ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΛΙΝΑ

C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Έτσι συννεφιασμένος  όπως ήταν  σήμερα ο ουρανός με μια τάση βροχής  με έκανε να σκεφτώ, πως ο καιρός  αυτός , όχι μόνο σε συσπειρώνει συναισθηματικά αλλά γίνεται και μαγνήτης των αναμνήσεών σου.

Ξεδιπλώθηκε λοιπόν ολοζώντανη μέσα μου η ανάμνηση:  Ήταν τότε που η κυβέρνηση Αντρέα Παπανδρέου ετοίμαζε το νομοσχέδιο για τα πνευματικά δικαιώματα. Μας κάλεσε το Υπουργείο πολιτισμού, ως Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών, για να ακούσει τις απόψεις μας για το νομοσχέδιο και τα αιτήματά μας. Υπουργός η Μελίνα Μερκούρη. Υφυπουργός  ο εξαιρετικά επιτυχημένος πολιτικός, Σταύρος Μπένος που θα διηύθυνε τη συζήτηση.  Πήγαμε 4 συνάδελφοι από το προεδρείο της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, όχι στο υπουργείο, αλλά στο σπίτι της Μελίνας στο Λυκαβηττό, όπως μας είπαν την τελευταία στιγμή.   

Η Μελίνα, φορούσε πυτζάμες , άσπρα σοσόνια, τρύπια σε κάποια σημεία, καθόταν σ’ ένα καναπέ σε σχήμα Γ και είχε αγκαλιασμένα τα γόνατά της  ακτινοβολώντας όπως πάντα.

Σκεφτόμουν:  Τι όμορφα που η συζήτηση δεν θα γινόταν σε κάποιο οβάλ τραπέζι  του υπουργείου, αλλά στο σπίτι της.  Τι άνετα που ένιωθε η ίδια μέσα στις πυτζάμες  της και πόση ανθρώπινη θέρμη  αντανακλούσε η συγκεκριμένη της παρουσία, στη συζήτηση που σε λίγο θα κάναμε… 

Η σκέψη μου συνεχίστηκε: Λίγες ημέρες πριν, κυκλοφορούσα με ένα ανοιχτό χακί  πουκάμισο έξω από το παντελόνι, με χοντρό αλλά δροσερό ύφασμα, που είχε μια μικρή τρυπούλα κάτω από το στήθος μου. Στο ταμείο του σουπερ μάρκετ, το πρώτο που είδε η ταμίας σε μένα, ήταν η τρυπούλα του πουκαμίσου. Το γυναικείο προσωπικό, το ίδιο, η κάθε γυναίκα γνωστή ή άγνωστη που συναντούσα στο δρόμο, κάρφωνε το βλέμμα της στην τρυπούλα. Στο τέλος μια φίλη μου που έπιασα την κουβέντα μαζί  της, μου είπε: «Να μην ξαναφορέσεις αυτό το πουκάμισο! Χαμογέλασα και απομακρύνθηκα σκεπτόμενος ότι εγώ φορώ το πουκάμισο και όχι αυτό εμένα και πως ό,τι κι αν φοράω, μετάξι ή καραβόπανο, μου αρέσουν το ίδιο, ανάλογα με τη διάθεσή μου. Χώρια που χαίρομαι τη νεολαία να τη βλέπω να κυκλοφορεί με τα μπλουτζίν της σχισμένα, ενάντια στην ενδυματολογική «ευπρέπεια».

Με απέσπασε η φωνή της Μελίνας: «Ταξιδεύετε»;

Ναι!, της είπα. Ταξιδεύω συχνά και μετά το ταξίδι , νιώθω πιο διαυγής πνευματικά και συναισθηματικά.

-Ω! Καλός και συνειδητός ταξιδευτής! Μου απάντησε.  Λίγο μετά, χτυπώντας  με την παλάμη της τον καναπέ, μου έδειξε να καθίσω δίπλα της. Με κοίταζε με κείνα τα μεγάλα της μάτια, που χάιδευαν και ταυτόχρονα ερευνούσαν.

-Από πού είστε;

-Από τη Λέσβο, απάντησα από τη Μήθυμνα ή το Μόλυβο αν ξέρετε!

 -Μα είναι υπέροχος τόπος.

-Τότε, της είπα, όταν το αποφασίσετε μαζί με τον κ. Ντασέν, θα χαρώ  πολύ να  σας φιλοξενήσω και να κάνετε τις διακοπές σας στη Λέσβο, με ορμητήριο το κτήμα μου.

-Ναι μου αρέσει! Θα το σκεφτούμε! Είπε και αφαιρέθηκε να κοιτάζει το ταβάνι…

Αργότερα, ακούστηκαν οι περιπέτειές της με τον καρκίνο και τα ταξίδια της στην Αμερική για την αντιμετώπισή του. Σε κάποια συνέντευξή της στην τηλεόραση, πολύ καταβεβλημένη, ο δημοσιογράφος, προσπάθησε με διακριτικότητα να την εμποδίσει να καπνίσει τον αγαπημένο της Ασσο  άφιλτρο, αλλά μάταια.

Πολύ καιρό αργότερα, στεκόμουν αμήχανος και δακρυσμένος μπροστά στο φέρετρό της, που πάνω του είχε ένα πακέτο ΄Ασσο  άφιλτρο, που άφησαν  κάποιοι φοιτητές, με την πρόβλεψη να έχει να καπνίσει και στις γειτονιές του ουρανού….

Σ Ο Ν Ν Α Τ Ι Ν Α

C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Γεμάτη φεγγαρόσκονη  η βραδιά απόψε.

Και σιωπή.

Σαν Αφροδίτες αναδύονται η ρέμβη με τη σκέψη.

Δεν ξέρω  αν άξιζε ως άνθρωπος να ζήσω

ή  σαν ένα κυπαρίσσι ή ευκάλυπτος…

Έτσι,

για να μαζεύω

τη φεγγαρόσκονη

στις ρίζες  μου.

* Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΝΤΙΝΉΣ ΞΑΔΕΛΦΗΣ

ΤΟ ΤΕΡΑΣ, ΟΙ ΑΝΙΚΑΝΟΙ, ΟΙ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΙ ΚΑΙ Η ΛΥΣΗ*

C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Το τέρας απλώνεται στη χώρα θέλοντας να καταστρέψει ότι απέμεινε και να αρπάξει την εξουσία. Το τέρας, ως νοοτροπία αλλά και ως πολιτικός εφιάλτης, ήδη δείχνει πόσο «εύκολο» είναι να σκοτώνεις όποιον είναι αντίθετος με σένα. Το τέρας, είναι ακριβώς το ίδιο με τα τέρατα που προηγήθηκαν και η Ιστορία κατέγραψε ως τον ορισμό της κτηνωδίας…Έχει τα ίδια συμπτώματα με τα άλλα τέρατα: Δρα μόνο με τα ένστικτα αφού ο εγκέφαλός του είναι σε επίπεδα αμοιβάδας… Δρα πάντα υπό το κράτος ψυχωσικού παραληρήματος.

Αυτό το τέρας, οι Νεοέλληνες το έβαλαν με την ψήφο τους στο Ελληνικό Κοινοβούλιο επισημοποιώντας την ύπαρξή του και ταυτόχρονα την έσχατη παρακμή της χώρας.

Η κυβέρνηση και τα υπόλοιπα κόμματα, αντί να αντιμετωπίσουν συσπειρωμένοι τον διαφαινόμενο εμφύλιο που θα μας στείλει όλους στην κόλαση, αρκούνται σε… «δημοκρατικούς βερμπαλισμούς πολιτικής ανοχής και εξαντλούνται στην ανάδειξη των κομματικών τους αντιθέσεων για να κερδίσουν, ο ένας σε βάρος του άλλου, τις εντυπώσεις του εκλογικού σώματος!!!! Πέραν από τις ψήφους που θέλουν να κερδίσουν, ποιος άραγε θα σκεφθεί επιτέλους αυτή τη χώρα και τις πολίτες της; 

Από τη μία το τέρας, και από την άλλη οι πολιτικοί νάνοι.

Και συ Νεοέλληνα πολίτη, που πέρασες από τη μια μέρα στην άλλη στη φτώχεια και στην εξαθλίωση, (έχοντας και συ το μερίδιο της ευθύνης σου) απελπισμένε, αγανακτισμένε , οργισμένε, εσύ που διοχέτευσες την οργή σου σε ψήφο υπέρ του τέρατος, σκέφθηκες άραγε , πως όταν το τέρας δυναμώσει, θα γίνεις και σύ ένα από τα θύματά του, αλλά θα είναι πια αργά για τον οποιονδήποτε να το σταματήσει; 

Η μόνη λύση που έχω να σας προτείνω, είναι Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ. Μια ΑΝΑΤΡΟΠΗ , αναίμακτη, εύκολη και νόμιμη! Στις εκλογές που έρχονται, να ψηφίσουμε ΜΟΝΟ εκείνους που δεν έχουν ποτέ θητεύσει στη βουλή, διαγράφοντας έτσι το τέρας από τη ζωή μας και στέλνοντας στο σπίτι τους φθαρμένους πολιτικούς, αλλάζοντας μια κι έξω όλο το πολιτικό προσωπικό της χώρας, άρα και το πολιτικό σκηνικό! Αυτή είναι η δύναμη της ψήφου και του Έλληνα πολίτη, που την ξεχάσαμε, μέσα από τις ιδεοληψίες μας , τις συναισθηματικές εξαρτήσεις και τις σκοπιμότητες των μικροσυμφερόντων μας….

Αυτό θα είναι ένα ισχυρό ράπισμα για τους ανίκανους αλλά και τους διεφθαρμένους πολιτικούς, που μας έφτασαν σ’ αυτή την κατάντια και ταυτόχρονα μια προειδοποίηση για τους καινούριους που θα στείλουμε στη βουλή για το τι έπαθαν οι προηγούμενοί τους…

Είμαστε έτοιμοι για ένα ΝΕΟ ΟΡΙΖΟΝΤΑ; 
Διαφορετικά, ας σερνόμαστε στα ίδια και στα ίδια….
*****************************************
• Από τα κείμενα: «Η φωνή του ποιητή»