Κυριακή, Ιουλίου 05, 2009

Η Ροδαλίτσα και ο Αστερούλης

Παραμύθι χωρίς κανόνες



Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια όμορφη και έξυπνη κοπέλα. Δεν ήταν όμως μόνη της. Ήταν κι ένας νεαρός βιολιστής, που τα βράδια, όταν έπαιζε, έκανε τα ωδικά πτηνά να κοιτάζονται μεταξύ τους στην αρχή, να στήνουν αυτί και να τον απολαμβάνουν στο κατόπι. Η κοπέλα ήταν πάντα γελαστή, καλοσυνάτη. Δεν είχε διόλου συναίσθηση το πόσο όμορφη ήταν κι η αθωότητά της την έκανε ακόμα πιο όμορφη. Το χαμόγελό της, έκανε όχι μόνο την ίδια αλλά και το χώρο της να λάμπει. Τα παιδιά από τότε, όταν ζωγράφιζαν τον ήλιο να χαμογελά, το δικό της χαμόγελο του έβαζαν στο πρόσωπο. Το όνομά της ήταν Ροδαλίτσα.
.
Ο νεαρός έμενε απέναντί της και κάθε πρωί έβλεπε τον ήλιο που πρώτα πήγαινε στο δικό της παράθυρο. Τον έλεγαν Αστερούλη κι όταν έπαιζε μουσική, νόμιζε πως έδενε με μουσικά νήματα τον κόσμον όλο, χωρίς ν’ ακούει τις κραυγές πόνου και τις φωνές που καλούσαν σε βοήθεια μέσα από τις πόλεις και τα χωριά. Η καρδιά του φτερούγιζε για τη Ροδαλίτσα που σιγά-σιγά έγινε γι αυτόν όλος ο κόσμος μαζί με το νόημά του. Τα βράδια την κοίμιζε απ’ το παράθυρό του με το βιολί και το πρωί την ξύπναγε μαζί με τους αγγέλους.
.
Μια μέρα πήγε στο σπίτι της και τη ζήτησε από τους γονείς της, απόθεσε το βιολί του στα πόδια της, τής είπε πόσο την αγαπούσε και της υποσχέθηκε να παίζει μουσική μόνο γι αυτήν. Συμφώνησαν να κάνουν τους γάμους τα Χριστούγεννα για να ‘χουν μπροστά τους εννέα μήνες να ετοιμαστούν με άνεση .
.
Ο Αστερούλης τρελός από ευτυχία, άλλοτε της έφερνε πολύχρωμα μπουκέτα λουλούδια κι άλλοτε καλάθια με φρούτα. Καθόταν μαζί της με τις ώρες και μιλούσαν για την ομορφιά του κόσμου και τη δική της. Συχνά την έπαιρνε από το χέρι και πήγαιναν περίπατο στο δάσος. Το πράσινο, ξεκούραζε τα μάτια τους, τα παιχνίδια που έκαναν τα ζωάκια μεταξύ τους αποσπούσαν ευχάριστα την προσοχή τους κι η μαγευτική σιωπή του δάσους με τα τιτιβίσματα των πουλιών, τους έκανε να αισθάνονται παιδιά της φύσης. Ο Αστερούλης έλεγε στη Ροδαλίτσα με ποιο τρόπο έκανε τα αισθήματά γι αυτήν μουσική και ότι εκείνη έγινε η αληθινή ζωή γι αυτόν που δεν έβλεπε πια την ώρα να ζήσουν μαζί.
.
Με τον καιρό η Ροδαλίτσα άρχισε να συναισθάνεται πόσο όμορφη ήταν και πόσο σπουδαία την έκανε η αγάπη του Αστερούλη. Το χαμόγελό της έγινε πιο σπάνιο. Το πρόσωπό της έδειχνε σκεπτικό. Άρχισε να καταλαβαίνει ότι η ομορφιά της ήταν ένα είδος εξουσίας που μπορούσε εύκολα να χρησιμοποιήσει. Άρχισε να καταλαβαίνει πως όποιος αγαπά λιγότερο τον ερωτικό του σύντροφο και περισσότερο τον εαυτό του, αυτός έχει τον έλεγχο της σχέσης, αυτός εξουσιάζει και νιώθει την ικανοποίηση να τον πλημμυρίζει. Ικανοποίηση ίση με την αγάπη που του λείπει.
.
Έτσι λοιπόν με τον καιρό η Ροδαλίτσα και βλέποντας πόσο παραδομένος τής ήταν ο Αστερούλης, έγινε απότομη, λιγόλογη, και συχνά καυγάδιζε με το παραμικρό. Ο Αστερούλης στην αρχή ξαφνιάστηκε, μετά θύμωσε αλλά είπε στον εαυτό του να κάνει υπομονή και κάποια στιγμή θα περάσει η μπόρα. Μάλιστα έλλειψε και μια βδομάδα στη διπλανή πόλη που ζητούσαν βιολιστή σε μια μουσική εκδήλωση του Δήμου και ήλπιζε πως μετά την επιστροφή του θα καλυτέρευαν τα πράγματα. Η Ροδαλίτσα όμως έδειξε μια σκληρότητα που ποτέ πριν δεν είχε δείξει. Είχε μάθει καλά το παιχνίδι της εξουσίας και την εκμετάλλευση των αισθημάτων του Αστερούλη.
.
Ο Αστερούλης συνέχιζε να σκεπάζει την απογοήτευσή του με υπομονή. Την απογοήτευσή του που ένας Άγγελος μετατράπηκε σε μια καθημερινή κακότροπη κοπέλα. Ο πόνος άρχισε να παίρνει τη θέση της αγάπης του που η Ροδαλίτσα τη χρησιμοποιούσε σαν εργαλείο για να κάνει επίδειξη σκληρότητας.
.....................
Πέρασαν στοίβες χρόνια από τότε. Οι άνθρωποι συζητούν καμιά φορά την ιστορία τους τα βράδια, ιδίως το τέλος. Έλεγαν λοιπόν, πως ο Αστερούλης άρχισε να καταλαβαίνει τον πόνο των ανθρώπων όταν ο ίδιος πληγώθηκε από τη σκληρότητα της Ροδαλίτσας. Πρόσθεσε λοιπόν στον έρωτα για τη μουσική και τον έρωτα για την πρώην καλή του και έφυγε για τις πόλεις και τα χωριά όπου θα απόθετε την αγάπη του στις φωνές που καλούσαν σε βοήθεια και δεν άκουγε όσο έπαιζε μουσική για την αγαπημένη του. Η πανέμορφη Ροδαλίτσα έμεινε με τη σκληρότητά της που μάρανε την ψυχή της και την ίδια…

21 σχόλια:

Αγνή είπε...

Αχ! Πόσο παραμυθένια ξεκινά η ιστορία σου Φαίδωνα..και πόσο πραγματικά εξελίσσεται.

Σαν όλες τις ερωτικές ιστορίες, πραγματικές και μη. Κρίμα σε καθεμία και καθένα (Ροδαλίτσα)που αφήνουν τη σκληρότητα να μαραίνει την ομορφιά τους. Και Μπράβο σε όλους/ες τους παραδομένους/ες στον έρωτα: θα τη βρούνε την άκρη!

Καλό βράδυ φίλε Φαίδωνα!

evi είπε...

η ομορφια του έρωτα και η ασχήμια της ψυχής ... κρατώ την ομορφιά.

πολύ όμορφο παραμύθι

φιλιά από τα Βόρεια

Big Mama είπε...

Αχ, πόσο όμορφη έκαναν τη Ροδαλίτσα τα αισθήματα του Αστερούλη και πόσο μοναδικά έκανε τα αισθήματα του Αστερούλη η αθωότητα της Ροδαλίτσας...

Θα ήταν αλλιώς αν η Ροδαλίτσα έβλεπε τον Ήλιο στα μάτια του Αστερούλη κι ο Αστερούλης έβλεπε τον Κόσμο στο πρόσωπο της Ροδαλίτσας...
Εκείνη δεν θα είχε μάτια παρά μόνο για κείνον και δεν θα την ξελόγιαζε η ματαιοδοξία της κι εκείνος μέσα από κείνην θ' αγαπούσε και θα νοιαζόταν τον Κόσμο... Εκείνος θα κατάθετε το βιολί του στα πόδια της κι εκείνη στα δικά του τον εαυτό της. Θα έκαναν παιδιά, θα γέρναγαν μαζί, θα νοιάζονταν και θ' αγαπούσαν τους γύρω... θα έφτιαχναν ένα Κόσμο όμορφο, αντάξιο της αγάπης τους… θα ζούσαν το παραμύθι με τους αιώνιους κανόνες… θα ζούσαν αυτοί καλά κι εμείς… θα τους ζηλεύαμε…

Μας εκπλήσσετε Φαίδωνα διαρκώς… αυτή τη φορά με ένα παραμύθι χωρίς κανόνες που όμως, όπως επισημαίνει και η Αγνή, εξελίσσεται απολύτως πραγματικά ακολουθώντας τους σκληρούς κανόνες της ζωής…

Θα ευχηθώ να βρίσκουν δρόμο ύπαρξης και οι εξαιρέσεις, οι οποίες είμαι βέβαιη ότι υπάρχουν…

Να είστε καλά… ο παραμυθένιος τρόπος διήγησης της ζωής, πάντα μας μαθαίνει τα περισσότερα με τον γλυκύτερο και σαφέστερο τρόπο.

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

@Αγνή
Η επισήμανσή σου ότι ξεκινά παραμυθένια και γίνεται οικεία στη συνέχεια, είναι ένα ενδιαφέρον στοιχείο για το παραμύθι και σ' ευχαριστώ. Είπα κι εγώ μια φορά να γράψω και κάτι που ποτέ δεν αποτόλμησα. ΄Ενα παραμύθι! Και ήρθε τόσο αυτονόητα..Βοήθησε ο μυρωδάτος καφές που έπινα εκείνη την ώρα...
Να 'σαι καλά καλή μου φίλη Αγνή

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

@ evi
Με δυο προτάσεις απόσταξες το ποίημα! Μήπως να μπεις στη "Λέσχη των παραμυθάδων;
Νότια φιλιά

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

@Βig Mama
Να 'σαι καλά Mama. Εσύ "δίκην" σκηνοθέτη και θεατρικού συγγραφέα εξήντλησες όλες τις πιθανές εξελίξεις του παραμυθιού αν και αν και αν... Τα καλά και κακά Mama, μέσα στον άνθρωπο έχουν τη πηγή τους. Τίποτα δεν μας είναι ξένο, που έλεγε και ο Ρωμαίος φιλόσοφος; ποιητής; Θα μας το πει ο αγαπημένος φίλος Νίκος Πετρόχειλος, ελπίζω μετ' ολίγον..

Αθηνά είπε...

...Και όταν κάποιοι άνθρωποι σε κάνουν να αγριεύεις και να δαγκώνεις σαν σκυλί...'ερχονται αυτά τα όμορφα παραμύθια και σταλάζουν βάλσαμο στην ψυχή.Η ομορφιά και η μουσική και τα δυό από τους πιο δυνατούς, ανεξήγητους και μαγικούς τρόπους που σαγηνεύουν την ψυχή..Αν και μερικές φορές σκέφτομαι την υπερβολική ομορφιά των ανθρώπων σαν τον μεγαλύτερο ρατσισμό της φύσης που όταν , σπάνια βέβαια , συνδυάζεται και με βαθύ πνέυμα είναι τρομαχτική.
Θα κρατήσω το παραμύθι σου Φαίδωνα για τα εγγόνια μου όταν με το καλό θα έρθουν.
Θα κρατήσω και τον πίνακα, μια ομορφιά που μας καταδέχεται όλους

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

@Αθηνά
Αθηνά μου έχεις δίκιο. Η υπερβολική ομορφιά είναι ένα είδος ρατσισμού, που όταν μετατρέπεται σε εξουσία, είναι από τα χειρότερα είδη της. Χάρηκα που σου άρεσε και σε γαλήνεψε το παραμύθι. Όπως προκύπτει από αυτά που λέει η Αγνή, το παραμύθι αυτό ξεκινά για μικρούς και συνεχίζεται για...μεγάλους. Έτσι λοιπόν, σίγουρα είναι κατάλληλο για όλους μας. Όσο για τα εγγόνια σου όταν θα έρθουν θα καταλαβαίνουν περισσότερα από τα σημερινά παιδιά, οπότε θα καταλάβουν κι αυτό που θα τους κρατήσεις, αν και, θα συναντήσουν στο δρόμο τους αμέτρητα πραγματικά παραμύθια και πανέμορφα για να στολίσουν τη μυρωμένη τους παιδικότητα

kostasst είπε...

Καλημέρα. Όμορφο το παραμύθι σου. Μου θύμισε τον Αναγνωστάκη που έλεγε πως πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά. Το θέμα είναι αν εμείς οι μεγάλοι την αντέχουμε...

Νίκος Πετρόχειλος είπε...

Ναι, φίλε μου Φαίδωνα. Το είπε ο μεγάλος Ρωμαίος κωμικός ποιητής Τερέντιος : "Homo sum; humani nil a me alienum puto" (είμαι άνθρωπος. Τίποτε το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο) Και τελικά ανθρώπινο φαίνεται πως είναι το γεγονός ότι ακόμα και οι θετικές πλευρές των ιδιοτήτων και της προσωπικότητας ενός ατόμου, όταν υπερβαίνουν το αιώνιο μέτρο, αρχίζουν να γίνονται "ύβρις", που συντρίβει ό,τι το ωραίο έχει δημιουργηθεί. Στο πανέμορφο παραμύθι (;) του Φαίδωνα "ωραίο" είναι η ομορφιά και η αγάπη, που ξεπηδάει μέσα από αυτήν, και κατακλύζει τα άτομα και τους κόσμους. Ήταν όμορφη η Ροδαλίτσα; Ποιος το ξέρει; Τουλάχιστον ο Αστερούλης έτσι την έβλεπε. Και την αγαπούσε. Ποιος ήταν αυτός που είπε "δεν αγαπιόμαστε επειδή είμαστε όμορφοι, αλλά, επειδή αγαπιόμαστε, είμαστε όμορφοι". Η Ροδαλίτσα ήταν, λοιπόν, όμορφη, όμορφη για τα μάτια και την ψυχή εκείνου που τη λάτρευε. Μόνο που η συνειδητοποίηση της ομορφιάς της από την ίδια, τουλάχιστον στην έκταση και το βάθος που εκείνος την έβλεπε και τη χαιρόταν, της κέντρισε την υπεροψία, της υποδαύλισε την αλαζονεία και της προετοίμασε τον όλεθρο. Οι δρόμοι τους χώρισαν, όταν γεύθηκαν την πίκρα που γεννά η υπερβολή, η ασύμμετρη αυτοπεποίθηση και η παράκαμψη της μεγάλης αλήθειας που είπε ο Τερέντιος και με την οποία άρχισα αυτό το μικρό σχόλιο. Ο συμβολισμός του παραμυθιού έχει πολύ μεγαλύτερες προεκτάσεις από εκείνες του απλού μύθου, που λέγεται απλά και μόνο για την τέρψη του ακροατή.

Ανώνυμος είπε...

Φαίδων, γεια σου,
Το παραμύθι σου, μια τόσο απλή αρμονία της σκέψης, που η δύναμη της έννοιας καταφέρνει να δαμάσει τα ανθρώπινα πάθη και να τα μετατρέψει σε δημιουργία, παρουσιάζοντας την ανθρωπιά του ανθρώπου και τη μεγαλοσύνη του.
Νάσαι καλά,
Νίκος Λιψάνος

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

@Kostast
Είχε δίκιο ο Αναγνωστάκης Κώστα μου. Πάντως νομίζω ότι αν διευκολύνουμε και ενθαρρύνουμε τα παιδιά να έρθουν κοντά στην τέχνη, τότε θα μαθαίνουν διαρκώς την αλήθεια...

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

@Νίκος Πετρόχειλος
Νίκο μου πολύ σ' ευχαριστώ που μας θύμισες τον Ρωμαίο ποιητή με την τόσο απλή όσο και βαθιά ρήση του που έχει άμεση επαφή και σχέση με τη ζωή μας και την πραγματικότητα διαχρονικά. Αλλά και για την θαυμάσια σύνθεση απόψεων που έκανες και για την διεύρυνση της θέασης του θέματος. Ετσι επιβεβαιώνεις πολύ ηχηρά ότι η επικοινωνία είναι μεγάλο σχολείο, ιδίως όταν συμμετέχουν σε αυτή "Δάσκαλοι" που είναι ταυτόχρονα και εραστές της γνώσης και της μετάδοσής της...

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

@Νίκος Λιψάνος
Σ΄ευχαριστώ Νίκο μου (κι άλλος Νίκος!) για την επισήμανσή σου. Στην τέχνη τα σπουδαία και τα μεγάλα λέγονται συνήθως με απλό τρόπο, πράγμα που στην τέχνη δεν είναι και ιδιαίτερα εύκολο.
Να σαι καλά

Χαρά είπε...

αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως σε όλες τι παραμυθένιες σχέσεις έρχεται κάποια στιγμή που η αμφιβολία για την έκβαση μετατρέπεται σε μια προσπάθεια χειραγώγησης του άλλου με σκοπό την εξασφάλιση της ικανοποίησης που -σύμφωνα με την ψευδαίσθηση- χάνεται. πονάμε όταν αντιλαμβανόμαστε πως δεν ελέγχουμε τον εαυτό μας (πόσο μάλλον τον άλλον) και προσπαθούμε να τον πικράνουμε με τη συμπεριφορά μας με αποτέλεσμα.... οι φόβοι μας να βγουν αληθινοί και το παραμύθι να μείνει στα χαρτιά.


(είναι περίεργο μα η ανάρτηση αυτή ήρθε να εκφράσει μια συμπεριφορά που ήθελα να ερμηνεύσω μα αδυνατούσα. επίκαιρο και πραγματικά χρήσιμο. ελπίζω να αξιοποιηθεί.
εγώ πάντως ευχαριστώ για το δίδαγμα :) )

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

@Χαρά
Εκτός από τις σκέψεις που καταθέτεις και συμβάλλουν ιδιαίτερα στην προσέγγιση από διαφορετικές πλευρές, των θεμάτων που αναρτώνται εδώ, χαίρομαι πολύ που διαπιστώνεις όπως λες, ότι ο χώρος αυτός μπορεί να είναι και χρήσιμος στο να μας βοηθήσει να καταλάβουμε κάποια πράγματα καλύτερα.

Big Mama είπε...

Καλησπέρα σας Φαίδωνα και καλησπέρα σε όλους... με χαρά βλέπω να κατατίθενται στο Καφενείο, με αφορμή την ανάρτησή σας, τόσο ενδιαφέρουσες απόψεις. Τις ρουφώ γουλιά γουλιά σαν ένα εκλεκτό κρασί και τις απολαμβάνω...

Έχει απόλυτο δίκιο η Χαρά και χαίρομαι που κάνει αυτή την επισήμανση... μαθαίνουμε όλοι εδώ στο ιστολόγιό σας. Προσανατολίζετε το βλέμμα μας στην ουσιαστική πλευρά των πραγμάτων... την αλήθεια.

Big Mama είπε...

@
Χαρά μου... δεν είναι υπερβολή να σου πω ότι με εντυπωσιάζει τόσο η σκέψη σου, όσο και η διατύπωσή της. Να είσαι καλά κορίτσι μου να προσδίδεις φως και ουσία σε ό,τι προσεγγίζεις.

Τα φιλία μου

σπύρος δαρσινός είπε...

Φαίδωνα,Γειά σου
Καιρό είχαμε ν'ακουστούμε.
[Μέ κλεψαν τα αιματωβαμένα δειλινά....]
Και να,που σήμερα άκουσα ενα μελωδικό βιολί από το ανοιχτό παράθυρό μου .Πλησίασα στο ΑΝΟΙΧΤΟ παράθυρο και το είδα καβάλα στα κύματα και στις πρώτες αχτίδες του ήλιου.
Ερχοταν μπρος πισω στην άμμο καί λουζε τα διψασμενα χαλίκια για να γίνουν διαμάντια .
Εχει αξία η ομορφιά,όταν την δέχεσαι,όχι γιά να αστράψεις επιβλητικά αλλά για να γίνεις και συ κύμα και αχτίδα
Σε εκτιμώ φίλε μου,γιατι μπορείς να κάνεις και ΕΣΥ τα χαλικάκια διαμάντια.

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

@Σπύρος
Σπύρο μου χαίρομαι που απολαμβάνεις
την ομορφιά σε όλες τις διαστάσεις και τις εκφάνσεις της. Αφέσου μέσα της. Που ξέρεις; Ίσως το φθινόπωρο καρπίσει η ποίηση...

Big Mama είπε...

@
Σπύρος Δαρσινός...

Βύσσινο και Νεράντζι κ. Σπύρο μας… καλωσορίσατε.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΜΗΘΥΜΝΑ

ΜΗΘΥΜΝΑ
Γενέθλιος τόπος