Η συναισθηματοποίηση της πολιτικής

Ελληνοτουρκικά

Από τον Φαίδωνα Θεοφίλου

Πρόσφατα οι πολιτικοί παράγοντες του υπ. Εξωτερικών της Τουρκίας έκαναν την ακόλουθη δήλωση:
"Οι χώρες κτίζουν τις συμμαχίες τους πάνω σε συμφέροντα,
όχι πάνω σε συνθήματα περί φιλίας και συναδέλφωσης.
Αυτά είναι για τα μουσικά φεστιβάλ".

Να λοιπόν που κάτι σωστό έχουμε να μάθουμε από τους Τούρκους και ιδιαίτερα εκείνοι οι Έλληνες που με πρόσχημα την Ειρήνη (λες και οι υπόλοιποι επιθυμούμε τον πόλεμο!!!!!) θέλουν μέχρι και αδέλφια να μας κάνουν με τους Τούρκους!!!! λέγοντας πως είμαστε ίδιοι και έχουμε ίδια πολιτιστικά στοιχεία!!! Εσάς, σας ρώτησε κάποιος αν συμφωνείτε ότι είστε ίδιος με τον Τούρκο; Σας ρώτησαν αν θέλετε να είστε αδελφός του; Ή αποφάσισαν από τα γραφεία κάποιου συλλόγου "Συναδέλφωσης των λαών" ή κόμματος, ότι πρέπει να γίνετε αδέλφια με τον Τούρκο οπωσδήποτε;; Μήπως θα μπορούσαν να μας αφήσουν να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας με το να έχουμε το δικαίωμα να διαλέγουμε προσωπικά τους φίλους μας;;;;;;;
"Οι χώρες κτίζουν τις συμμαχίες τους πάνω σε συμφέροντα,
όχι πάνω σε συνθήματα περί φιλίας και συναδέλφωσης.
Αυτά είναι για τα μουσικά φεστιβάλ".

Τ’ ακούτε Έλληνες τσιφτετελιζόμενοι την ώρα που τρέχουν από τα μάτια σας τα σερμπέτια της συγκίνησης και της ειρηνολαγνείας από την αδελφοποίηση ελληνικών και τουρκικών πόλεων; Τ’ ακούτε και σεις οι άλλοι πονηροί Έλληνες και κόμματα που εμπορεύεσθε την ειρήνη για μικρά και μεγάλα συμφέροντα; Οι Τούρκοι , πρέπει να πω , ότι έθεσαν με τον πιο ρεαλιστικό αλλά και τον πιο ξεκάθαρο τρόπο επί τάπητος το αυτονόητο:

.
Ότι η πολιτική δεν έχει σχέση με συναισθηματισμούς και γλυκασμούς «γκαρντάσηδων»! Η πολιτική βάζει στόχους και βγάζει αποτέλεσμα για να είναι αληθινή πολιτική. Όσοι πολιτικοί ή παραπολιτικοί προσπαθούν να την συναισθηματοποιήσουν, απλά ρίχνουν μπανανόφλουδα στο επόμενο βήμα των πολιτών… Η πολιτική πρέπει να «ζυγίζεται» με μόνο κριτήριο το αποτέλεσμα που φέρνει. Τα συναισθήματά μας έχουν ήδη πολλούς αποδέκτες , (αγαπημένα πρόσωπα, φίλους που επιλέγουμε, τον πάσχοντα συνάνθρωπο, τα ζώα, τη φύση κ.λ.π.) για να απευθυνθούν. Για την πολιτική αρκεί η χρήση της λογικής.

.
Πριν από 20 χρόνια αρθρογραφούσα στο ίδιο κλίμα της τωρινής δήλωσης των Τούρκων επισήμων, γράφοντας: «Ως γείτονες με τους Τούρκους , πρέπει να θέσουμε τις προϋποθέσεις εμπιστοσύνης και μόνιμης ειρήνης, για να διευκολύνεται η οικονομική και εμπορική συνεργασία προς όφελος και των δύο λαών. Δεν είμαστε όμως γι αυτό αναγκασμένοι να είμαστε και φίλοι. Αυτό θα το επιλέγουμε μόνοι μας, ανάμεσα στους λαούς που τους σεβόμαστε και μας σέβονται.»

.
Αλλά και η εξωτερική μας πολιτική τις περισσότερες φορές έχει ως σημείο αναφοράς την Τουρκία και τον κατευνασμό της όταν εκνευρίζεται. Αλλά δεν είναι …κακό να θυμίσουμε πως η Ελλάδα δεν είναι κατακτημένη χώρα και ότι αντίθετα είναι ισότιμο μέλος της Ε.Ε. εδώ και 28 χρόνια και μάλλον θα έπρεπε και να το...δείχνει...

.
Έτσι λοιπόν, την ξεκάθαρη θέση των Τούρκων πρέπει να την υιοθετήσουν όλοι οι Έλληνες , αφού η υιοθέτησή της θα μας αποτρέψει όχι μόνο από συναισθηματικές «ιδεολογίες" αλλά και από δουλοπρεπή ολισθήματα...
Τα τελικό ζητούμενο για τους Έλληνες είναι ένα:
Η ενηλικίωσή τους….

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ... ΣΤΟΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ

Του Φαίδωνα Θεοφίλου

Το θέατρο Σκιών είναι ασφαλώς μια θαυμάσια τέχνη που άνθισε στην Κίνα, την Ινδία, την Περσία, την Ινδονησία και την Μικρά Ασία. Στην Ελλάδα γνωρίσαμε το θέατρο Σκιών από τον Καραγκιόζη (στα τουρκικά Karagoez που σημαίνει μαυρομάτης). Ο Καραγκιόζης είναι κεντρικός χαρακτήρας του παραδοσιακού Τουρκικού και Ελληνικού Θεάτρου Σκιών. (Δεν θα μπορούσαμε άραγε να έχουμε έναν αποκλειστικά ελληνικό χαρακτήρα στο Θέατρο Σκιών και όχι κοινό με τους Τούρκους;)

.

Ο εξελληνισμός του πραγματοποιήθηκε στη Πάτρα, από τον καραγκιοζοπαίχτη Δημήτριο Σαρδούνη ή Μίμαρο (1865-1912) στα τέλη του 19ου αιώνα. Όσο κι αν εξελληνίστηκε όμως κράτησε τα χαρακτηριστικά του ραγιά. Ο Καραγκιόζης λοιπόν, είναι ένας κακάσχημος, καμπούρης, ξυπόλητος, αιωνίως πεινασμένος, πονηρός Έλληνας, μένει σε μια παράγκα απέναντι στο παλάτι του Τούρκου Βεζύρη (Η εξουσία) και περιστοιχίζεται από την οικογένειά του και κάποιους άλλους χαρακτήρες. Ο Καραγκιόζης εκπροσωπεί τον Έλληνα της εποχής της Τουρκοκρατίας αλλά παίζεται μέχρι σήμερα και στο ίδιο μοτίβο: Να ξεγελάσει δηλαδή με πονηριές κάποιους για να γεμίσει τη κοιλιά του.

.

Έχει ταυτιστεί ΚΑΙ με τον σύγχρονο Έλληνα, όταν άλλοι λαοί είχαν μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση και πλούτισαν την παράδοσή τους με ήρωες που εκπροσωπούσαν και κάποιες ανθρώπινες αξίες.Στην εφηβεία μου είχα συχνά την ευκαιρία να δω θέατρο Σκιών και ομολογώ ότι είχα μαγευτεί από την ατμόσφαιρά του. Δεν μου άρεσε όμως ο Καραγκιόζης. Αισθανόμουν ότι δεν εκπροσωπούσε την ιδιοσυγκρασία μου. Δεν μου άρεσε που ένας Έλληνας ήταν τόσο άσχημος, καμπούρης, πεινασμένος, πονηρός και το είχε και καμάρι μαζί με τους θεατές…

Σκεπτόμουν ότι θα μπορούσαν τα μικρά παιδιά να έχουν για πρότυπο έναν Έλληνα που θα προστάτευε τους αδύνατους, τους καταπιεσμένους, που θα γελοιοποιούσε την εξουσία, (αντί να την κολακεύει σαν τον Καραγκιόζη) όπως ας πούμε ο Ζορό. Βέβαια τους λόγους για τους οποίους παιζόταν ο Καραγκιόζης στην εποχή της τουρκοκρατίας ή αμέσως μετά δεν τους αμφισβητεί κανείς, Αλλά η τουρκοκρατία κάποτε μας τελείωσε. Η Ελλάδα απελευθερώθηκε, προόδευσε, ήρθε σε επαφή με την Ευρώπη, αγωνίστηκε μαζί με άλλους λαούς για την ελευθερία ενάντια στο ναζισμό και στον φασισμό. Δεν υπήρξε επιτέλους κάποια στιγμή η ανάγκη να γεννηθεί και ένας άλλος Έλληνας ήρωας του Θεάτρου Σκιών, ο χαρακτήρας μιας νέας εποχής; Μια ανανέωση τέλος πάντων; Στοίχειωσε δηλαδή η παράδοσή μας με την μιζέρια, τη κακομοιριά, την ασχήμια, την καμπούρα και τη πονηριά του Καραγκιόζη; Και γιατί αγαπήθηκε τόσο πολύ ο Καραγκιόζης; Μήπως γιατί ο Έλληνας ταυτίζεται μαζί του και χαίρεται που η κακομοιριά του αναγνωρίζεται επίσημα από την παράδοση ως αξία; Οι κοινωνιολόγοι έχουν το λόγο.

.

Πάντως οι επιδράσεις στην ελληνική κοινωνία από το πνεύμα του Καραγκιόζη, στο κράτος, στην πολιτική μας, είναι ισχυρές. Ακόμα υπάρχουν έντονα κατάλοιπα καταδυναστευόμενου στη συμπεριφορά των Ελλήνων, απέναντι στο κράτος και στις υπηρεσίες του, (δοβλέτι) είτε με τη δουλική συμπεριφορά απέναντι στο κράτος-δυνάστη-κατακτητή είτε με το λάδωμα (μπαξίσι) για να εξασφαλίσει αυτά που δικαιούται δωρεάν. Που δικαιούται γενικά ως πολίτης αφού τα έχει προπληρωμένα με τους φόρους του. Η εσωτερική πολιτική βολεύει πάντα τους δικούς μας και ας μην αξίζουν παραβαίνοντας τους νόμους, όπως το οθωμανικό κράτος και «η καθ’ ημάς Ανατολή». Η εξωτερική μας πολιτική έχει δυστυχώς και μονίμως ως σημείο αναφοράς την Τουρκία (τον πρώην κατακτητή που γλείφει και ο Καραγκιόζης) και μονίμως ακολουθεί μια τακτική κατευνασμού της και ας είμαστε ήδη 30 χρόνια μέλος της Ε.Ε.

.

Το ερώτημα που εύλογα προκύπτει είναι πόσο διαφορετικές θα ήταν αυτές οι συμπεριφορές αν μετά τον Καραγκιόζη είχε υπάρξει ένας σύγχρονος Έλληνας ήρωας του Θεάτρου Σκιών που θα τον θαύμαζαν οι γενιές των πιτσιρίκων και αυριανοί ηγέτες της χώρας;

.
Πέρυσι επισκέφθηκα το μουσείο του Θεάτρου Σκιών στο Ίδρυμα Μελίνας Μερκούρη και μίλησα με τον καραγκιοζοπαίχτη Χαρίδημο που δίνει παραστάσεις εκεί και έχει μόνιμη έκθεση από τις φιγούρες που έφτιαχναν τα 5 αδέλφια του και ο ίδιος.
Τον ρώτησα γιατί κάποιος δεν σκέφθηκε να δημιουργήσει και έναν άλλον ήρωα του Θεάτρου Σκιών, πέρα από τον Καραγκιόζη; Με κοίταζε χωρίς να μου απαντά δείχνοντας ότι δεν καταλάβαινε αυτό που τον ρωτούσα. Ίσως να θεώρησε και την ερώτησή μου ασέβεια στον… Καραγκιόζη.

.

Τι ωραίο που θα ήταν να είχαν τα παιδιά μας (αφού σ’ αυτά κυρίως απευθύνεται το Θέατρο Σκιών) έναν ήρωα, Καβαλάρη σαν τον άνεμο, που θα γελοιοποιούσε κάθε λογής εξουσία, που θα έκανε τους συμπολίτες του να γελάνε για τα παθήματά της και ευτυχισμένους που θα τους έδινε πίσω το δίκιο που τους άρπαξε η εξουσία; Έναν ήρωα που θα γοήτευε τις γυναίκες με την αξιοσύνη του και που τα μικρά παιδιά θα ήθελαν να του μοιάσουν. Πόσο καλύτερα θα διαπαιδαγωγούνταν οι επόμενες γενιές!! Κανέναν δεν απασχόλησε αυτή η σκέψη ούτε πως όλα τα πράγματα έχουν ημερομηνία λήξεως και αφού κάνουν τον κύκλο τους μπαίνουν στο μουσείο της ιστορίας. Όχι! Με επιμονή προσκολλημένοι στη… βολική μιζέρια.

.
Φαίνεται όμως πως η φαντασία και η αυτοεκτίμηση των Ελλήνων, σταμάτησε στο Καραγκιόζη…

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΕ...ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ

Του Φαίδωνα Θεοφίλου

Ο λόγος για την ψηφοφορία «Οι Μεγάλοι Έλληνες» που οργανώνει ο ραδ. σταθμός Σκάι.

.
Άραγε αν ζούσαν όσοι δικαιούνται το χαρακτηρισμό «Μεγάλοι Έλληνες», θα επιθυμούσαν να μπουν σε μια διαδικασία πασαρέλας και να ψηφιστούν από τους τηλεθεατές με αυτήν την«γιουροβιζιονικού» τύπου μέθοδο;

.

Ας υποθέσουμε όμως ότι αυτοί που είναι «Μεγάλοι Έλληνες» θα καταδέχονταν να υποστούν μια τέτοια life style γελοιοποίηση. Πόσο θα αξίζει όμως η ψήφος εκείνων που εκτός από το όνομα δεν γνωρίζουν το παραμικρό για την προσφορά των «Μεγάλων»; Εκείνων η ψήφος δηλαδή που δεν γνωρίζουν το γιατί είναι «Μεγάλοι» όσοι τους προτείνει ο Σκάι… Δεν θα ήταν προτιμότερο, αντί για εντυπωσιακά και πονηρά τερτίπια, να παρουσίαζε κάθε εβδομάδα ο Σκάι σε επαναληπτικές εκπομπές και έναν «Μεγάλο Έλληνα» μαζί με την τεκμηρίωση, τι ακριβώς τον έκανε «Μεγάλο», για να μάθουν και οι μη γνωρίζοντες;

.

Ακόμα: Είναι δυνατόν να μπαίνει ο Καραμανλής δίπλα στον Ιωάννη Καποδίστρια και τον Εθνάρχη Ελευθέριο Βενιζέλο που παρέλαβε την Ελλάδα ως τη Λαμία και την έφτασε ως τη Βουλγαρία; Είναι δυνατόν να μπαίνει Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που μας έλεγε συμπαθητικές παροιμίες, να ψηφιστεί ως «Μεγάλος Έλληνας» μαζί με τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα, το Σωκράτη και τον Περικλή; Είναι δυνατόν ο Κ. Καραμανλής να μπαίνει για «Μεγάλος Έλληνας» μαζί με τον Μέγα Αλέξανδρο; Έλεος! Έχουν χάσει οι άνθρωποι του Σκάι την αίσθηση του γελοίου ή μας περνάνε μαζί με τον Ίδρυμα Κωνσταντίνου Καραμανλή, για τόσο ηλίθιους;

.

Δεν έπρεπε αυτοί που υποβιβάζουν τους Πραγματικά «Μεγάλους Έλληνες» στο επίπεδο του Σάκη Ρουβά για να συμπεριλάβουν με το ζόρι και τον Καραμανλή στο ανόητο παιχνίδι τους, να υπολογίσουν και τους Έλληνες που ακόμα θυμούνται;;;

Τους Έλληνες που θυμούνται τις εκλογές της βίας και νοθείας, όπου ψήφιζαν τα…δέντρα και τα… νεκροταφεία για να εκλεγεί ο Καραμανλής. Τον πολιτικό που στη δεκαετία του 60 αντί να δημιουργήσει προϋποθέσεις ανάπτυξης για τη χώρα, ξεπούλησε τα ελληνικά νιάτα στις στοές του Βελγίου και στις φάμπρικες της Γερμανίας. Το παρακράτος που στήριξε τον Καραμανλή, στηρίχτηκε απ' αυτόν, και φακέλωνε τους πολίτες ανάλογα με τα πολιτικά τους πιστεύω. Το παρακράτος που δολοφόνησε το Λαμπράκη και έκανε τον ίδιο τον Καραμανλή να αναρωτηθεί δημόσια, «Ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα; όταν ο ίδιος ήταν πρωθυπουργός, (δεν…του το είχε θυμίσει κάποιος…) και που όταν είδε τα δύσκολα, έφυγε νύχτα για το Παρίσι με ψεύτικο όνομα. (Τριανταφυλλίδης) Το μόνο θετικό που έκανε ήταν πως έβαλε τη χώρα στην Ε.Ε.. Έκανε δηλαδή το αυτονόητο, αφού η ένταξη της Ελλάδας ήταν μονόδρομος, λαμβανομένων υπ’ όψη και των διαρκών απειλών της Τουρκίας.

.
Σύμφωνα λοιπόν με την αντίληψη και το σκεπτικό των κονδυλοφόρων και των ιδιοκτητών του Σκάι περί «Μεγάλων Ελλήνων» μπορεί ο κάθε ραδιοφωνικός σταθμός ή ίδρυμα να οργανώσει όπως ο Σκάι ψηφοφορίες για διάφορους «Μεγάλους» και προσωπικότητες και να μας βάλλει να ψηφίσουμε μεταξύ του Ναπολέοντα Βοναπάρτη και του… Γεράσιμου Γιακουμάτου ή του Αβραάμ Λίνκολν και του… Δημήτρη Αβραμόπουλου…

.
Αλλά ενώ η γελοιότητα δεν κοστίζει στους γελοίους, οι ηλίθιοι που θα τους ενίσχυαν, ευτυχώς όλο και λιγοστεύουν…

Υ.Γ. Κάθε Blog μπορεί να αναδημοσιεύσει το κείμενο αναφέροντας απλά τον συντάκτη και το ιστολόγιό του