ΕΠΕΣΕ Η ΠΟΛΗ ΕΠΕΣΕΝ..

ΕΠΕΣ’ Η ΠΟΛΗ ΕΠΕΣΕΝ…

 Από τον ΦΑΙΔΩΝΑ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Η θλιβερή άλωση της Πόλης , συγκλόνισε , και συγκινεί ακόμα και τώρα, όλο τον Ελληνισμό και αποτελεί ένα κοσμοϊστορικό γεγονός. Αυτή είναι η μια πλευρά του ίδιου νομίσματος, που μόνιμα ασχολούμαστε επετειακά. Η άλλη πλευρά είναι τα συμπεράσματα που εξάγονται από  την άλωση αυτή, της «βασιλεύουσας»  της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας που ήκμασε και  ακτινοβόλησε…

Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Πόλης από τον Μωάμεθ τον Β΄, ο στρατός της πόλης δεν ήταν επαρκής αριθμητικά, και τούτο επειδή, η πολιτική διοίκηση της Κων/πολης, σφιχταγκαλιασμένη  σε μόνιμη διαπλοκή με την Εκκλησία και τον κλήρο, είχε αποδεχτεί και τα προνόμιά της, ένα από τα οποία ήταν: Όσοι κατέφευγαν στα μοναστήρια για να γίνουν καλόγεροι, απαλλασσόταν από την στρατιωτική υποχρέωση και θητεία. Έτσι οι περισσότεροι νέοι άντρες, και με δεδομένη την έντονη θρησκευτικότητα της εποχής που έφτανε ως τη θρησκοληψία,  προτίμησαν την τρυφηλή ζωή τού καλόγερου, παρά την απαιτητική ζωή του στρατιώτη…  Με αποτέλεσμα «να ανθίζουν» τα μοναστήρια και να «μαραίνεται»  (να φθίνει) η στρατιωτική δύναμη της Πόλης.

Λίγα χρόνια πριν την άλωση, ο αυτοκράτορας Ιωάννης ο Παλαιολόγος ο 8^ος, επιδίωξε και πέτυχε με πολύ κόπο  μια συμφωνία με τη Ρώμη για την ένωση των Εκκλησιών και τη βοήθεια της Ρώμης σε περίπτωση κινδύνου της Πόλης. Όταν όμως ο αδελφός του Ιωάννη, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος που τον διαδέχθηκε στο θρόνο, ζήτησε την εφαρμογή των συμφωνιών της Ρώμης , προ του κινδύνου της πολιορκίας και της άλωσης της Πόλης  από τους Οθωμανούς, ξέσπασε η πιο διχαστική, και πιο άγρια αντίδραση  θρησκευτικού φανατισμού των «ανθενωτικών» της Πόλης με κεντρικό σύνθημα: «Κάλλιο τούρκικο φακιόλι παρά λατινική καλύπτρα».. Το αποτέλεσμα το ξέρουμε όλοι. Η Κωνσταντινούπολη φόρεσε τούρκικο φακιόλι.

Το τελικό συμπέρασμα είναι αυτό που η Ιστορία ξεδιπλώνει μπροστά στα μάτια μας, αλλά εμείς, ακόμα δεν θέλουμε να βλέπουμε… Ότι δηλαδή: ΤΑ ΚΑΣΤΡΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΑΠΟ ΜΕΣΑ... και οι νοούντες, εννόησαν...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΑΞΙΔΙ

Παρέα με αγαπημένους μου ποιητές: ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Καλό ταξίδι αλαργινό καράβι μου, αυτού του απείρου

και στης νυχτός την αγκαλιά, με τα χρυσά σου φώτα!

Να' μουν στη πλώρη σου ήθελα, για να κοιτάξω γύρου

σε λιτανεία να περνούν τα ονείρατα τα πρώτα.

Η τρικυμία στο πέλαγος και στη ζωή να παύει, 

μακριά μαζί σου φεύγοντας πέτρα να ρίχνω πίσω,

να μου λικνίζεις την αιώνια θλίψη μου, καράβι,

δίχως να ξέρω που με πας και δίχως να γυρίσω!

* ΕΛΕΓΕΙΑ.

Η ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΉΣ

C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Όλοι οι πολίτες , έχουν χρέος να ενδιαφέρονται για τα κοινά και να παίρνουν θέση. Να είναι πολιτικά όντα. (Όχι απαραίτητα και κομματικά). Να εκφράζονται ελεύθερα, να διεκδικούν, να αμφισβητούν και να αποδέχονται το κατά την κρίση τους ωφέλιμο για τη χώρα, καλλιεργώντας ταυτόχρονα , όσο το μπορούν, την πολιτική τους παιδεία, ώστε να ανεβάζουν σταδιακά και το επίπεδο του πολιτικού πολιτισμού των ίδιων, που θα αντανακλά και στη χώρα τους.

Όμως ποια πρέπει να είναι η σχέση τους με την πολιτική; Οι σχέσεις των πολιτών με την πολιτική και τους πολιτικούς, είναι κατά κανόνα σχέσεις συναισθηματικής εξάρτησης. Όταν όμως «δένεσαι» συναισθηματικά με το πολιτικό προσωπικό και τα κόμματα, είσαι και ευάλωτος στη χειραγώγηση. Συνεπώς δεν μπορείς να λειτουργήσεις σωστά ως πολίτης. Λειτουργείς μονοσήμαντα. Και όσο συνεχίζεται μια τέτοια σχέση, η χώρα θα προχωρά με τους ρυθμούς της χελώνας.

Τα συναισθήματά μας μπορούμε να τα χαρίζουμε στους ερωτικούς μας συντρόφους, στην οικογένειά μας, στους φίλους μας, στα παιδιά, στη Φύση, στα πράγματα που αγαπάμε να κάνουμε, όπου νομίζουμε τέλος πάντων, ότι θέλουμε να τα αφιερώσουμε ώστε να πιάνουν και τόπο..

Πολιτική, δεν σημαίνει, ή δεν πρέπει να σημαίνει , έρωτες με το λαό…Πολιτική σημαίνει ΣΧΕΔΙΟ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ. Η πολιτική πρέπει να ασκείται με τη συναίσθηση ότι προετοιμάζω το κόμμα μου και τον εαυτό μου, για να υπηρετήσει τη χώρα με τον καλύτερο τρόπο, και όχι με τη συναίσθηση ότι το ΚΟΜΜΑ α και η ΧΩΡΑ είναι ένα και το αυτό…

Η σχέση λοιπόν των πολιτών με την πολιτική και τους πολιτικούς, πρέπει να είναι σχέση ΛΟΓΙΚΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ , ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΤΑΣΗΣ, και ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ να παράγουν πολιτική, και όχι σχέση συναισθηματική. Συνεπώς, όταν οι κομματικοί φορείς δεν έχουν δεδομένους τους πολίτες, θα αναδιπλωθούν και θα προσπαθήσουν να γίνουν περισσότερο σαφείς και πειστικοί και ίσως πιο αποτελεσματικοί. Διαφορετικά, θα πηγαίνουν θέλοντας και μη, στα σπίτια τους, αν οι πολίτες δεν πείθονται.

Κάποτε, υπήρχαν πολιτικά οράματα. Κάποια πραγματοποιήθηκαν, τα περισσότερα και τα πιο μεγάλα διαψεύστηκαν. Σήμερα και το αυτονόητο ακόμα, κατάντησε ζητούμενο. Τα δε πολιτικά οράματα, ή οι μεγάλες υποσχέσεις, πήραν τη θέση των πυροτεχνημάτων… ( π.χ. θα επανιδρύσουμε το κράτος, -και το διέλυσαν- αλλά και: Θα επανιδρύσουμε την…Ευρώπη)

Αντί λοιπόν για πολιτικά οράματα και υποσχέσεις εντυπωσιασμού, θα μας έφταναν να γίνουν τα αναγκαία και τα αυτονόητα , που κι αυτά δεν είναι διόλου εύκολα, για όποιον γνωρίζει το πώς λειτουργεί η ελληνική πολιτική.

Ποια λοιπόν είναι τα αναγκαία και τα αυτονόητα που θα μας έφταναν; Ας πούμε, η έντιμη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, η δίκαιη κατανομή των φορολογικών βαρών, η τυφλή, προς κάθε κατεύθυνση και γοργή στη λειτουργία της, Δικαιοσύνη. Ένα Αξιοπρεπές σύστημα Υγείας για τους πολίτες, η σταδιακή στόχευση για υψηλό επίπεδο του εκπαιδευτικού συστήματος . Κίνητρα για τόνωση και αύξηση της παραγωγής και των εξαγωγών της χώρας , ώστε να επαρκεί η παραγωγή για τη συντήρησή μας και να μη χρειάζεται να δανειζόμαστε πολλά. Κίνητρα για την προσέλκυση επενδύσεων. Συστηματική προώθηση του αρχαίου και του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού, όχι μόνο ως μέσου προβολής και τόνωσης του κύρους της χώρας, αλλά και η αξιοποίησή του ως μέσου που θα φέρει οικονομικά οφέλη.

Ας γίνουν αυτά και βλέπουμε… Τα οράματα-πυροτεχνήματα, ας μένουν για τις γιορτές…
*************************************************************************

*Από τα κείμενα: «Η φωνή του ποιητή»