Νυχτερινή αίσθηση

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΙΣΘΗΣΗ
Φαίδωνα Θεοφίλου
(Πρώτη δημοσίευση)

Τα Σάββατα ν’ αρχίζεις με κρασί
και να μεθάς τις Κυριακές μ’ ελπίδα.
*
Λόγια, στο φως του φεγγαριού λουσμένα
να έρχονται στον ύπνο σου.
*
Να τρέμουν της ψυχής τα νήματα
γι αυτό που ακόμα δεν γνωρίζεις .
*
Να θέλεις ν’ αγαπάς τόσο πολύ
που να μη ξέρεις πως.
*
Ν’ αφήνεις τα σκιρτήματα της προσμονής,
ρεύματα να σε διατρέχουν.
*
Να πιστεύεις πως
δικαιούσαι πολύ ν’ αγαπηθείς.
*
Κι αν η αγάπη παραδέρνει αλλού,
εσύ σε εγρήγορση να βρίσκεσαι
μη κι έρθει και σε βρει ανέτοιμο
στη νύχτα.
*
Όλα μια Διαρκής Ερωτική Αναμονή:
Η Ζωή
Η Ζωή σου
H Ζωή μας

Οι πίνακες είναι του Δημήτρη Νοράρου

Τα πνευματικά δικαιώματα όλων των κειμένων του Φ.Θ. είναι κατοχυρωμένα.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ

Από τον Φαίδωνα Θεοφίλου

Ας μιλήσουμε λοιπόν για τους Έλληνες.

Ας μιλήσουμε για μας.

Γνωρίζουμε τον εαυτό μας; Τον εθνικό εαυτό μας;

Πρέπει να εντοπίσουμε χωρίς μιζέριες και απωθημένα,

τα αρνητικά των Ελλήνων;

Ή όχι; Θα μας βοηθήσει αυτό;

Πρέπει να δούμε τι μας είναι άχρηστο

και να το αφήσουμε πίσω;

Φταίνε οι ίδιοι οι Έλληνες

για την έλλειψη της κοινωνικής και της

εθνικής τους συνοχής;

Ή η συνοχή αυτή λειτουργεί καλύτερα

με χαλαρότητα και έντονο ατομικισμό;

Μας ενδιαφέρουν τα δικαιώματα των συμπολιτών μας;

Είμαστε πράγματι οι εξυπνότεροι άλλων λαών

ή μας αρέσει να παραχαϊδευόμαστε

και να αυτοεπαινούμεθα;

Είμαστε τελικά τζάμπα μάγκες;

παραγνωρισμένοι σπουδαίοι;

Ή κανονικοί άνθρωποι όπως όλοι οι άλλοι

που πρέπει να προσπαθήσουμε πολύ

για ό,τι θέλουμε να επιτύχουμε;

Ας επιχειρήσουμε να κάνουμε μια διάγνωση

στον εθνικό μας εαυτό

και στη συνέχεια μια αυτοκριτική.

Aς μιλήσουμε.

Ας μιλήσουμε για το θέμα.

Ας συζητήσουμε μεταξύ μας,

αφού καταθέσουμε

την μέχρι τώρα

κατασταλαγμένη εμπειρία μας,

τη γνώση

και την όποια μας άποψη.

ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ

Φαίδων Θεοφίλου

Έρχεται ο Θάνατος
μα ο ερχομός του δεν είναι σκοτεινό πέπλο.
Είναι η ερωτική του πρόθεση για τη Ζωή.

-
Έτσι λοιπόν Θάνατος και Ζωή,
κλείνονται στους θαλάμους των συνόρων τους
και ολοκληρώνουν τη σχέση τους.

-
Μόνο που μεταξύ τους
οι κανόνες του Έρωτα αντιστρέφονται:

-
Αντί να της χαρίσει,
της παίρνει κάθε φορά ένα παιδί,
που μπορεί να είναι ο Παππούς
με τις τρυφερές συνήθειες του
αφημένες στο σκρίνιο.

-
Το χλωμό κοριτσάκι καβάλα στο Άδικο.

-
Το δελφίνι με τη γυαλάδα του ξεντυμένη
στη λεία επιφάνεια της θάλασσας.

-
Το Αγιόκλημα με τους στήμονές του
να ελευθερώνουν μ’ ένα μόνο αχ
τις ολόγλυκες σταγόνες τους.

-
Ο Ιανουάριος με την τελευταία του ανάσα,
στα πόδια του Φεβρουαρίου.

-
Το κάθε παιδί λοιπόν, φτάνοντας ψηλά,
γίνεται μια φωτεινή κηλίδα
και κοιτάζει από μέσα της
σαν από παράθυρο.

-
Κι είναι τόσα αμέτρητα παιδιά
στους κήπους του θανάτου
και τόσες αμέτρητες οι φωτεινές κηλίδες,
που δεν απόμεινε ούτε μια στάλα σκότος.

-
Τόσο, που να μη νοιάζεται πια κανείς
αν είναι για τα επάνω ή για τα κάτω.

-
Να δεις που ο Θάνατος,
δε θα τ’ αντέξει τόσο φως.

-
Η Ζωή, ίδια Γυναίκα
σου αφήνει την ψευδαίσθηση,
πώς τάχα μου την έχεις κατακτήσει…

-
Θα έλθει κάποτε μια μέρα γυμνή
όπου θα ξεθυμάνουν
οι ερωτικοί ακκισμοί του Θάνατου.

-
Τότε πειθαρχικά θα εισέλθει
στο μουσείο της Ζωής με την επιγραφή:
«ΑΕΙΖΩΟΝ ΠΥΡ»

Οι φωτογραφίες είναι του Δημήτρη Ταλιάνη