ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ...

Ήρθε λοιπόν η ώρα να φανερώσουμε σε ποιον ανήκει το ποίημα.
Ανήκει στον ποιητή ΣΠΥΡΟ ΔΑΡΣΙΝΟ από το Λεόντιο Κορινθίας όπου και γεννήθηκε το 1939. Περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη Νεμέα, (Άλλος Λέων της Νεμέας κι αυτός!) ενώ εδώ και αρκετές δεκαετίες ζει στο Τενεσή των Η.Π.Α. Ανήσυχος νους ο ΣΠΥΡΟΣ ΔΑΡΣΙΝΟΣ δεν αρκείται μόνο στην ποιητική δημιουργία αλλά αρθρογραφεί και σε έντυπα της Ομογένειας, προσεγγίζοντας θέματα επικαιρότητας και στηλιτεύοντας την κοινωνική αδικία. Έχει γράψει τα ποιητικά βιβλία: «Πορεία Αγωνίας» , «Πέτρινες Άρπες Ι», «Πέτρινες Άρπες ΙΙ», «Γαλάζια Όνειρα» κ.ά. Οι περισσότεροι θα τον γνωρίζετε, αφού είναι μόνιμος θαμώνας και εμψυχωτής του Blog «Ο Θεός στο καφενείο»

Η ποίηση του Δαρσινού είναι μια
ποίηση αρρενωπή, που ταυτόχρονα φανερώνει πολυποίκιλες ευαισθησίες του δημιουργού της, τις οποίες εκφράζει μ’ ένα ιδιότυπο, προσωπικό λυρισμό. Ιδιοτυπία που συχνά οφείλεται, αλλά όχι μόνο, στο κυνήγι των «ακριβών» λέξεων που επιδίδεται ο εραστής τους ποιητής. Ο Σπύρος Δαρσινός χρησιμοποιεί λοιπόν μια γλώσσα πλούσια και λαμπερή, που δεν κρύβει τον υφέρποντα ερωτισμό της. Δεν είναι ποιητής χαμηλών τόνων αλλά ούτε και πομπώδης. Θέλει όμως να βρίσκεται στο κέντρο της ανθρώπινης κοινωνίας και η ποίησή του να συμμετέχει στο κοινωνικό «γίγνεσθαι». Δηλαδή ότι πιο σημαντικό και ουσιώδες μπορεί να κάνει η τέχνη: Να παίρνει μέρος στη ζωή των ανθρώπων! Άλλο θέμα αν η σημερινή κοινωνία είναι επιδεκτική μιας τέτοιας συμμετοχής… Τα βιώματα της ζωής του ποιητή που είναι ταυτισμένα με αυτά της πατρίδας, (παλιάς και νέας) διυλίζονται από το χρόνο, αναπλάθονται από το πνεύμα του και μετατρέπονται σε διαμαντάκια ποιητικής δημιουργίας και εμπειρίας. Τη φιλοσοφία του αντλεί από την ίδια τη ζωή, και την χρησιμοποιεί σαν ένα από τα εργαλεία του για να προσεγγίσει τρυφερά την αλήθεια της ύπαρξης και ν’ αποθέσει την αγωνία του για το μέλλον της ανθρωπότητας. Στα ερωτικά του ποιήματα, πορεύεται με συνειδητά βήματα στην Γεωγραφία του ανθρώπινου σώματος και με τη μνήμη, την αίσθηση, την εικόνα, τη ψυχή ως γέφυρα των σωμάτων, τη σημασία των μικρών ερωτικών μυστικών, υποδαυλίζει το Θρίαμβο του μεγάλου Θεού! Ο Σπύρος Δαρσινός , δεν είναι ο αποτραβηγμένος ποιητής. Ζει και δημιουργεί ανάμεσα στους ανθρώπους. Έχει μαχητική σκέψη αλλά είναι και εποπτικός. Είναι προφητικός αλλά και ερωτικός. Διαθέτει ποιητικά κοιτάσματα μεγάλης αξίας που χρειάζονται βέβαια σκληρή επεξεργασία. Κλείνοντας το σημείωμα αυτό θα ήθελα να καταλήξω πως η ποίηση του Δαρσινού, είναι ένα απόσταγμα του πλούσιου ταλέντου και της ακριβής σκέψης του, που προστίθεται στον απέραντο ανθώνα της ελληνικής ποίησης και τον πλουτίζει, ως ένα ακόμη μυροβόλο λουλούδι.

Κάποιοι από σας μπορεί να μας πουν, γιατί δεν βάλαμε σ’ αυτό το παιγνίδι ένα αναγνωρίσιμο και γνωστό ποιητή ώστε να συμμετέχετε περισσότεροι. Η απάντηση είναι πως τον γνωστό τον ξέρετε έτσι κι αλλιώς. Το κέρδος σας είναι ότι κάνατε γνωριμία μ΄ έναν ποιητή που δεν γνωρίζατε. (;Όσοι δεν τον γνωρίζατε)

Τέλος, νικήτρια του παιχνιδιού ανακηρύσσεται η κ. ΣΤΕΛΛΑ ΖΑΜΠΟΥΡΟΥ ΦΟΛΛΕΝΤΕΡ από την Νέα Υόρκη, που αναγνώρισε τον ποιητή από το ύφος του ποιήματος. Στη νικήτρια απονέμεται :
α) Ο τίτλος: Επίτιμη Θαμώνας του Καφενείου ...
β) Το Μεγάλο Περιδέραιο του Blog «Ο Θεός στο καφενείο» που είναι φτιαγμένο με πολύτιμες λέξεις, από το τραπέζι του καφενείου...
Ακόμη: Κάθε φορά που η νικήτρια θα μπαίνει στο καφενείο, θα την υποδέχεται ο ποιητής ΣΠΥΡΟΣ ΔΑΡΣΙΝΟΣ που θα της ετοιμάζει και τον καφέ της!

ΠΟΙΑΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ;

Το θέμα εδώ είναι να βρείτε ποιανού είναι το ποίημα. Διαβάστε το προσεκτικά κι αν δεν ξέρετε τίνος είναι πέστε στην τύχη ένα όνομα. Ένα παιχνίδι είναι με το ποίημα και τον ποιητή του. Δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζετε καλά και σώνει τίνος είναι, αλλά είναι απαραίτητο να πείτε ένα όνομα για να γίνει το παιχνίδι. Μετά από λίγες μέρες θα αναρτήσω το όνομα του ποιητή και μερικές πληροφορίες γι αυτόν.

ΕΛΑ ΝΑ ΔΕΙΣ

Έλα να δεις και μη φοβάσαι
αγάπη και μίσος χρειαζούμενα
μας είναι
κόψε ένα φύλλο στο χάος
ρίχτο και πες πως ήσουνα εσύ
π’ αναχάραζες όνειρα ξερά στ’ αλώνια
του μυαλού σου

Έλα και μη φοβάσαι
μίσησε βρίσε αν μπορείς
το θύμα είσαι
εφτιάχτηκες σοφός με λιγοστό φιτίλι
μην πεις ποτέ πως είσαι αιώνιος
χόρεψε με το ‘να χέρι πιο ψηλά
κεραία της ψυχής σου
γέμισε τα σωθικά σου με αέρα
είναι η πρώτη σου τροφή
μην το ξεχνάς
και φύγε όπως ήρθες
γυμνός μακάριος κι ωραίος

εσύ

δεν θέλω τ' όνομά σου

ΤΟ ΤΣΙΡΚΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Συχνά αγνοούμε σε τέτοιο βαθμό το αυτονόητο, που κάποτε απομακρύνεται και μάλιστα τόσο πολύ, ώστε όταν συνειδητοποιήσουμε και πάλι την αναγκαιότητά του και θέλουμε να το επαναφέρουμε, τότε γίνεται το αυτονόητο συνώνυμο του σπάνιου και του ασυνήθιστου. Ποιο είναι το αυτονόητο στην περίπτωσή μας; Να μαθαίνουν γράμματα τα παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο και να παίρνουν από τα πανεπιστήμια πτυχία που να έχουν πέραση στην αγορά εργασίας. Ποια είναι η κατάσταση της δημόσιας παιδείας σήμερα; Η πλήρης απαξίωση, αφού μετατρέπεται σταδιακά σε τσίρκο όπου ο καθένας κάνει τα νούμερά του. Δηλαδή:

α) Η κυβέρνηση:Όχι μόνο δεν κάνει κάτι ουσιαστικό για την αναβάθμιση της παιδείας όχι μόνο εστιάζει αποκλειστικά το ενδιαφέρον της στο πως θα ιδρύσει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, αλλά, τρίβει και τα χέρια της από ικανοποίηση για τις αναταραχές στο χώρο της παιδείας, αφού έτσι αποσπάται η προσοχή της κοινής γνώμης από το ανεξέλεγκτο τέρας της ακρίβειας που καταβροχθίζει μισθούς και συντάξεις και τα λογής - λογής κυβερνητικά σκάνδαλα που δεν σταμάτησαν … ν’ ανθίζουν. Τέτοια υπεύθυνη κυβέρνηση…

β) Αξιωματική αντιπολίτευση: (Πασοκ) Είναι χαρακτηριστική η αμηχανία του. Αντί να προτείνει με καθαρό και ευθύ λόγο λύσεις και αλλαγές στην παιδεία, τρέχει πίσω από τα γεγονότα, φοβούμενο την υπερφαλάγγισή του από τα κόμματα της αριστεράς! Έτσι η παιδεία δεν έχει να περιμένει κάτι ούτε από το Πασοκ που η μεγαλύτερη έγνοια του είναι το να παραμείνει ο κατατονικός αρχηγός στην προεδρία του κόμματος και να συγκυβερνήσει με τον ΣΥΝ. Πρόταση, που απορρίπτει μετά βδελυγμίας ο ΣΥΝ. Τέτοια υπεύθυνη αντιπολίτευση…

γ) ΣΥΝ: Ο Συνασπισμός του Αλαβάνου και του Τσίπρα, χαϊδεύει τα αυτιά των φοιτητών και των μαθητών και αγωνίζεται για την ακινησία στην παιδεία, να μην αλλάξει τίποτα, να μείνουν όλα θολά όπως είναι και να βουλιάζουν όλοι προσωρινά μέσα στο βόλεμά τους μέχρι να βουλιάξει και το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα. Γιατί αν η κυβέρνηση είναι ανίκανη, (που είναι) δεν θα έπρεπε τα αριστερά κόμματα να προτείνουν καθαρές και προοδευτικές λύσεις; Καμία πρόταση για βελτίωση, για αλλαγή για αναβάθμιση της δημόσιας παιδείας. Όλα για τα ψηφαλάκια. Αριστερό κόμμα, με προδιαγραφές παλαιοκομματισμού!

δ) Κ.Κ.Ε.: Η ψύχωσή τους είναι να μη δημιουργηθούν ιδιωτικά πανεπιστήμια. Προτάσεις για την αναβάθμιση των δημόσιων παν/μίων φαίνεται πως δεν χρειαζόμαστε… Όμως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια έρχονται είτε είμαστε εναντίον είτε υπέρ της δημιουργίας τους. Το θέμα είναι να εργαστούν όλοι για την αναβάθμιση των δημόσιων και να είναι προετοιμασμένοι να βάλλουν τους όρους λειτουργίας των ιδιωτικών ώστε να μην υπάρξει ασυδοσία.

ε) Καθηγητές: Δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους για όσα τραγικά συμβαίνουν στα πανεπιστήμια της χώρας: Απίστευτοι τραμπουκισμοί φοιτητών, που χτίζουν το γραφείο καθηγητή με το καθηγητή τους μέσα στο γραφείο, ξυλοκοπούν άλλο καθηγητή και τον στέλνουν στο νοσοκομείο, στέλνουν αιμόφυρτους δύο φύλακες – υπαλλήλους του παν/μίου Θεσ/νίκης , αρπάζουν και καταστρέφουν τις κάλπες κατά την διάρκεια των πρυτανικών εκλογών, γιατί σύμφωνα με το νέο νόμο θα ψηφίζουν όλοι οι φοιτητές για την εκλογή των πρυτάνεων, ενώ πριν ψήφιζαν μόνο οι φοιτητές - εκπρόσωποι των κομματικών παρατάξεων ώστε να είναι οι πρυτάνεις όμηροι των κομμάτων, και τώρα πάει να χαλάσει το κομματικό μαγαζί… Κουκουλοφόροι, φοιτητές ή όχι μπαίνουν στα πανεπιστήμια και τα σπάνε όλα. Υπολογιστές, εκτυπωτές, όργανα, καταστρέφουν τα γραφεία, όσα έχει πληρωμένα απ’ το υστέρημά του ο Έλληνας πολίτης. Η αστυνομία απ’ έξω, βλέπει αυτά που κάνουν μέσα στο πανεπιστήμιο αλλά όταν βγαίνουν έξω τους αφήνουν να φύγουν σαν κυρίους . Γιατί οι αστυνομικοί διάλεξαν αυτό το επάγγελμα για να περνούν καλά κι όχι να… βρίσκουν το μπελά τους! Οι καθηγητές λοιπόν από μία κακώς εννοούμενη δημοκρατική ευαισθησία για το πανεπιστημιακό άσυλο, την οποία εκμεταλλεύονται όλα τα κακοποιά στοιχεία για τις απίστευτες ασχημίες τους, δεν καλούν την αστυνομία να επέμβει μέσα στο πανεπιστήμιο για να αποτρέψουν τις εγκληματικές πράξεις, με αποτέλεσμα το πανεπιστημιακό άσυλο να μετατρέπεται σε άσυλο… ανιάτων της ασυδοσίας. Είναι καιρός πια, τα κόμματα χωρίς μισόλογα να καταδικάσουν ξεκάθαρα τους απίστευτους τραμπουκισμούς φοιτητών και μη, που τραυματίζουν τη Δημοκρατία και μετατρέπουν την Ελλάδα σε στάβλο ανεξέλεγκτων τετράποδων. Για τα όσα κάνουν βέβαια οι φοιτητές στην Ελλάδα, δεκαράκι δε δίνουν οι φοιτητές των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων. Αυτοί συνεχίζουν να μαθαίνουν για να μπορέσουν ν’ ανταποκριθούν στον επαγγελματικό στίβο, την ώρα που οι δικοί μας πριονίζουν το κλαδί που κάθονται, και υποθηκεύουν το μέλλον της παιδείας, άρα και της χώρας, με την ανοχή αν όχι και με την υποστήριξη κάποιων κομμάτων, κομματιδίων ή γκρουπούσκουλων. Αυτή τη δημόσια παιδεία θέλουμε; Η έγνοια να μη ιδρυθούν ιδιωτικά πανεπιστήμια μας μάρανε...

Ας συνειδητοποιήσουν επιτέλους τα αριστερά κόμματα , πως ότι συμβαίνει στο χώρο της δημόσιας παιδείας , απλά συσπειρώνει τα συντηρητικά ανακλαστικά των Ελλήνων πολιτών…

Έτσι λοιπόν, η μεγαλύτερη προσφορά των πολιτικών κομμάτων στη χώρα, θα είναι να αφήσουν ακηδεμόνευτο το φοιτητικό κίνημα από τον εναγκαλισμό των κομματικών μαγαζιών μέσα στο πανεπιστήμιο και να βοηθήσουν ώστε ο φοιτητής ν’ αρχίσει να μαθαίνει γράμματα για να έχει πέραση το πτυχίο του στον επαγγελματικό στίβο. Να επαναφέρουν δηλαδή το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ που λέγαμε…