ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΟΙΞΗ ΠΑΝΤΟΥ 2

Επανέρχομαι με το ίδιο σύνθημα, μετά από καιρό. Την πρώτη φορά που το ανάρτησα, χάλασαν τον κόσμο οι θαμώνες του καφενείου, όχι διαφωνώντας, οπότε υποτίθεται πως θα κατέθεταν άλλη πρόταση ούτε συμφωνώντας και βελτιώνοντας το περιεχόμενο τού κειμένου μου, αλλά λέγοντας πως δεν γίνονται τέτοια πράγματα, είναι ανέφικτα και μ’ όλα αυτά κατάλαβα ότι δεν θα ήθελαν να είχα αναρτήσει το κείμενο «Θέλουμε Άνοιξη Παντού». Σκέφτηκα όμως: Είναι τόσο κακό να έχουμε μπροστά μας μια ιδέα που κάποτε μπορεί ν’ ανθίσει; Τι έχουμε τώρα μπροστά μας που να είναι καλύτερο από το «Θέλουμε Άνοιξη Παντού;» Σε τι πιστεύουμε σήμερα που μας κάνει να νιώθουμε τέτοια πληρότητα ώστε να απωθούμε ό,τι θεωρούμε ανέφικτο; Παρ’ όλα αυτά, συγκέντρωσα τις απόψεις των θαμώνων του καφενείου κι επανασχεδίασα το κείμενο «Θέλουμε Άνοιξη Παντού 2» που το αναρτώ και πάλι, για να υπάρξει μια νέα συζήτηση , τώρα που υποθέτω ότι είμαστε όλοι σοφότεροι. Θερμή παράκληση, όσοι θέλετε να το διαβάσετε, να το διαβάσετε προσεκτικά κι όχι επιπόλαια, ώστε το σχόλιό σας να τοποθετείται απέναντι στο ανηρτημένο κείμενο κι όχι σε διάφορους συνειρμούς και απωθημένα που προκύπτουν από το κείμενο.

ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΟΙΞΗ ΠΑΝΤΟΥ 2
Ένα Σύνθημα χωρίς ημερομηνία λήξεως

Αυτό το σύνθημα πήρε σχήμα και μορφή στο Blog «Ο Θεός στο καφενείο» κι όσο μπορεί να ταξιδεύει μέσα στη ζωή μας τόσο θα ζευγαρώνει με την ελπίδα. Θέλουμε λοιπόν Άνοιξη παντού: Μέσα μας και γύρω μας.

Θέλουμε Άνοιξη στην ατομική και κοινωνική επαναστατικότητα, στη μάθηση και στη γνώση, στην πολιτική, στις τέχνες και στα γράμματα, στο περιβάλλον, στα ανθρώπινα δικαιώματα, στο σήμερα και στο αύριο των παιδιών, στην ελληνική γλώσσα. Θέλουμε την Ουτοπία ν’ αγκαλιαστεί με την πραγματικότητα! Θέλουμε Άνοιξη παντού. Τίποτα λιγότερο από τα πάντα!

Θέλουμε ν’ ανοίξουμε το στενό ορίζοντα της σύγχρονης ζωής, ζητώντας το Μέγιστο! Προβάλλουμε τη νέα ΑΠΑΙΤΗΣΗ στον εαυτό μας, στην πολιτική, στη ζωή μας και την μεταδίδουμε στο διαδίκτυο, στους άχρωμους πολιτικούς, στους φίλους μας, στους νέους ανθρώπους και στους ώριμους που δεν έπαψαν να είναι νέοι, ώστε να βρεθούμε κάποτε όλοι, με μια πυξίδα στα χέρια!

Μέσα από τη μιζέρια και τις γκρίζες ώρες των ανθρώπινων κοινωνιών, ας ακουστεί με σταθερή φωνή η νέα ΑΠΑΙΤΗΣΗ: Θέλουμε Άνοιξη Παντού. Έτοιμοι να εργαστούμε και να πληρώσουμε το τίμημα γι αυτήν!

Θέλουμε μια επανάσταση έξυπνη που θα τη φθονήσει κι ο Θεός! Ας ωριμάσει μέσα μας, όπως ο μούστος που γίνεται κρασί, ας ωριμάσει η ιδέα ώσπου να μορφοποιηθεί σε πράξη. Μέχρι τότε, ας παραμένει φωτεινός στόχος στον ορίζοντα της ζωής μας. Αλλιώς, ας αφεθούμε στα δεσμά πολυτελείας, στη ΣΙΩΠΗ και στο ΤΥΧΑΙΟ…

Φαίδων Θεοφίλου

ΟΤΑΝ Η ΘΡΑΣΥΤΗΤΑ ΚΑΝΕΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΙΔΕΙΑ ΚΟΥ-ΚΟΥ!

Αφήνω για λίγο την λογοτεχνία και την ποίηση για να περάσω στο πεδίο του πολίτη που όχι μόνο πρέπει να τον ενδιαφέρει ό,τι ακούει και ό,τι βλέπει αλλά να εκφράζει και ευθύβολα, χωρίς εκπτώσεις την άποψή του ως έχει την υποχρέωση, υποκαθιστώντας κατά κάποιο τρόπο και κάποιους δημοσιογράφους, που για διάφορους λόγους δείχνουν συχνά τεράστια ανοχή στα ολισθήματα των πολιτικών. Κατ’ ευθείαν στο θέμα μας λοιπόν:

Βασίλης Μαγγίνας. Πρώην υπουργός εργασίας της νεοδημοκρατικής κυβέρνησης. Αναγκάστηκε σε παραίτηση από την κατακραυγή των Μ.Μ.Ε και της κοινής γνώμης διότι:

α) Κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τους εργαζομένους για την κατάρτιση του νομοσχεδίου που αφορούσε στην ασφάλιση των εργαζομένων (το περιβόητο ασφαλιστικό) ο κ. υπουργός είχε στην κατοικία του στην ανατολική Αττική, μια οικογένεια Ινδών που εργαζόταν γι αυτόν και τους είχε…ανασφάλιστους.
β) Την κατοικία αυτή την έκτισε βγάζοντας όχι άδεια κατοικίας από την πολεοδομία αλλά βγάζοντας άδεια για…αναψυκτήριο!! (ήταν πολύ εύκολο αυτό)
Κι αφού με την άδεια του αναψυκτηρίου έκτισε κατοικία, συνέχισε την παρανομία κτίζοντας κι άλλη κατοικία μέσα στο περιφραγμένο από υψηλό τοίχο οικόπεδο. Κι όταν ο κ. υπουργός ολοκλήρωσε την παρανομία, έδωσε την ευκαιρία σ’ όλους τους άλλους κατοίκους γύρω του που επίσης είχαν κτίσει με άδεια αναψυκτηρίου, να κοιμούνται ήσυχοι αλλά και σε άλλους που δεν είχαν κτίσει, να κτίσουν κι αυτοί παράνομα κατοικία με άδεια αναψυκτηρίου. Έτσι λοιπόν: Αφού ο υπουργός παρανομεί, νομιμοποιούμεθα να κάνουμε το ίδιο. (Τέτοια επανίδρυση του κράτους)
γ) Διόρισε την κόρη του απ’ το παράθυρο στον Ο.Τ.Ε. χωρίς να συμμετάσχει σε διαγωνισμό όπως ισχύει για τους Έλληνες πολίτες ή να ακολουθήσει επιτέλους τη νόμιμη διαδικασία. (Οι νόμοι είναι για τους αδύναμους)Τα νεοδημοκρατικά παπαγαλάκια έσπευσαν στα παράθυρα των τηλεοπτικών καναλιών να βρουν δικαιολογίες για τον κ. υπουργό, λέγοντας πως η κόρη του ήταν διπλωματούχος παν/μίου και γλωσσομαθής και ότι ο μισθός ήταν μόνο 800 ευρώ. Κι ήταν ανάγκη να παρανομήσει ο κ. υπουργός και οι αξιωματούχοι του Ο.Τ.Ε. για ένα τόσο μικρό μισθό; Ξέρετε πόσοι Έλληνες πολίτες έχουν κάνει ακόμη και μεταπτυχιακά , χώρια οι ξένες γλώσσες και μοιράζουν πίτσες μέχρι να βρουν μια δουλειά που να τους αξίζει; Και ποια είναι η κόρη του υπουργού που θα κόψει το δρόμο σ’ ένα ικανότερο παιδί μια ελληνικής οικογένειας;

Πέρασε καιρός μετά την παραίτηση του υπουργού και σιωπή, (να ξεχαστούμε πρώτα και μετά βλέπουμε) και κάποια στιγμή εμφανίστηκε σε μια στημένη συνέντευξη στο ραδιόφωνο του ALPHA ψελλίζοντας δικαιολογίες τού τύπου: « Δεν ήταν παράνομο το κτίσμα αφού είχε…άδεια αναψυκτηρίου. Μετά, άλλαξε η χρήση κι έγινε κατοικία!!! Κι ακόμη: Δέχτηκα σκληρή και άδικη επίθεση!!!» Τέτοιο θρασίμι ο κ. υπουργός. Κι ο δημοσιογράφος ο στημένος, κατάπινε όλες τις απίστευτες δικαιολογίες αντί να τον ρωτήσει: «Εσείς θα συστήνατε στους Έλληνες πολίτες να προσλάβουν οικονομικούς μετανάστες και να δουλεύουν γι αυτούς ανασφάλιστοι όπως κάνατε εσείς; Θα συστήνατε κ. υπουργέ στους Έλληνες πολίτες να κτίσουν με άδεια αναψυκτηρίου και μετά ν’ αλλάξουν χρήση σε κατοικία, κτίζοντας κι ένα ακόμα κτίριο χωρίς άδεια , όπως κάνατε εσείς;

Θα συστήνατε κ. υπουργέ στους Έλληνες πολίτες αντί να συμμετέχουν σε διαγωνισμούς για να πετύχουν και να κερδίσουν μια θέση εργασίας, να έρχονται κατ’ ευθείαν σε σας να τους διορίζετε, όπως κάνατε με τη κόρη σας;» Αντί να ρωτήσει όλα αυτά, έκανε την κότα ο δημοσιογράφος για ν’ αποκαταστήσει επικοινωνιακά τουλάχιστον τον αχυράνθρωπο πρώην υπουργό με άνωθεν εντολή βέβαια. Δεν θα επανερχόμουν στο θέμα, αν δεν άκουγα πρόσφατα τον κ. Βασίλη Μαγγίνα να κελαηδάει στο κρατικό ραδιόφωνο, να κρίνει τους πάντες και τα πάντα, να γίνεται τιμητής, σε σημείο που να μείνω με το στόμα ανοιχτό βλέποντας τη θρασύτητα του πρώην υπουργού να κάνει κού-κου στην αναίδειά του. Τελικά, όπως συμβαίνει πάντα στη χώρα μας, όχι μόνο δεν παραπέμπεται στη δικαιοσύνη ο υπουργός που παρανόμησε αλλά βγαίνει και λάδι από πάνω, όταν σε άλλες χώρες, (προκειμένου περί πολιτικών) επιλέγουν το δρόμο της αυτοκτονίας…

Δεν ξέρω που βάζει υποψηφιότητα ο Μαγγίνας, αλλά ετοιμαστείτε Έλληνες ψηφοφόροι της Ν.Δ. να τον ξαναψηφίσετε. Δεν ειρωνεύομαι. Το εννοώ σοβαρά, αφού γνωρίζω ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων αρέσκεται να ψηφίζει τους πολιτικούς που τους μοιάζουν...

Τ Ο Π Ε Ρ Α Σ Μ Α

Να φύγω είπα.
Να φύγω αργά και σταθερά.
Να έχω και το νου μου μη κινδυνέψω άδικα.
Να κρύψω είπα και τον έρωτα,
που ξεκινάει απ’ το κεφάλι μου
και διακλαδίζεται στην αφή μου.
Να σκεπάσω και το μέρος της καρδιάς
οπούναι καρφωμένη η αρμονία,
μη και με καταλάβουν
πως είμαι φορτωμένος τέτοια πράγματα.
Να φύγω αργά και σταθερά,
με προσποιητή αδιαφορία,
κρατώντας «είδη επουσιώδη εν επαρκεία»,
πως είμαι τάχατες δικός τους.
Κι αφού περάσω με τον πανικό στα χείλη
πάνω απ’ το σώμα της Ελλάδας που πεθαίνει,
να φτάσω ασθμαίνων στο κεφάλι της.
Εκεί, δεν θα με αντιληφθούν,
ότ’ είναι όλοι στο κέντρο της συνωστισμένοι.
Θ’ αναπάψω το λαχάνιασμα,
στη πρωινή δροσιά της πέτρας.
Θα φιλήσω τα βρώμικα μαλλιά της.
Θα προλάβω το άγγιγμα τού κεφαλιού
και τη θέρμη της να μεταλάβω.
Και με την τελευταία θέρμη της μαγιά
δια μέσου των ρωγμών της γης,
πάλι για το ξεκίνημα...

Φαίδων Θεοφίλου