ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΟΙΞΗ ΠΑΝΤΟΥ

Ένα Μήνυμα χωρίς ημερομηνία λήξεως

Από τον Φαίδωνα Θεοφίλου

Αυτό το μήνυμα κυοφορήθηκε, πήρε σχήμα και μορφή στο ιστολόγιό μου «Ο Θεός στο καφενείο» κι όσο μπορεί να ταξιδεύει μέσα στη ζωή μας, τόσο θα ζευγαρώνει με την ελπίδα.

.

Θέλουμε λοιπόν Άνοιξη παντού: Μέσα μας και γύρω μας.

Θέλουμε Άνοιξη στην ατομική και κοινωνική επαναστατικότητα, που στοχεύει στο «ΕΜΕΙΣ», στην ευημερία του λαού μας, στην ανάκτηση της υπερηφάνειας και του ηθικού μας, στη μάθηση και στη γνώση, στην πολιτική του ήθους, στις ανατροπές, στις τέχνες και στα γράμματα, στο περιβάλλον, στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του πολίτη, στο σήμερα και στο αύριο των παιδιών, στην ελληνική γλώσσα στην αλλαγή μας.

.

Θέλουμε την Ουτοπία ν’ αγκαλιαστεί με την πραγματικότητα! Θέλουμε Άνοιξη παντού. Τίποτα λιγότερο από τα πάντα!

.
Θέλουμε ν’ ανοίξουμε το στενό ορίζοντα της σύγχρονης ζωής και της γενικής κρίσης που μας μαστίζει, ζητώντας το Μέγιστο! Προβάλλουμε τη νέα ΑΠΑΙΤΗΣΗ στον εαυτό μας, στην πολιτική, στη ζωή μας και την μεταδίδουμε μέσα από το διαδίκτυο, στους άχρωμους πολιτικούς, στους φίλους μας, στους νέους ανθρώπους και στους ώριμους που δεν έπαψαν να είναι νέοι, ώστε να βρεθούμε όλοι, με μια πυξίδα στα χέρια!

.

Μέσα από τη μιζέρια, την οικονομική εξαθλίωση και τις γκρίζες ώρες των ανθρώπινων κοινωνιών, ας ακουστεί με σταθερή φωνή η νέα ΑΠΑΙΤΗΣΗ: Θέλουμε Άνοιξη Παντού.

.

Έτοιμοι να εργαστούμε. Πληρώνοντας ήδη το τίμημα γι αυτή την Άνοιξη! Θέλουμε μια επανάσταση έξυπνη που να τη φθονήσει κι ο Θεός!

.

Ας ωριμάσει μέσα μας, όπως ο μούστος που γίνεται κρασί.

Ας δέσουμε τα χέρια κάτω από τον ουρανό της αλληλεγγύης.

Έτσι να ωριμάσει κι η ιδέα, ώσπου να μορφοποιηθεί σε πράξη.

.

Μέχρι τότε, ας παραμένει πεισματάρης ο στόχος μας στον πιο κοντινό ορίζοντα της ζωής μας.

Αλλιώς, ας αφεθούμε στα δεσμά της ανάγκης, στη ΣΙΩΠΗ και στο ΤΥΧΑΙΟ…

Ο πίνακας είναι της Νίκης Ελευθεριάδη

ΛΕΞΕΙΣ ΛΑΜΠΗΔΟΝΕΣ Β'

ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΤΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Εδώ δεν γιορτάζουμε Επετείους, και ασφαλώς ούτε και τη λεγόμενη μέρα της ποίησης.

Ο λόγος είναι απλός: Επειδή αυτό το ιστολόγιο βρίσκεται σε διαρκή ερωτική περίπτυξη με την ποίηση. Συνεπώς οι επέτειοι περιττεύουν. Εμείς, έχουμε ποιητική οπτική για να καταλαβαίνουμε και να αισθανόμαστε τον κόσμο: Με το λογικό, το θυμικό και την ενσυναίσθηση. Δηλαδή με όλο τον οπλισμό της ποίησης, που χρειάζεται και η ζωή, και όχι βέβαια ζώντας σε ονειρικές αυταπάτες , όπως φαντάζονται μερικοί μέσα στα πλαστικοποιημένα τους στερεότυπα. Ευχόμαστε σε όσους θα γιορτάσουν τη μέρα της ποίησης και θα νιώσουν κάπως διαφορετικά, να μη ξεχάσουν ότι την επομένη, η ποίηση θα συνεχίσει να υπάρχει, μέσα στα βλέμματα των ανθρώπων, στον έρωτα κάθε είδους, στη Φύση, στο ανείπωτο, στις δίψες που δεν ξέρουν, πού να ξεδιψάσουν, ακόμα και στο γλυκασμό που ξεφυτρώνει ανάμεσα στην παρέα που απολαμβάνει τον καφέ και την επικοινωνία της. Η ποίηση είναι το πιο όμορφο παιδί της ΖΩΗΣ, που την εκφράζει πιστά σε όλες τις πτυχές της και συνάμα ερωτικά, αφού και η ίδια η Ζωή είναι ένα διαρκές , ανείπωτο ΠΟΙΗΜΑ,

είτε αυτή υπάρχει ως παράδεισος είτε ως κόλαση…

Φαίδων Θεοφίλου

************************************************************************************

ΕΜΒΟΛΙΜΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΦΗΓΗΣΗ

ΣΤΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΓΙΑ "ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ

Από τον Φαίδωνα Θεοφίλου

Όταν οι λέξεις πάρουν τη θέση τους στο καλό ποιητικό σώμα, θέλουν να λαμπυρίζουν την αυτονομία τους αλλά ταυτόχρονα να συνεισφέρουν τη συνεκτικότητά τους στην ισχυρή δομή του ποιήματος.

Υπήρξαν βέβαια λέξεις που ξεχώρισαν από το ποίημα και έμειναν άφθαρτες στον αιώνα. Δεν είναι που πρόδωσαν το σώμα του ποιήματος. Απλά, η αυτονομία τους ήταν μεγαλύτερη από την προσφορά τους στη συνεκτικότητα του σώματος. Όμως και πάλι το ποίημα κουβαλούσαν μέσα στην αφθαρσία τους και αυτό δόξαζαν.

Οι λέξεις, συνηθίζουν να ακκίζονται ερωτικά με τα χείλη εκείνων που τις εκφέρουν απαγγελτικά.

Λέξεις ανοιχτόχρωμες, σαν τις αισθήσεις,

σκούρες για να δίνουν αξία στις αποχρώσεις,

θαμπές για να κρύβουν ό,τι υπονοούν,

λέξεις γυαλιστερές σαν βότσαλα που τα ‘βρεξε το κύμα,

λέξεις κυματιστές που παίζουν σαν άρπα τις χορδές των αισθημάτων,

λέξεις που απλώνουν τα δάχτυλα σαν τη αφή,

ορμητικές λέξεις σαν σφαίρες που ενεργοποιούν νέες πηγές σκέψης

στον ανθρώπινο Νου ή ενεργοποιούν τις παλιές.

Λέξεις που διαβαθμίζουν τις αισθήσεις και τις έννοιες σε μια μουσική ανάπτυξη.

Λέξεις που φωτίζουν τα γήινα και υποψιάζονται τα άγνωστα.

Λέξεις που με τη δύναμη της μυστικής ροής τους αποτυπώνουν μιαν «άλλη» ζωή, όπου η «αδυναμία» θα είναι δύναμη και το πρόσωπο της ομορφιάς δεν θα γερνά.

Λέξεις που, από τη Σαπφώ μέχρι σήμερα «την ομορφιά διακονούν» και αρνούνται την ανθρώπινη μοίρα, που οι Θεοί εκλαμβάνουν ως «Ύβρη».

Λέξεις που, από τον Ευριπίδη ως το Ρήγα κι από τον Ρήγα ως σήμερα, φλέγονται για Δικαιοσύνη και Ελευθερία.

Λέξεις που οπλίζουν τα όνειρα.

Λέξεις που φλερτάρουν με το αδύνατο και συλλυπούνται το θάνατο.

Έτσι λοιπόν οι λέξεις, μπαίνουν στη σειρά σαν τις νότες που διαλέγει ο ποιητής-μουσικός, για να πλέξουν τον ιστό της δημιουργίας και να γίνουν ποίημα…

*Από τη συλλογή: "ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΙΚΡΑ ΣΑΝ ΜΕΓΑΛΑ"

Αναδημοσίευση από το ίδιο ιστολόγιο της 07 Φεβρουαρίου 2011

Α Π Ο Φ Ε Υ Γ Ε Τ Ε......

ΑΠΟΦΕΥΓΕΤΕ……….

Εκείνους που θέλουν να παραμένουν δημοφιλείς,

αφήνοντας τους άλλους να βγάζουν το φίδι από την τρύπα.

ΑΠΟΦΕΥΓΕΤΕ

Τους αρεστούς, τους προσαρμοστικούς, στα ρεύματα των παρορμήσεων.

ΑΠΟΦΕΥΓΕΤΕ

Αυτούς που προτιμούν το θόρυβο και τις εντυπώσεις, από την πράξη.

ΑΠΟΦΕΥΓΕΤΕ

Εκείνους που νομίζουν ότι η ζωή περιέχεται στα Μ.Μ.Ε. και όχι τα Μ.Μ.Ε. στη ζωή.

ΑΠΟΦΕΥΓΕΤΕ

Εκείνους που οικειοποιούνται τους «επώνυμους» νεκρούς

σα να τους ήξεραν από πάντα.

ΑΠΟΦΕΥΓΕΤΕ

Αυτόν, τον άλλον μέσα σας, που προσποιείται ότι είναι ο εαυτός σας.

ΑΠΟΦΕΥΓΕΤΕ

Εκείνους που απαιτούν την εμπιστοσύνη σας, επιμένοντας συστηματικά,

πως πάντα λένε την αλήθεια.

ΑΠΟΦΕΥΓΕΤΕ

Τα κούφια, όπως το εθνικό νταηλίκι και κάθε νταηλίκι.

ΑΠΟΦΕΥΓΕΤΕ

Αυτούς που θεωρούν ακλόνητα λογικό και ωφέλιμο, ό,τι συμφέρει τους ίδιους.

ΤΕΛΟΣ,

Όταν είσαστε μόνοι, προετοιμάστε εντός σας ένα τόπο,

να βρίσκουν φωλιά. η σκέψη, και η ομορφιά, η αύρα, και το αίσθημα.

Φαίδων Θεοφίλου