Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Είμαι ο πολίτης των ελληνικών Χριστουγέννων. Είμαι αυτός που τον εγκατέλειψε και ο ίδιος ο νεογέννητος Χριστός, λέγοντας πως είμαι άξιος της μοίρας μου!!! Λίγο πριν μ’ εγκαταλείψει με κοίταξε κατάματα κι ενώ χαμήλωνα το κεφάλι από δέος και συστολή, μου πέταξε:
-Είπα να βοηθώ τους αναξιοπαθούντες, αλλά να το θέλουν κι εκείνοι να βοηθηθούν! και γύρισε να φύγει, να μη με βλέπει άλλο και συγχύζεται.

-Χριστούλη μου έλεος του είπα.. Έκανα λάθος. Όλοι κάνουν λάθη. Εσύ Θεός είσαι και συγχωρείς.
-Εσύ μόνο λάθη κάνεις! μου αντιγύρισε άγρια. Νομίζεις ότι κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο, σε όλη σου τη ζωή, δεν θα κάνω τίποτ’ άλλο από το να συγχωρώ εσένα;
- Χριστούλη μου χώρια που δεν κάνει εσύ να μιλάς έτσι, με πληγώνεις κιόλας.

-Θα σ’ έστελνα στο γέρο διάολο αλλά ούτε αυτός θα μπορέσει να σ’ αντέξει! Ξεφτίλα, άχαρο ανθρωπάκι που κορδακίζεσαι για σπουδαίος αλλά μόνο το τομάρι σου σκέφτεσαι κι άμα δεις τα δύσκολα κοιτάζεις αλλού. Απαθή, εγωπαθή, εαυτούλη!

*
-Μα τι έκανα πια τόσο τρομερό και μ’ έχεις πιάσει στις μαζεμένες Χριστούλη μου;
-Τι άλλο ήθελες να κάνεις μωρέ; Με το επίδομα ανεργίας ζεις. Χρωστάς της Μιχαλούς. Στο σπίτι σου καυγάδες και ανέχεια. Και σύ σιωπάς. Βλέπεις τη διαφθορά αυτωνών που έβαλες να σε διοικήσουν να πάει να σας πνίξει. Και συ σιωπάς.
Βλέπεις ότι σας αποδυναμώνουν ηθικά και πνευματικά χαλαρώνοντάς σας, σταδιακά, τη βούληση, τη κρίση, σας κάνουν ανδράποδα, οι πολιτικάντηδες Φαρισαίοι με τα παρατρεχάμενά τους Μ.Μ.Ε. και σύ σιωπάς. Πλουτίζουν αυτοί με τους φόρους σου και τη δημόσια περιουσία και σένα σου παραγγέλνουν από τα Μ.Μ.Ε. να είσαι έντιμος πολίτης και να πληρώνεις τους φόρους στο κράτος, και μάλιστα την ώρα που δεν έχεις να περάσεις το μήνα! Και συ σιωπάς. Τα κάνουν πλακάκια οι πολιτικάντηδες με το παπαδαριό, Γραμματείς και Φαρισαίοι κατακλέβουν τη χώρα και συ σιωπάς. Δεν εκπροσωπεί εμένα το παπαδαριό βρε ηλίθιε! Αγκαλιά με τη σαπίλα της εξουσίας είναι. Κι αυτήν εκπροσωπούν, αλίμονο... στο όνομά μου! Βγαίνει ο κυβερνήτης σου στη βουλή και λέει ότι δεν είχε εικόνα τού τι γινόταν, δεν ήξερε!!!! Και σύ σιωπάς κορόιδο…Σκοτώνουν τα όργανα της κρατικής βίας τον αθώο έφηβο, δηλαδή κι εμένα, ξεσηκώνονται οι μαθητές γεμάτοι οργή και αγανάκτηση, δηλαδή κι εγώ, και συ το σκέπτεσαι ακόμα, να πας με τους δημίους σου ή με τα παιδιά;

*

Χτες το βράδυ εσύ δεν ήσουν που συζητούσες στο δρόμο ξαναμμένος με μια παρέα, προσπαθώντας να τους πείσεις ότι οι Έλληνες είναι περιούσιος λαός; Την ίδια στιγμή που η θηλιά έχει σφιχτεί στο λαιμό με την ανοχή σου… Δεν κοιτάτε μωρέ φιγουρατζήδες να φτιάξετε μια χώρα που να μπορούν οι πολίτες της να την αντέξουν… ο περιούσιος λαός σας έλλειπε!!!!
Αύριο – μεθαύριο εξυπνάκια της δεκάρας θα μπεις στη φυλακή για χρέη, όταν οι διοικούντες και οι τράπεζες σου έχουν ήδη πιει το αίμα…

*
-Πες μου τότε Χριστούλη μου τι να κάνω;

-Τι να κάνεις με ρωτάς μωρέ; Τι να κάνεις; Ό,τι έκανα εγώ στο Ναό τού Σολομώντος όταν τον είχαν μετατρέψει σε οίκο εμπορίου! Μαστίγιο κι Άγιος ο Θεός…Εγώ είπα μόνο, αν σου ρίξει κάποιος μια σφαλιάρα στο ένα μάγουλο να γυρίσεις και το άλλο για να τον ξενερώσεις ώστε να σταματήσει εκεί. Δεν είπα να κάτσεις να σε ξεσκίσουν!!!
Να μη σε ξαναδώ μπροστά μου αν δεν ξαναβρείς την αξιοπρέπεια και την μαχητικότητά σου! Αν δεν ξαναφέρεις στη χώρα σου τη δικαιοσύνη για σένα και τους άλλους. Είπε, κι έφυγε σαν άνεμος που αφήνει πίσω του βουητό.

*
Λίγο μετά ένιωσα λαφρύτερος. Σα να μου πήρε από πάνω μου όλο το βάρος της ζωής που κουβαλούσα μέχρι τώρα. Σα να με βοήθησε στη μεγάλη γιορτή των Χριστουγέννων, παρ’ όλο το θυμό του, να ξαναγεννηθώ…να ξαναβρώ τον αληθινό μου ρόλο. Τώρα o Νους μου ήταν πια μόνο στην ΑΝΑΣΤΑΣΗ….

Ο Πολίτης των Χριστουγέννων
Και για την αντιγραφή: Φαίδων Θεοφίλου

Tο κεντρικό εικαστικό θέμα με το καραβάκι είναι δημιουργία του: Ζούλοβιτς

Γ Ρ Α Μ Μ Α ΣΤΗ Σ Α Π Φ Ω

Θυμάσαι κοντινή ξαδέρφη,

το Καλοκαίρι που πήγαινε μπροστά
μ’ ένα τσαμπί, στα χέρια του, σταφύλι;

Τη Μεγάλη Μάνα που κρατούσε απ’ το χέρι
το Φθινόπωρο με τα υγρά του μάτια;

που ΄χε στην αγκαλιά της το Χειμώνα
να της βυζαίνει αχόρταγα το στήθος

και στην κοιλιά την Άνοιξη
να τεντώνει, πράσινα την υγεία της;

Ταίριαζε τότε το φιλί παντού
όπως κι οι μενεξέδες…

Τα κορίτσια δίπλα στη θάλασσα
κολυμπούσαν στο φως
γλιστρούσαν σε σκέψεις αρσενικές.

Η Ελένη άνοιγε τα δώρα της.

Η Ευτυχία γύμνωνε το σώμα της
με τα γράμματα του ονόματός της.

Η Θάλεια έπλαθε τ’ αμυγδαλωτά
με τα λευκά της χέρια.

Η Ιωάννα ψηλάφιζε
τη γύρη της εφηβείας της.

Εσύ ξαδέλφη, λίγο πριν να φανεί πανσέληνος,
ράντιζες τα σεντόνια αρώματα…

Και κει στην άκρη τ’ ουρανού,
ο Θάνατος να σκάει από τη ζήλεια…

Φ αίδων Θεοφίλου (Από τον κύκλο της κοντινής ξαδέρφης)

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΝΟΧΟΙ ΑΛΕΞΗ

Από τον Φαίδωνα Θεοφίλου

Ο θάνατος του Αλέξη, του 15χρονου μαθητή της διπλανής πόρτας από τη σφαίρα του καουμπόη αστυνομικού, δείχνει και πάλι με το πιο τραγικό και κραυγαλέο τρόπο, τις αναπηρίες της δημοκρατίας μας. Που σημαίνει ότι σε μια δημοκρατία όπου οι θεσμοί και ο νόμος είναι αυτά που πρέπει πριν απ’ όλα να λειτουργούν, στην Ελλάδα περνούν συνήθως σε δεύτερη μοίρα, αφού τον πρώτο ρόλο παίζει το θυμικό. Δηλαδή το «Εγώ» του καθενός, η συναισθηματική κατάσταση της στιγμής, η «μαγκιά της παραβατικότητας», η φιγούρα, η επιδειξιομανία.

*

Μη βιάζεστε να μου αποδώσετε γενικεύσεις και υπεραπλούστευση. Κοιτάξτε πρώτα τη κυβέρνηση που με τα αμέτρητα σκάνδαλα των στελεχών της και την επίσημη κάλυψή τους, πως πιέζει τους δικαστικούς να μεροληπτήσουν υπέρ της, πως γράφει στα παλιά της τα παπούτσια τούς πολίτες που παρακολουθούν ένα όργιο κυβερνητικής παρανομίας, περιφρόνησης και απαξίωσης των θεσμών και των νόμων, που κατά την κυβέρνηση ισχύουν μόνο για τους άλλους. Κοιτάξτε το δημόσιο υπάλληλο όπου πάτε να εξυπηρετηθείτε: Ο νόμος είναι σαφής για την περίπτωσή σας. Και όμως: Ο υπάλληλος σήμερα δεν ξύπνησε καλά, ερμηνεύει το νόμο όπως αυτός θέλει, σας στέλνει απελπισμένο στο σπίτι σας, επειδή θέλει να αναθέσει σήμερα στο καταπιεσμένο του «εγώ» ρόλο δύναμης και εξουσίας σε βάρος σας. Τολμήστε να διαμαρτυρηθείτε στον Ελληνάρα οδηγό που παραβίασε το STOP και παραλίγο να συγκρουστεί μαζί σας. Θα εισπράξετε τις μούτζες σας και τις βρισιές σας, ώστε να μάθετε την επόμενη φορά να υπομένετε τη…δημοκρατία του καθενός, όπου σημασία δεν έχει ο νόμος και οι θεσμοί αλλά η θρασύτητα με την οποία παραβιάζει κάποιος το νόμο. Θυμηθείτε τον πρωθυπουργό της χώρας (Κ. Μητσοτάκη) να λέει στους αστυνομικούς: «Εσείς είστε το κράτος!!!» Θυμηθείτε τον μέχρι πρότινος υπουργό δημόσιας τάξης Βύρωνα Πολύδωρα να λέει στους αστυνομικούς: «Είστε οι άρχοντες της πόλης!!» Ποιοι θεσμοί είπατε;;

*
Θυμηθείτε την κτηνωδία των αστυνομικών με τον Κύπριο φοιτητή στη Θεσσαλονίκη που είπαν ότι τον έδερνε η ζαρντινιέρα…Τους δυστυχείς αλλοδαπούς μετανάστες που τους έδερναν ή τους έβαζαν να αλληλοδέρνονται μέσα στα αστυνομικά τμήματα για να διασκεδάσουν και να τους τραβήξουν βίντεο που το κυκλοφορούσαν καμαρώνοντας στους συναδέλφους τους…Θυμηθείτε τον πρόσφατο αθηναϊκό τύπο με τίτλους όπως: «Αστυνομικοί εμπλέκονται σε ναρκωτικά.»-« Αστυνομικοί «προστάτες» της νύχτας».- «Αστυνομικός έκλεψε 150 ευρώ από αλλοδαπό μετανάστη».- κ.λ.π. κ.λ.π.

*

Η ατιμωρησία σ’ αυτή τη χώρα, απλά επιβεβαιώνει αυτό που λέω και εννοώ, ότι δηλαδή: Η δημοκρατία στην Ελλάδα καθορίζεται από την παρορμητικότητα των Ελλήνων και από τη «μαγκιά της παραβατικότητας». Γνωρίζετε πολλούς πολιτικούς, υπουργούς, δημόσια όργανα, αστυνομικούς, εκπαιδευτικούς, γονιούς, που καίγονται για την εφαρμογή των νόμων; Που σέβονται τους θεσμούς και επιδιώκουν την αναβάθμισή τους; Πόσοι και πόσοι νόμοι έχουν καταστεί ανενεργοί επειδή επιβλήθηκε η παραβατικότητα ως νέα νομιμότητα; Η δημοκρατία λοιπόν που φτιάξαμε, χωράει μέσα της όλες τις προϋποθέσεις για την κατάργησή της!!! Τη συμπεριφορά του 37χρονου αστυνομικού λίγο πριν φύγει η σφαίρα απ’ το όπλο του και σκοτώσει τον Αλέξη, δεν την καθόρισε η προσήλωσή του στο νόμο και τους θεσμούς αλλά η παρορμητικότητα τού: «Τώρα θα σου δείξω ποιος είμαι εγώ!»
Σ’ ένα παιδί 15 χρόνων που δεν πρόλαβε ούτε τα όνειρά του να σχηματίσει!!

*
Θα πω μήπως κάτι καινούριο αν τονίσω ότι όλα ξεκινούν από την παιδεία που την αφήσαμε παίγνιο στα χέρια των συντεχνιών και των κομμάτων;;
Η δημοκρατία μας έφτασε στη χειρότερη φάση της: Να σκοτώνει ένα παιδί γιατί γουστάρει να δείξει πόσο μάγκας είναι, ο εκπρόσωπος του…νόμου…
Οι πρωταγωνιστές στη χώρα μας που δίνουν και τον τόνο της Δημοκρατίας που έχουμε, είναι οι «τζάμπα μάγκες" όποια θέση κι αν κατέχουν! Και οι άλλοι Έλληνες που δεν είναι , απλά τους ανέχονται…
Γι αυτή τη δημοκρατία λοιπόν, είμαστε όλοι ένοχοι. Ο Αλέξης, σύμβολο πια ενάντια στην κρατική αυθαιρεσία, μας δείχνει με το θάνατό του το δρόμο: Τίποτα δεν πρέπει να είναι πάνω από τους νόμους και τους θεσμούς. Τέλος με την ΑΝΟΧΗ και την ΕΝΟΧΗ μας!