ΣΕ ΡΕ ΜΙΝΟΡΕ ΑΡΓΟ

ΣΕ ΡΕ ΜΙΝΟΡΕ ΑΡΓΟ

Δεν ήταν εύκολη η ζωή σου ούτε και βολική.

Σίγουρα όχι ανυποψίαστη.

Μαύρες τρύπες σε διεκδικούσαν

σαν ερωμένες.

Όχι πως δεν τους ξέφευγες.

Μα πάντα κάποια απ' αυτές καρτέρευε

την ώρα που ρέμβαζες

ανάμεσα στο μηδέν και στο όλον

και σε ρούφαγε.

Εσύ όμως ήξερες

πως όποιος στο σκοτάδι βυθίζεται

αξίζει και το φως.

ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΛΕΙΝΕΙ ΕΠ' ΑΟΡΙΣΤΟΝ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΣΙΩΠΉΣ.

ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ ΟΠΩΣ ΠΆΝΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑ

ΠΕΡΙ ΑΦΕΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ-ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

ΦΡΗΝΤΡΙΧ ΣΙΛΛΕΡ

ΠΕΡΙ ΑΦΕΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

….Όπως είπα, ο ποιητής ή είναι φύση ή την ζητά.

Στην πρώτη περίπτωση είναι αφελής, στη δεύτερη συναισθηματικός.

Το ποιητικό πνεύμα είναι αθάνατο και δεν μπορεί να χαθεί από την ανθρωπότητα,

παρά μοναχά μαζί της και μαζί με τις καταβολές της ανθρωπιάς μπορεί να χαθεί.

Γιατί ακόμα κι αν ο άνθρωπος με την ελευθερία της φαντασίας και της διανοίας του ξεμακρύνει από την αθωότητα, την αλήθεια και την αναγκαιότητα της φύσης,

ωστόσο μένει μπροστά του ανοιχτό το μονοπάτι προς αυτήν, κι επιπλέον ένα ψυχόρμητο δυνατό κι ανεξάλειπτο, το ψυχόρμητο το ηθικό, τον ωθεί αδιάκοπα να ξαναγυρίσει κοντά της.

Ακριβώς με τούτο το ψυχόρμητο συγγενεύει στενότατα η ποιητική λειτουργία.

Για τούτο και δεν χάνεται μαζί με τη φυσική αθωότητα, παρά μονάχα ενεργοποιείται προς άλλη κατεύθυνση.

Μετάφραση Παναγιώτης Κονδύλης

Πάσχα Πάθος Ποιητής

...Όταν ο Θάνατος υποκλίνεται στη ζωή

Τις πιο μεγάλες στιγμές του Θεού – Ανθρώπου εκφράζει η τέχνη της Ποίησης:


«Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.

Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται ο των αγγέλων Βασιλεύς.
Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις…»

Και αλλού:
Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;

Ω φως των οφθαλμών μου, γλυκύτατόν μου τέκνον, πώς τάφω νυν καλύπτη;

Και αλλού:
Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας (που νίκησε τον θάνατο με θάνατο!!) και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος.

Και τέλος:
…αύθις εκ του τάφου/ ωραίος δικαιοσύνης/ ημίν έλαμψεν ήλιος.

Τη μεγάλη αυτή Ποίηση, που εμπνέεται από τον Έρωτα προς τον Μέγα Ποιητή,
πλαισιώνουν η μουσική και η μοναδική εικαστική τέχνη της αγιογραφίας.


Έτσι λοιπόν,

οι τέχνες αυτές, γίνονται τα εργαλεία του Θεού και του Ανθρώπου, σε μια

προσπάθεια να πλησιάσει ό ένας τον άλλον!

ΛΑΜΠΡΗ-νθείτε! έστω και προσωρινά Έλληνες!