Δευτέρα, Νοέμβριος 09, 2009

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ: ΤΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΊΑΣ, ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΟΥΝ ΜΥΣΤΗΡΙΟ...



Του Φαίδωνα Θεοφίλου

Η εξομολόγηση, στους πρώτους μεταχριστιανικούς χρόνους δεν είχε τη μορφή που ξέρουμε σήμερα . Τότε, στη χριστιανική κοινότητα, ας πούμε αυτό που σήμερα ονομάζουμε ενορία, η εξομολόγηση γινόταν ανοιχτά. Ο καθένας εξομολογιόταν τα σφάλματά του, (τις αμαρτίες του κατά την Εκκλησία) στους άλλους και οι ιερείς το ίδιο. Όλη η ενορία δηλαδή άκουγε την εξομολόγηση του καθενός, συμπεριλαμβανομένων των διακόνων, των πρεσβυτέρων και των επισκόπων. Όταν όμως το παπαδαριό παραοργανώθηκε σε επίπεδα εξουσίας, άλλαξε το τροπάρι: Ο κάθε πιστός, μπορεί και πρέπει να προσέρχεται στον (λεγόμενο) πνευματικό του να εξομολογηθεί κατά μόνας και να λάβει συγχώρεση και άφεση(!!!) αμαρτιών από τον αρμόδιο παπά-εξομολογητή. Και ο κάθε ιερέας μπορεί και πρέπει να προσέρχεται στον Δεσπότη του για εξομολόγηση και άφεση αμαρτιών.
(Η δυτική εκκλησία μάλιστα προσέφυγε και στη μέθοδο του παραβάν για να μην βλέπουν ο ένας το πρόσωπο του άλλου, ιερέας και εξομολογούμενος).
.
Έτσι φτιάχνοντας τη συνταγή σύμφωνα με τις επιθυμίες τους, απάλλαξαν τον ιερέα από την ιδιότητα του «αδελφού» στη ζωή και στη δημόσια εξομολόγηση και τον μετέτρεψαν (οι ανώτεροι σε βαθμό άγαμοι κληρικοί) σε όργανο εξουσίας, που δίνει άφεση αμαρτιών στους αμαρτωλούς, άραγε ως Αντιπρόσωπος του Θεού; (πως λέμε Αποκλειστικός αντιπρόσωπος…) που παίρνει εντολές από τον Επίσκοπο και ο οποίος Επίσκοπος βρίσκεται σε διαρκή ζωντανή σύνδεση με το…Θεό…
.
Όμως ο ιερωμένος δεν διαφέρει σε τίποτα από τον πιστό, έναντι της Εκκλησίας και του Θεού, αφού και οι δύο είναι σύμφωνα με την Εκκλησία, φορείς ιεροσύνης. Η μόνη διαφορά είναι η υποχρέωση του ιερέα να τελέσει το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Κι αυτό ήταν το νόημα της δημόσιας εξομολόγησης: Η μέσω της αδελφοσύνης ισότητα.
.
Θεωρώ, αν σκεφθώ ως πιστός, ότι ουδείς ιερέας είναι κατάλληλος ή έχει το δικαίωμα να δεχθεί τα μυστικά της ψυχής ενός Ανθρώπου, πολύ δε περισσότερο και να τον συγχωρήσει για όσα θα του εκμυστηρευτεί. Να τον συγχωρήσει αν του έκανε του ίδιου κάποιο κακό μάλιστα. Όπως δηλαδή θα μπορούσε να κάνει ο οποιοσδήποτε. Αλλά ο Χριστός δεν δίνει εντολή σε κανέναν να εξομολογήσει κατά μόνας. Είπε μόνον: «Εξομολογείσθε αλλήλοις» (δηλαδή μεταξύ σας) Αν το παπαδαριό δεν θέλει να εκθέτει δημόσια τις αμαρτίες του, ας κλείσει αυτό το κεφάλαιο της εξομολόγησης. Ή μάλλον ας το κλείσουν οι θρησκευόμενοι με το να μην πηγαίνουν να εξομολογηθούν. Άλλωστε, δεν καταλαβαίνω γιατί δεν θα μπορούσε ο πιστός να εξομολογηθεί με την προσευχή στο Θεό του και να του πει όσα και ό,τι θέλει.
.
Πολύ δε περισσότερο που η Εκκλησία τοποθετεί την Προσευχή πολύ ψηλά σε σπουδαιότητα άρα, μέσω αυτής μπορούν να ειπωθούν τα πάντα. Θα πει κανείς : Ναι αλλά ο Θεός τα ξέρει. Υποθέτω πως η εξομολόγηση στο Θεό θα γίνει όχι για να μάθει ο Θεός κάτι που ήδη ξέρει, μα για να συναισθανθεί ο πιστός ότι έσφαλε και με την παραδοχή του αυτή, να καθαρθεί και να ζητήσει άφεση αμαρτιών από τον πραγματικά Αρμόδιο και Έχοντα εξουσία για τα πάντα. Κι αλλιώς: Μπορεί ο κάθε πιστός να ζητήσει συγγνώμη από το κάθε έναν που του έκανε κάποιο κακό οπότε η εξομολόγηση κατά μόνας, καθίσταται περιττή.
.
Και τώρα ας σκεφθώ ως πολίτης, απαλλαγμένος από την υποχρέωση του πιστού να δέχομαι άκριτα ό,τι σκοτεινό, γκρίζο ή φωτεινό, μου λένε οι παπάδες .
Η εξομολόγηση, είναι κατά τη γνώμη μου, ένα εργαλείο της Εκκλησίας, που σκοπός του είναι, να δημιουργεί μια σχέση εξάρτησης, μια άτυπη εξουσία των παπάδων πάνω στους πιστούς, των οποίων τα μυστικά γνωρίζουν από την εξομολόγηση.
Και επίσης μια επιπρόσθετη εξουσία των Δεσποτάδων πάνω στους παπάδες που οι ίδιοι εξομολογούν. Και λέω επιπρόσθετη αφού είναι και φυσικοί τους προϊστάμενοι και συχνά αδυσώπητοι. Δεν είναι λίγες οι φορές, όπου γυναίκες, μετά την εξομολόγηση, έλεγαν σοκαρισμένες, ότι ο εξομολογητής ιερέας προσπαθούσε να εκμαιεύσει τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις, συσχετίζοντας τις αμαρτίες στο… κρεβάτι με τον ασπασμό των εικόνων στην εκκλησία…. Καμία από τις γυναίκες αυτές , δεν ξαναπήγε στην εξομολόγηση. Και κάποιες από αυτές δεν ξαναπάτησαν το πόδι τους στην Εκκλησία. Όσοι ή όσες από τα θύματα της εξομολόγησης συνεχίζουν να πηγαίνουν, κουβαλούν ένα σωρό προκαταλήψεις, ενοχές και ψυχικές ασθένειες. Και ασφαλώς ο καθένας από σας θα έχει τις εμπειρίες του ή θα έχει ακούσει τις εμπειρίες των άλλων.
.
Μπορεί η Εκκλησία να λέει ότι σύμφωνα με το δόγμα, η εξομολόγηση είναι μυστήριο. Η μόνη τους έννοια είναι όμως το πώς θα διατηρήσουν και θα διευρύνουν την εξουσία τους πάνω στους πιστούς. Να διαφεντεύουν τους αφελείς. Το πώς να απολαμβάνουν τιμές , δόξες, αναγνώριση επιβεβαίωση. Ό,τι επιζητούν δηλαδή και οι κοσμικοί. Τότε γιατί έβαλαν τα ράσα; θα αναρωτηθεί κάποιος... Ίσως, ακριβώς, για όλα αυτά….
Είναι ανάγκη, ο σύγχρονος άνθρωπος να σκέπτεται και να διυλίζει τα πράγματα κι όχι να καταπίνει ότι του δίνουν στο όνομα του Θεού.. αφού στο όνομά Του έγιναν τα μεγαλύτερα εγκλήματα..
.
Έτσι γινόταν μέχρι τώρα. Κοιτάξτε μέσα στην ιστορία πόσο φορτωμένη μέσα στην ανομία είναι η Εκκλησία, επειδή οι θρησκευόμενοι ήταν εύπιστοι κι η εξουσία της Εκκλησίας απόλυτη, έφτασαν μέχρι να πουλούν τα κτήματά τους, να δίνουν τα χρήματα στην Εκκλησία για να πάρουν ένα χαρτί που έλεγε ότι συγχωρούνται οι αμαρτίες τους…(Στο όνομα του…Θεού) (Δυτική Εκκλησία)
Αλλά ας μη ξεχνούμε και τους σκλαβωμένους, από τους Τούρκους, Έλληνες που έδιναν τη περιουσία τους στην Εκκλησία για να τη γλιτώσουν από τον κατακτητή αλλά πιο καλά να την έπαιρναν οι Τούρκοι, αφού μετά την απελευθέρωση όλα θα πέρναγαν στην κτήση του ελληνικού κράτους που θα τα μοίραζε κάποια στιγμή στους πολίτες του. Ενώ τώρα η Εκκλησία όχι μόνο βρέθηκε με τεράστια περιουσία αλλά διεκδικεί με οθωμανικά φιρμάνια και σφραγίδες και απύθμενη απληστία, τεράστιες εκτάσεις…. (Ανατολική Εκκλησία) Αν θέλεις πίστευε. Αλλά ερεύνα. Μην καταπίνεις αμάσητα όσα σου δίνουν.
.
Κλείνοντας, θα έλεγα πως οι θρησκευόμενοι έχουν το Θεό τους για να Του εκφράζουν την πίστη και τα συναισθήματά τους. Όπως μπορούν λοιπόν να Του ζητήσουν βοήθεια για ένα τους πρόβλημα, έτσι μπορούν και να εξομολογηθούν Σ’ Αυτόν. Εκτός κι αν πρόκειται να κάνουν απεργία οι παπάδες γιατί ο Θεός τούς παίρνει τις αρμοδιότητες……..
Όσο για τους άθεους, αρκεί να τηρούν τους νόμους της πολιτείας και τους ηθικούς άγραφους νόμους ως και το δικό τους αξιακό σύστημα, που μπορεί να έχει γι αυτούς, ακόμη μεγαλύτερο βάρος και βάθος…









Πέμπτη, Νοέμβριος 05, 2009

ΑΦΙΞΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΜΟ - Ποίηση


Φαίδωνα Θεοφίλου

Στην αρχή ήταν το δέος.

Όταν άρχισε να ραγίζει, όλα ξεδιάλυναν.

Βράχια που ξεφύτρωναν με το νεύμα του Θεού.

Θάλασσα να καθρεφτίζει τ’ ουρανού τις προθέσεις.

Ποιητών και Αγίων ψιθυρίσματα,

με τις τέσσερις εποχές να παραστέκουν.

Στο καστρομοναστήρι οι αιώνες ταξινομημένοι

με την πνοή της Ιστορίας.

Τα λόγια του Ιωάννη στον αιθέρα κεντημένα

και τα οράματα να φωλιάζουν στο σπήλαιο.

Μπαίνουμε στο λιμάνι

και μας μηνάει η Πάτμος:

«Στην πέτρα η Δύναμή μου,

η Σοφία μου στο λευκό

οι ισορροπίες της Ψυχής μου στα σχήματα».

Με αρσενοπρέπεια κατεβαίνει ο ήλιος

τη σκάλα του στη θάλασσα.

Οι αποχρώσεις ξεσπούν

σαν παιδικά αισθήματα.

Άγγελοι κρατούν στα κύματα τον ίσο…

Ο Ιωάννης αλλοπαρμένος

απ’ το Ουράνιο Πάθος

αφήνει τη φωνή Του ως εμάς:

«Στου Θεού τον Έρωτα αφεθείτε»

Και των Ανθρώπων, συμπλήρωσα

και των Ανθρώπων,

ενώ το πλοίο έδενε στο ντόκο…


@C : Φαίδων Θεοφίλου -All rights reserved

Τρίτη, Νοέμβριος 03, 2009

ΕΡΩΤΙΚΟ ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ


.
Τα χαμόγελα της θάλασσας
.
τα μάζεψαν όλα οι τουριστικές αφίσες.
.
Δείκτες στατιστικής και συναλλάγματος
.
γινήκαν τα κρεβάτια.
.
Κι όμως το πέλαγο είν' ακόμα ανθισμένο.
.
Οι φυστικιές ετοιμάζουν
.
τη δικιά τους επανάσταση
.
με τη στυφή παντιέρα
.
και την τεντωμένη εκδίκηση
.
της χλωροφύλλης.

.



Από το βιβλίο "Επίμονο Θεώρημα" 25 ποιήματα κι ένα Επίγραμμα
Οι φωτογραφίες είναι του Δημήτρη Ταλιάνη


Τρίτη, Οκτώβριος 27, 2009

ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΨΑΝ ΠΟΛΥ, ΕΔΩΣΑΝ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΓΥΡΕΨΑΝ- Αφιερώνεται



Φαίδωνα Θεοφίλου

«Ψάχνω για το δικό μας το πελεκημένο Θέλω» μονολογεί «Ο νεαρός Έλληνας» ανιχνεύοντας το μέλλον του Ελληνισμού. Ίσως υπάρχει γύρω μας και μέσα μας μια Ελλάδα που δεν υποψιαζόμαστε κι ένας Έλληνας που βαδίζει στη κόψη του ξυραφιού, έχοντας τις ίδιες πιθανότητες να χάσει την ψυχή του ή να την αποκαλύψει λαμπερή
και να νιώσει την επιθυμία για τον επαναπροσδιορισμό,
μιας πορείας νέας.
Να βάλλει στόχους που να ξεπερνούν τις δυνάμεις του:
Γιατί, τι νόημα θα είχαν στόχοι
που είναι μέσα στα όριά του;

«Τον καθαρό το Λόγο να φιλάς στο στόμα
για να γίνει σφυγμός
στο σώμα όλου του κόσμου»

Οι ποιητές είτε ακούγονται είτε όχι, επιμένουν.
Απλώνουν την έπαρση της ψυχής τους σαν δίχτυ να αιχμαλωτίσουν το αδύνατο.
Έτσι λοιπόν ο Ελληνισμός, στο μέτρο που, κατά την ιστορική του διαδρομή, έφτασε το αδύνατο και το έκανε αυτονόητη υπόθεση, είναι λαός ποιητικός.
Και όχι μόνο γι αυτό. «Ο νεαρός Έλληνας» αρμενίζοντας ενάντια σε καιρούς μικρόψυχους, θερμαίνει στο στήθος του την Ουτοπία σαν αγαπημένη, που θα μεταβληθεί σε τρέχουσα πραγματικότητα.
Η εικόνα του νέου Ελληνικού Μύθου υπάρχει.
Μόνο που είναι κατατεμαχισμένη και σκόρπια σε μυριάδες κομμάτια. Κι είναι αυτά τα κομμάτια, τα πιο λαμπερά και κλείνουν μέσα τους θησαυρούς και μάγια. Ο στόχος περιμένει:
Να συνθέσουμε αργά έστω, μα σταθερά
την εικόνα του Νέου Ελληνικού Μύθου…

Φαίδωνα Θεοφίλου
«Ο Μικρός Ελληνικός-τρεις Λόγοι
Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Γ΄Έκδοση – (εξαντλημένο)




Σάββατο, Οκτώβριος 24, 2009

Ο Πολίτης επισημαίνει τρία μικρά θέματα

Του Φαίδωνα Θεοφίλου

Θέμα πρώτο:


Ο πρώην υπουργός Οικονομίας της Ν.Δ. κ. Παπαθανασίου
αντί να ζητήσει συγγνώμη από τους Έλληνες πολίτες
που μαζί με τον προκάτοχό του
κ. Αλογοσκούφη και τον «μικρούτσικο» πρώην πρωθυπουργό,
έφθασαν τη χώρα στο χείλος του οικονομικού γκρεμού,
κατασπαλώντας τις οικονομίες του ελληνικού λαού
και ανεβάζοντας στο κόκκινο τη διαφθορά, αντί λοιπόν να
ζητήσει συγγνώμη ο θρασύτατος και αναιδής Παπαθανασίου,
περιέρχεται στα παράθυρα των καναλιών κάνοντας
αντιπολίτευση σε μια κυβέρνηση ηλικίας 20 ημερών!!!! Μια
κυβέρνηση που σε τόσο λίγο χρόνο δεν προλαβαίνει να κάνει
ούτε καλό ούτε κακό… Συνεπώς η κάθε είδους αντιπολίτευση
δ ε ν έχει ΑΚΟΜΑ λόγο ύπαρξης. Αλλά, φωνάζει ο κλέφτης…

.
Οι παλαιότεροι έχουν πλήρη γνώση της νοοτροπίας της
Δεξιάς: «Ξέρεις ποιος είμαι γώ;» «Κάνε πέρα να περάσω" "
Θα σε τυλίξω σε μια κόλλα χαρτί» (βλέπε φάκελο πολιτών για
τα πολιτικά τους φρονήματα, επί Καραμανλή πρεσβύτερου…)
Καιρός είναι να γνωρίσει και η σημερινή νεολαία, τι σημαίνει
… «αναβαθμισμένο» ήθος της σύγχρονης Δεξιάς…

Θέμα δεύτερο:


Ο Σύ.ριζ.α φαίνεται πως δεν έμαθε και πολλά πράγματα από
τα παθήματά του απ' τον περασμένο Δεκέμβρη όπου -
ταυτιζόταν με τους κουκουλοφόρους και κάλυπτε τα
έκτροπα του Δεκεμβρίου του 2008, με αποτέλεσμα από το
18% που του έδιναν οι δημοσκοπήσεις, προ των
ολισθημάτων του, να λαχανιάσει για να μπει στη βουλή
τον Οκτώβρη του 2009.
Το κόμμα των 10 συνιστωσών και του 4%, θα πρέπει να
καταλάβει ότι σε ένα κράτος δικαίου, όλοι υπόκεινται σε
έλεγχο, είτε ανήκουν στο Συριζα είτε στον Ακρόριζα είτε
στην πιπερόριζα είτε στη βράσε όρυζα…Εάν η αστυνομία
έκανε λάθος με τα στελέχη του Σύριζα στα Εξάρχεια, τότε
να ζητήσει συγγνώμη ο κατά νόμον υπεύθυνος που είναι ο
διοικητής της αστυνομίας. Ο υπουργός κ. Χρυσοχοΐδης δεν
έχει καμιά δουλειά να ζητάει συγγνώμη για κάθε αρνητικό
περιστατικό και να παραιτεί τον αστυνομικό διοικητή αν τον
παραίτησε γι αυτό, γιατί επικοινωνιακά,
φάνηκε ότι ο υπουργός παραίτησε τον διοικητή για να
ικανοποιήσει τον Σύριζα. Αν είναι έτσι τότε τι γίνεται με
όλους αυτούς τους πολίτες και τους μετανάστες που έχουν
υποστεί απάνθρωπη βία από την ΕΛ.ΑΣ; Ποιος θα ζητήσει
συγγνώμη από αυτούς και πόσοι θα παραιτηθούν γι αυτούς;
Ή μήπως ο Σύριζα είναι υπεράνω όλων και εναντίον όλων;
Νομίζω λοιπόν, η συγγνώμη και η αναγνώριση του λάθους
από τον αρμόδιο διοικητή της αστυνομίας αρκεί.
Και μια υπενθύμιση στον πρόεδρο του Συριζα, κ. Α.Τσίπρα
πριν να γίνει...Τσιπράκος.
Αν θέλει να κάνει το κόμμα του ελκυστικό, μπορεί να το κάνει με την πολιτική ωριμότητα και όχι με ακραίες δηλώσεις – φούσκες που στοχεύουν στη στιγμιαία εντυπωσιοθηρία.

Θέλουμε μια αστυνομία που να τηρεί το νόμο κατά γράμμα
και για όλους .
Θέλουμε μια αστυνομία να είναι παντού
παρούσα για να υπερασπιστεί ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ. Να ξεχάσει την
αυταρχικότητα, τους τσαμπουκάδες και την άσκηση βίας.
Θέλουμε μια αστυνομία που να έχει συνείδηση ότι ο
Εργοδότης της είναι ο ελληνικός λαός και ότι πρέπει να
παράγει έργο υπέρ αυτού και όχι να του παριστάνει το
αφεντικό.
Δεν είναι όμως αποδεκτό να
υπάρξει ούτε ένας μεμονωμένος πολίτης, φορέας ή κόμμα
που να θεωρεί ότι μόνον «οι άλλοι» πρέπει να υπόκεινται
σε έλεγχο από την αστυνομία και όχι οι ίδιοι…

Θέμα τρίτο:
Λά.ο.σ. ή Λα.ό.ς.;


Η λέξη αυτή, δεν είναι μέρος του λόγου (ουσιαστικό,
επίθετο, ρήμα κ.λ.π) αλλά πρόκειται για ακρωνύμιο των
λέξεων: Λαϊκός, ορθόδοξος, συναγερμός. Συνεπώς ουδείς
είναι υποχρεωμένος να το τονίζει όπως θα ήθελε η
εμποράντζα της πολιτικής και άλλων ειδών, Γ. Καρατζαφέρης, αφού δεν υπόκειται σε γραμματικούς κανόνες, όπως και η λέξη Γ.Σ.Ε.Ε (Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος). Το αντίθετο μάλιστα:Θα πρέπει να τονίζεται ως Λά.ο.σ. για να
ξεχωρίζει από τη λέξη «Λαός» που είναι ουσιαστικό και
κλίνεται σε όλες τις πτώσεις. Μην τρελαθούμε δηλαδή..

Θέμα 4ο Ήρωες...αστυνομικοί ξυλοκοπούν γυναίκα..

Διαβάστε στο σύνδεσμο αυτόν, http://yiannas.pblogs.gr/2009/10/anoihth-epistolh-ston-k-hrysoho-dh-gia-ton-anaiteio-xylodarmo-mo.html την επιστολή μια κυρίας προς τον υπουργό

κ. Χρυσοχοϊδη όπου εξιστορεί τον ξυλοδαρμό της από αστυνομικούς του τμήματος Σαλαμίνας, επειδή φροντίζει αδέσποτα ζώα. Άλλη μια περίπτωση, όπου οι αστυνομικοί νιώθουν...γενναίοι ξυλοκοπώντας το ανυπεράσπιστο θύμα τους και παραβαίνοντας το νόμο που απαγορεύει την βιαιοπραγία. Ώρα είναι να καθαρίσει από τη βρώμα η αστυνομία.