ΟΤΑΝ Η ΘΡΑΣΥΤΗΤΑ ΚΑΝΕΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΙΔΕΙΑ ΚΟΥ-ΚΟΥ!

Αφήνω για λίγο την λογοτεχνία και την ποίηση για να περάσω στο πεδίο του πολίτη που όχι μόνο πρέπει να τον ενδιαφέρει ό,τι ακούει και ό,τι βλέπει αλλά να εκφράζει και ευθύβολα, χωρίς εκπτώσεις την άποψή του ως έχει την υποχρέωση, υποκαθιστώντας κατά κάποιο τρόπο και κάποιους δημοσιογράφους, που για διάφορους λόγους δείχνουν συχνά τεράστια ανοχή στα ολισθήματα των πολιτικών. Κατ’ ευθείαν στο θέμα μας λοιπόν:

Βασίλης Μαγγίνας. Πρώην υπουργός εργασίας της νεοδημοκρατικής κυβέρνησης. Αναγκάστηκε σε παραίτηση από την κατακραυγή των Μ.Μ.Ε και της κοινής γνώμης διότι:

α) Κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τους εργαζομένους για την κατάρτιση του νομοσχεδίου που αφορούσε στην ασφάλιση των εργαζομένων (το περιβόητο ασφαλιστικό) ο κ. υπουργός είχε στην κατοικία του στην ανατολική Αττική, μια οικογένεια Ινδών που εργαζόταν γι αυτόν και τους είχε…ανασφάλιστους.
β) Την κατοικία αυτή την έκτισε βγάζοντας όχι άδεια κατοικίας από την πολεοδομία αλλά βγάζοντας άδεια για…αναψυκτήριο!! (ήταν πολύ εύκολο αυτό)
Κι αφού με την άδεια του αναψυκτηρίου έκτισε κατοικία, συνέχισε την παρανομία κτίζοντας κι άλλη κατοικία μέσα στο περιφραγμένο από υψηλό τοίχο οικόπεδο. Κι όταν ο κ. υπουργός ολοκλήρωσε την παρανομία, έδωσε την ευκαιρία σ’ όλους τους άλλους κατοίκους γύρω του που επίσης είχαν κτίσει με άδεια αναψυκτηρίου, να κοιμούνται ήσυχοι αλλά και σε άλλους που δεν είχαν κτίσει, να κτίσουν κι αυτοί παράνομα κατοικία με άδεια αναψυκτηρίου. Έτσι λοιπόν: Αφού ο υπουργός παρανομεί, νομιμοποιούμεθα να κάνουμε το ίδιο. (Τέτοια επανίδρυση του κράτους)
γ) Διόρισε την κόρη του απ’ το παράθυρο στον Ο.Τ.Ε. χωρίς να συμμετάσχει σε διαγωνισμό όπως ισχύει για τους Έλληνες πολίτες ή να ακολουθήσει επιτέλους τη νόμιμη διαδικασία. (Οι νόμοι είναι για τους αδύναμους)Τα νεοδημοκρατικά παπαγαλάκια έσπευσαν στα παράθυρα των τηλεοπτικών καναλιών να βρουν δικαιολογίες για τον κ. υπουργό, λέγοντας πως η κόρη του ήταν διπλωματούχος παν/μίου και γλωσσομαθής και ότι ο μισθός ήταν μόνο 800 ευρώ. Κι ήταν ανάγκη να παρανομήσει ο κ. υπουργός και οι αξιωματούχοι του Ο.Τ.Ε. για ένα τόσο μικρό μισθό; Ξέρετε πόσοι Έλληνες πολίτες έχουν κάνει ακόμη και μεταπτυχιακά , χώρια οι ξένες γλώσσες και μοιράζουν πίτσες μέχρι να βρουν μια δουλειά που να τους αξίζει; Και ποια είναι η κόρη του υπουργού που θα κόψει το δρόμο σ’ ένα ικανότερο παιδί μια ελληνικής οικογένειας;

Πέρασε καιρός μετά την παραίτηση του υπουργού και σιωπή, (να ξεχαστούμε πρώτα και μετά βλέπουμε) και κάποια στιγμή εμφανίστηκε σε μια στημένη συνέντευξη στο ραδιόφωνο του ALPHA ψελλίζοντας δικαιολογίες τού τύπου: « Δεν ήταν παράνομο το κτίσμα αφού είχε…άδεια αναψυκτηρίου. Μετά, άλλαξε η χρήση κι έγινε κατοικία!!! Κι ακόμη: Δέχτηκα σκληρή και άδικη επίθεση!!!» Τέτοιο θρασίμι ο κ. υπουργός. Κι ο δημοσιογράφος ο στημένος, κατάπινε όλες τις απίστευτες δικαιολογίες αντί να τον ρωτήσει: «Εσείς θα συστήνατε στους Έλληνες πολίτες να προσλάβουν οικονομικούς μετανάστες και να δουλεύουν γι αυτούς ανασφάλιστοι όπως κάνατε εσείς; Θα συστήνατε κ. υπουργέ στους Έλληνες πολίτες να κτίσουν με άδεια αναψυκτηρίου και μετά ν’ αλλάξουν χρήση σε κατοικία, κτίζοντας κι ένα ακόμα κτίριο χωρίς άδεια , όπως κάνατε εσείς;

Θα συστήνατε κ. υπουργέ στους Έλληνες πολίτες αντί να συμμετέχουν σε διαγωνισμούς για να πετύχουν και να κερδίσουν μια θέση εργασίας, να έρχονται κατ’ ευθείαν σε σας να τους διορίζετε, όπως κάνατε με τη κόρη σας;» Αντί να ρωτήσει όλα αυτά, έκανε την κότα ο δημοσιογράφος για ν’ αποκαταστήσει επικοινωνιακά τουλάχιστον τον αχυράνθρωπο πρώην υπουργό με άνωθεν εντολή βέβαια. Δεν θα επανερχόμουν στο θέμα, αν δεν άκουγα πρόσφατα τον κ. Βασίλη Μαγγίνα να κελαηδάει στο κρατικό ραδιόφωνο, να κρίνει τους πάντες και τα πάντα, να γίνεται τιμητής, σε σημείο που να μείνω με το στόμα ανοιχτό βλέποντας τη θρασύτητα του πρώην υπουργού να κάνει κού-κου στην αναίδειά του. Τελικά, όπως συμβαίνει πάντα στη χώρα μας, όχι μόνο δεν παραπέμπεται στη δικαιοσύνη ο υπουργός που παρανόμησε αλλά βγαίνει και λάδι από πάνω, όταν σε άλλες χώρες, (προκειμένου περί πολιτικών) επιλέγουν το δρόμο της αυτοκτονίας…

Δεν ξέρω που βάζει υποψηφιότητα ο Μαγγίνας, αλλά ετοιμαστείτε Έλληνες ψηφοφόροι της Ν.Δ. να τον ξαναψηφίσετε. Δεν ειρωνεύομαι. Το εννοώ σοβαρά, αφού γνωρίζω ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων αρέσκεται να ψηφίζει τους πολιτικούς που τους μοιάζουν...

Τ Ο Π Ε Ρ Α Σ Μ Α

Να φύγω είπα.
Να φύγω αργά και σταθερά.
Να έχω και το νου μου μη κινδυνέψω άδικα.
Να κρύψω είπα και τον έρωτα,
που ξεκινάει απ’ το κεφάλι μου
και διακλαδίζεται στην αφή μου.
Να σκεπάσω και το μέρος της καρδιάς
οπούναι καρφωμένη η αρμονία,
μη και με καταλάβουν
πως είμαι φορτωμένος τέτοια πράγματα.
Να φύγω αργά και σταθερά,
με προσποιητή αδιαφορία,
κρατώντας «είδη επουσιώδη εν επαρκεία»,
πως είμαι τάχατες δικός τους.
Κι αφού περάσω με τον πανικό στα χείλη
πάνω απ’ το σώμα της Ελλάδας που πεθαίνει,
να φτάσω ασθμαίνων στο κεφάλι της.
Εκεί, δεν θα με αντιληφθούν,
ότ’ είναι όλοι στο κέντρο της συνωστισμένοι.
Θ’ αναπάψω το λαχάνιασμα,
στη πρωινή δροσιά της πέτρας.
Θα φιλήσω τα βρώμικα μαλλιά της.
Θα προλάβω το άγγιγμα τού κεφαλιού
και τη θέρμη της να μεταλάβω.
Και με την τελευταία θέρμη της μαγιά
δια μέσου των ρωγμών της γης,
πάλι για το ξεκίνημα...

Φαίδων Θεοφίλου

ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑΤΑ

Από τον Φαίδωνα Θεοφίλου

Και τους Ολυμπιακούς σαν τα μούτρα μας κυρ Χίτλερ μου;

(Θα μπορούσε να ήταν λεζάντα της εποχής-από τους Ολυμπιακούς τού 1936-Βερολίνο)

Η αναφορά μου στα γερμανικά συμπλέγματα, έχει ένα συγκεκριμένο λόγο που θα φανεί στη συνέχεια του κειμένου. Τα συμπλέγματα αυτά, (μερικά απ’ τα οποία αναφέρω) έρχονται σε αντίθεση με την εικόνα που θέλουν οι Γερμανοί να δείχνουν προς τα έξω, τους καθορίζουν όμως ως έθνος και ως κοινωνία:
1) Οι Γερμανοί λοιπόν, προσπαθούν συνεχώς να δείχνουν
ότι αυτοί είναι οι πιο ικανοί, οι πιο σημαντικοί, ότι μπορούν να τα κάνουν όλα καλύτερα από τους άλλους.
Αυτή η τάση τους, δείχνει και την ανάγκη για διαρκή επιβεβαίωση άρα και ανασφάλεια, αφού…σπουδαιότητα που φαίνεται , δεν είναι και απαραίτητο να επιδειχθεί.
2) Αισθάνονται καλύτερα ως μέλη της ομάδας, που τους
εξασφαλίζει κάλυψη και ασφάλεια, παρά ως άτομα.
3) Αισθάνονται σεβασμό και θαυμασμό για την στρατιωτική στολή και τη στολή γενικώς σε τέτοιο βαθμό, ώστε να καταντά φυσιολογικό στις στολές αυτές, να συμπεριλαμβάνεται… και η στολή θυρωρού πολυτελούς ξενοδοχείου.
4) Είναι υπάκουοι και πειθαρχικοί. Αυτό είναι δίκοπο μαχαίρι. Θα πρέπει να μάθουν πότε πρέπει να είναι υπάκουοι και πειθαρχικοί και πότε όχι. Διαφορετικά, η πιθανότητα να επωασθεί και πάλι το αυγό του φιδιού , παραμένει ζωντανή.
5) Ένας Γερμανός μπορεί να μηνύσει τον γείτονά του, επειδή τα φύλλα από το δέντρο τού γείτονα πέφτουν στον δικό του κήπο. Ο λόγος όμως πιθανότατα θα είναι άλλος: Ο φθόνος ας πούμε για το ότι ο γείτονας αγόρασε ακριβό αυτοκίνητο…
6) Στην πραγματικότητα οι Γερμανοί εξακολουθούν να συμπαθούν τον Χίτλερ και να τον θεωρούν μεγάλο ηγέτη αλλά απωθούν το βάρος της ντροπής για τα θηριώδη εγκλήματα που έκαναν στη προσπάθειά τους να κυριαρχήσουν στον κόσμο, σαν να μην τους αφορά.
Φυσικά δεν έχουν όλοι οι Γερμανοί αυτά τα συμπλέγματα. Υπάρχουν και φωτισμένοι και καλλιεργημένοι άνθρωποι. Αυτοί όμως είναι όπως παντού, η μειοψηφία. Τον τόνο, το χρώμα, της εθνικής τους ταυτότητας το δίνουν εκείνοι που έχουν τα παραπάνω συμπλέγματα.
Οι Γερμανοί διοργάνωσαν δύο φορές Ολυμπιακούς αγώνες. Η πρώτη ήταν το 1936 στο Βερολίνο, όταν ο Χίτλερ ήταν στις δόξες του. Δεν τους παίρνει όμως να μιλούν γι αυτό, αφού οι Ολυμπιακές αξίες δεν είναι συμβατές με το ναζισμό. Ούτε η ανθρωπότητα θέλει να το θυμάται. Η δεύτερη φορά ήταν το 1972 στο Μόναχο, όταν Παλαιστίνιοι κομάντος μπήκαν στο ολυμπιακό χωριό και εκτέλεσαν τους αθλητές της ισραηλινής ομάδας, την ώρα που οι Γερμανοί φρουροί του ολυμπιακού χωριού, κοιμόταν στο γρασίδι με τα όπλα δίπλα τους εκτεθειμένα στον κάθε περαστικό. Επρόκειτο για τραγωδία αλλά και για εθνική ντροπή των Γερμανών αφού στη δημοκρατική πια Γερμανία ερχόταν αυτό το γεγονός για να θυμίσει το ολοκαύτωμα των Εβραίων της ναζιστικής Γερμανίας, όταν οι ναζί προσπαθούσαν να επινοήσουν τον πιο μαζικό και φθηνό στο κόστος θάνατο, για τους Εβραίους. Φυσικά τους Γερμανούς πόνεσε επίσης και η ανικανότητά τους στο σύστημα ασφαλείας, αφού θέλουν πάντα να κορδακίζονται ως οι ικανότεροι.
Έτσι σήμερα βρίσκονται στη δυσάρεστη θέση ν’ αποσιωπούν ό,τι δεν μπορούν ν’ αντέξουν . Πέρυσι το Αύγουστο λοιπόν, στις μεγάλες πυρκαγιές που έκαψαν τη μισή Πελοπόννησο, ένας Γερμανός δημοσιογράφος, της εφημερίδας “Die Welt” ή της “Sueddeutsche Zeitung”, δεν θυμάμαι πια, έγραφε με θέμα τις πυρκαγιές στην Ελλάδα, αλλά αποβλέποντας αλλού, τα εξής: « Μπορεί η Ελλάδα να κατέπληξε τους γείτονές της με τη διοργάνωση των Ολυμπιακών αγώνων, αλλά η Ελλάδα έξω από την Αθήνα είναι μια μίζερη και φτωχιά χώρα». Τόσο πολύ πόνεσε ο Γερμανός από τους Ολυμπιακούς «Αθήνα 2004»! Μήπως σας θυμίζει κάποιον που μηνύει το γείτονά του επειδή τα φύλλα από το δέντρο του πέφτουν μέσα στο κήπο του αλλά στην πραγματικότητα ο λόγος είναι άλλος; Οι γείτονές μας δύστυχε Γερμανέ δημοσιογράφε, έχουν πολλά προβλήματα, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, και δεν είχαν το περιθώριο να εντυπωσιαστούν από τους Ολυμπιακούς που διοργάνωσε η Αθήνα. Εντυπωσιάστηκαν όμως οι Γερμανοί, οι Αμερικανοί, οι Γάλλοι οι Βρετανοί, οι Αυστραλοί, οι Κινέζοι, η ανθρωπότητα ολόκληρη από την τελειότητα της διοργάνωσης, την ασφάλεια, (οι Έλληνες πλήρωσαν 4 φορές περισσότερο από την Αυστραλία για την ασφάλεια των αγώνων) την πρωτοτυπία και την αισθητική της τελετής έναρξης και λήξης, την ακρίβεια της διεξαγωγής των αθλημάτων, τους υπέροχους εθελοντές που πολύ αγαπήθηκαν από τους ξένους επισκέπτες. Αυτά και άλλα πολλά που έχω στο αρχείο μου από τα ρεπορτάζ των δημοσιογράφων όλων των χωρών του πλανήτη. Έτσι, που έμοιαζε να είπαν οι Έλληνες : «Δεν θέλουμε πάντα αλλά αν θέλουμε μπορούμε και καλύτερα απ’ όλους».
Χωρίς αυτό να σημαίνει και τίποτα ξεχωριστό. Απλά βάλαμε ένα στοίχημα με τον εαυτό μας και το πετύχαμε. Τουλάχιστον εμείς θα θέλουμε να βλέπουμε ξανά και ξανά και ξανά, τι έγινε στην Αθήνα το 2004! Καλά θα μου πει κάποιος: Ασχολείσαι μ’ ένα θέμα που έγινε πριν από ένα χρόνο; Ναι! Aυτή την προτεραιότητα μπορούσε να έχει ο φθόνος και ο πόνος του Γερμανού δημοσιογράφου που...σκοτώνει τον ίδιο: Ένα χρόνο μετά , αφού είχαμε τόσα σημαντικά θέματα ενδιάμεσα .