Γ Ρ Α Μ Μ Α ΣΤΗ Σ Α Π Φ Ω

Θυμάσαι κοντινή ξαδέρφη,

το Καλοκαίρι που πήγαινε μπροστά
μ’ ένα τσαμπί, στα χέρια του, σταφύλι;

Τη Μεγάλη Μάνα που κρατούσε απ’ το χέρι
το Φθινόπωρο με τα υγρά του μάτια;

που ΄χε στην αγκαλιά της το Χειμώνα
να της βυζαίνει αχόρταγα το στήθος

και στην κοιλιά την Άνοιξη
να τεντώνει, πράσινα την υγεία της;

Ταίριαζε τότε το φιλί παντού
όπως κι οι μενεξέδες…

Τα κορίτσια δίπλα στη θάλασσα
κολυμπούσαν στο φως
γλιστρούσαν σε σκέψεις αρσενικές.

Η Ελένη άνοιγε τα δώρα της.

Η Ευτυχία γύμνωνε το σώμα της
με τα γράμματα του ονόματός της.

Η Θάλεια έπλαθε τ’ αμυγδαλωτά
με τα λευκά της χέρια.

Η Ιωάννα ψηλάφιζε
τη γύρη της εφηβείας της.

Εσύ ξαδέλφη, λίγο πριν να φανεί πανσέληνος,
ράντιζες τα σεντόνια αρώματα…

Και κει στην άκρη τ’ ουρανού,
ο Θάνατος να σκάει από τη ζήλεια…

Φ αίδων Θεοφίλου (Από τον κύκλο της κοντινής ξαδέρφης)

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΝΟΧΟΙ ΑΛΕΞΗ

Από τον Φαίδωνα Θεοφίλου

Ο θάνατος του Αλέξη, του 15χρονου μαθητή της διπλανής πόρτας από τη σφαίρα του καουμπόη αστυνομικού, δείχνει και πάλι με το πιο τραγικό και κραυγαλέο τρόπο, τις αναπηρίες της δημοκρατίας μας. Που σημαίνει ότι σε μια δημοκρατία όπου οι θεσμοί και ο νόμος είναι αυτά που πρέπει πριν απ’ όλα να λειτουργούν, στην Ελλάδα περνούν συνήθως σε δεύτερη μοίρα, αφού τον πρώτο ρόλο παίζει το θυμικό. Δηλαδή το «Εγώ» του καθενός, η συναισθηματική κατάσταση της στιγμής, η «μαγκιά της παραβατικότητας», η φιγούρα, η επιδειξιομανία.

*

Μη βιάζεστε να μου αποδώσετε γενικεύσεις και υπεραπλούστευση. Κοιτάξτε πρώτα τη κυβέρνηση που με τα αμέτρητα σκάνδαλα των στελεχών της και την επίσημη κάλυψή τους, πως πιέζει τους δικαστικούς να μεροληπτήσουν υπέρ της, πως γράφει στα παλιά της τα παπούτσια τούς πολίτες που παρακολουθούν ένα όργιο κυβερνητικής παρανομίας, περιφρόνησης και απαξίωσης των θεσμών και των νόμων, που κατά την κυβέρνηση ισχύουν μόνο για τους άλλους. Κοιτάξτε το δημόσιο υπάλληλο όπου πάτε να εξυπηρετηθείτε: Ο νόμος είναι σαφής για την περίπτωσή σας. Και όμως: Ο υπάλληλος σήμερα δεν ξύπνησε καλά, ερμηνεύει το νόμο όπως αυτός θέλει, σας στέλνει απελπισμένο στο σπίτι σας, επειδή θέλει να αναθέσει σήμερα στο καταπιεσμένο του «εγώ» ρόλο δύναμης και εξουσίας σε βάρος σας. Τολμήστε να διαμαρτυρηθείτε στον Ελληνάρα οδηγό που παραβίασε το STOP και παραλίγο να συγκρουστεί μαζί σας. Θα εισπράξετε τις μούτζες σας και τις βρισιές σας, ώστε να μάθετε την επόμενη φορά να υπομένετε τη…δημοκρατία του καθενός, όπου σημασία δεν έχει ο νόμος και οι θεσμοί αλλά η θρασύτητα με την οποία παραβιάζει κάποιος το νόμο. Θυμηθείτε τον πρωθυπουργό της χώρας (Κ. Μητσοτάκη) να λέει στους αστυνομικούς: «Εσείς είστε το κράτος!!!» Θυμηθείτε τον μέχρι πρότινος υπουργό δημόσιας τάξης Βύρωνα Πολύδωρα να λέει στους αστυνομικούς: «Είστε οι άρχοντες της πόλης!!» Ποιοι θεσμοί είπατε;;

*
Θυμηθείτε την κτηνωδία των αστυνομικών με τον Κύπριο φοιτητή στη Θεσσαλονίκη που είπαν ότι τον έδερνε η ζαρντινιέρα…Τους δυστυχείς αλλοδαπούς μετανάστες που τους έδερναν ή τους έβαζαν να αλληλοδέρνονται μέσα στα αστυνομικά τμήματα για να διασκεδάσουν και να τους τραβήξουν βίντεο που το κυκλοφορούσαν καμαρώνοντας στους συναδέλφους τους…Θυμηθείτε τον πρόσφατο αθηναϊκό τύπο με τίτλους όπως: «Αστυνομικοί εμπλέκονται σε ναρκωτικά.»-« Αστυνομικοί «προστάτες» της νύχτας».- «Αστυνομικός έκλεψε 150 ευρώ από αλλοδαπό μετανάστη».- κ.λ.π. κ.λ.π.

*

Η ατιμωρησία σ’ αυτή τη χώρα, απλά επιβεβαιώνει αυτό που λέω και εννοώ, ότι δηλαδή: Η δημοκρατία στην Ελλάδα καθορίζεται από την παρορμητικότητα των Ελλήνων και από τη «μαγκιά της παραβατικότητας». Γνωρίζετε πολλούς πολιτικούς, υπουργούς, δημόσια όργανα, αστυνομικούς, εκπαιδευτικούς, γονιούς, που καίγονται για την εφαρμογή των νόμων; Που σέβονται τους θεσμούς και επιδιώκουν την αναβάθμισή τους; Πόσοι και πόσοι νόμοι έχουν καταστεί ανενεργοί επειδή επιβλήθηκε η παραβατικότητα ως νέα νομιμότητα; Η δημοκρατία λοιπόν που φτιάξαμε, χωράει μέσα της όλες τις προϋποθέσεις για την κατάργησή της!!! Τη συμπεριφορά του 37χρονου αστυνομικού λίγο πριν φύγει η σφαίρα απ’ το όπλο του και σκοτώσει τον Αλέξη, δεν την καθόρισε η προσήλωσή του στο νόμο και τους θεσμούς αλλά η παρορμητικότητα τού: «Τώρα θα σου δείξω ποιος είμαι εγώ!»
Σ’ ένα παιδί 15 χρόνων που δεν πρόλαβε ούτε τα όνειρά του να σχηματίσει!!

*
Θα πω μήπως κάτι καινούριο αν τονίσω ότι όλα ξεκινούν από την παιδεία που την αφήσαμε παίγνιο στα χέρια των συντεχνιών και των κομμάτων;;
Η δημοκρατία μας έφτασε στη χειρότερη φάση της: Να σκοτώνει ένα παιδί γιατί γουστάρει να δείξει πόσο μάγκας είναι, ο εκπρόσωπος του…νόμου…
Οι πρωταγωνιστές στη χώρα μας που δίνουν και τον τόνο της Δημοκρατίας που έχουμε, είναι οι «τζάμπα μάγκες" όποια θέση κι αν κατέχουν! Και οι άλλοι Έλληνες που δεν είναι , απλά τους ανέχονται…
Γι αυτή τη δημοκρατία λοιπόν, είμαστε όλοι ένοχοι. Ο Αλέξης, σύμβολο πια ενάντια στην κρατική αυθαιρεσία, μας δείχνει με το θάνατό του το δρόμο: Τίποτα δεν πρέπει να είναι πάνω από τους νόμους και τους θεσμούς. Τέλος με την ΑΝΟΧΗ και την ΕΝΟΧΗ μας!

-Ο Θ Ε Ο Σ.... Σ Τ Ο Κ Α Φ Ε Ν Ε Ι Ο- και τα δίχρονά του

Το καφενείο όπου ο Θεός πίνει τον βαρύ γλυκύ του,
γίνεται δυο χρονών. Πέρασαν κιόλας δυο χρόνια

με θαυμάσια παρέα όλους εσάς, με ενδιαφέροντα σχόλια

και κείμενα για την πολιτική με λόγια ευθύβολα

(αφού το καφενείο δεν έχει απολύτως καμιά εξάρτηση,

πολιτική, καλλιτεχνική, δημοσιογραφική ή άλλη

ούτε ασχολείται με την πολιτική της μη δυσαρέστησης)

κείμενα κοινωνικής κριτικής, κείμενα λογοτεχνίας,

και διαλεγμένα, σαν τους γερούς σπόρους, ποιήματα.

Στο καφενείο γεννήθηκαν όμως και μηνύματα ζωής

όπως το «ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΟΙΞΗ ΠΑΝΤΟΥ»

με το οποίο θα επανέλθουμε «εν καιρώ».

Ευχαριστούμε όλους εσάς που επισκεφθήκατε το «Καφενείο»,

εσάς που αφήσατε το σχόλιό σας και την άποψή σας

και μας δώσατε κουράγιο να κρατήσουμε …γερά,

να δούμε ως πότε….
Ακολουθεί ένα ενδιαφέρον σχόλιο του

ποιητή Σπύρου Δαρσινού,

που είναι και ο εμψυχωτής του ιστοχώρου.

Το σχόλιο αυτό ας είναι και η σκέψη που κάνουμε

με αφορμή τα γενέθλια του «Καφενείου.

Φαίδωνα
Είμαι εδώ γιατί τα θέματα που ανεβάζεις, και τα περισσότερα από τα σχόλια που ακολουθούν,

μου αρέσουν. Και μου αρέσουν γιατί βλέπω μια... διάθεση διαφυγής από την θολούρα

που ζούμε στην Ελλάδα.

Ξέρεις Φαίδωνα ποιά είναι η διαφορά που έχω διαπιστώσει, στα 40 χρόνια που ζω εδώ στην Αμερική, ανάμεσα στον Έλληνα και στον Αμερικανό;

Ότι ο Αμερικανός παρασύρεται και πείθεται εύκολα και από το σωστό και από το λάθος,

ενώ ο Έλληνας ξέρει το σωστό και όταν κάνει ή αναγκάζεται να κάνει το λάθος.

Γιά μένα βέβαια και τα δύο είναι λάθος, το πιο μεγάλο όμως είναι στον αμερικανό

που ζει ασυνείδητα και το σωστό και το λάθος, γιατί η ασυνειδησία δεν έχει πόρους

για να χαρείς το σωστό και να συναισθανθείς το λάθος.

Αυτό είναι που πιάνω πάνω από τα σχόλια των θαμώνων,

τον πόθο για το σωστό πάνω από το λάθος.

Ας καλλιεργήσουμε αυτόν το πόθο λοιπόν και μ’ ένα ποτηράκι πάρα πάνω...