

Μια φορά ήταν δύο. Φορούσαν τομάρια ζώων και ζούσαν σε υγρές σπηλιές. Στη χαρά γρύλιζαν. Στη λύπη σιγομουρμούριζαν. Στην οργή ούρλιαζαν και δέρνονταν. Έτρωγαν ωμές τις τροφές τους και λόγο δεν είχαν. Μετά από στοίβες χρόνια, οι δυο γίναν πολλοί. Βρήκαν το λόγο. Ο λόγος έντυσε και στέριωσε τις σχέσεις τους. Η αγριότητα ημέρεψε. Έμαθαν να τραγουδούν και να παίζουν μουσική. Ανακάλυψαν τις επιστήμες κι ο λόγος πήρε κυρίαρχη μορφή στη ζωή τους, ανεβάζοντάς τους γοργά στα σκαλιά της εξέλιξης, με προορισμό άγνωστο. Ανακάλυψαν κι άλλες χώρες και γνωρίστηκαν με άλλους, που κι αυτοί ήταν δυο και έγιναν πολλοί. Ακόμα, μάκρυναν τον πρόλογο του έρωτα, με τραγούδια, γράμματα και σκέρτσα. Έτσι ώστε, ο πρόλογος έγινε όμορφος σαν τον ίδιο τον έρωτα. Μετά από στοίβες χρονικών πακέτων, έγιναν ακόμα περισσότεροι. Κατοικούσαν σε πολυώροφες μυρμηγκοφωλιές, χτισμένες πάνω από την επιφάνεια της γης. Πρωί-πρωί έτρεχαν στη δουλειά τους και δεν ήξεραν αν τη δουλειά τους έκαναν με ταχύτητα ή την ταχύτητα με δουλειά. Ύστερα γύριζαν στο χώρο της κατοικίας τους κουρασμένοι κι έτρωγαν περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν. Πατούσαν ένα κουμπί και κοίταζαν αμίλητοι ένα κουτί με οθόνη που τους έδειχνε εικόνες. Έτσι η σιωπή έπλεκε ένα κουκούλι για τον καθένα και τον τύλιγε ώστε, ενώ ήταν πολλοί, ο καθένας ήταν μόνος του. Έγερναν κατόπιν στο κρεβάτι και κοιμούνταν, βέβαιοι για την αυριανή επανάληψη. Ύστερα από μια στοίβα χρόνια, ο λόγος χάθηκε. Άρχισαν τότε να γρυλίζουν στη χαρά, να σιγομουρμουρίζουν στη λύπη, να ουρλιάζουν και να δέρνονται στην οργή…

3 σχόλια:

mithymnaios είπε...

... κι έπειτα έβαλαν στα σπίτια μερικών (ευλογημένων) κάτι παράξενα μηχανάκια για να μετατρέπουν τη γνώμη και την απορία των σε ποσοστά δημοσκοπήσεων και υλικό στα χέρια μιας άλλης (άθλιας) ράτσας, αυτής των βραδινών σχολιαστών στις γειτονιές της τηλοψίας… Και νόμιζαν πως έτσι ήταν μια χαρά, αυτοί που μια φορά ήτανε δυο και… ήταν ευτυχισμένοι.

Ανώνυμος είπε...

που και που πάλι κοκκινίζουν οι παλάμες τους που χειροκροτούν τους νάνους που γίναν ψηλοι πατώντας στα κρανία τους.

Κύριε Θεοφίλου,η μεστή,παραστατική λιγόλογή σας περιγραφή της ανθρώπινης πορείας είναι σαν εκείνα τα σκονάκια που είχαμε μέσα ολόκληρο το βιβλίο της Ιστορίας.

Σ.Δαρσινός

Ανώνυμος είπε...

H anqrwpinh zwh einai telika enaV kukloV pou arch kai teloV mperdeuontai.....Otan nomizeiV pwV ta xereiV ola einai ekeinh h periergh kamph pou ftaneiV sto monopati thV zwhV pou anakalupteiV me xafniasma pwV den xereiV st alhqeia tipota... CqeV grulizeV me cara ki etrwgeV to ashmenio feggari anemela sa natan feteV apo peponi..... Shmera taxideueiV kai ftaneiV to feggari ki akoma pataV panw tou ki adeiazei h yuch sou oloklhrh apo omorfo xegelasma kai apiasto paramuqi.....Ola mporeiV kai ta couftwneiV...OLA ektoV apo to olodiko sou oneiro pou kourniazei moudiasmeno san aetoV me tsakismena ftera !
{Mia fora htan duo}.....apoye einai mia plhgwmenh anasa kai mia fwnh pou ourliazei me orgh afwna giati kanenaV pia den thn akouei....

Me olh mou thn filia kai agaph,
STELLA ZAMPOUROU FOLLENTER 4.24.07 New York

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΜΗΘΥΜΝΑ

ΜΗΘΥΜΝΑ
Γενέθλιος τόπος