WE ARE A NOEL FAMILY....

Βράδυ, παραμονή Χριστουγέννων.
Κοιτάζω απ’ το μπαλκόνι στο δρόμο. Βραδιά σχεδόν ζεστή, με καθαρό ουρανό και απόλυτη άπνοια. Άνθρωπος ή αυτοκίνητο ούτε για δείγμα.

Κάτι σαν εορταστική σιωπή.

.

Μπαίνω μέσα, αφήνω το κονιάκ μου στο τραπέζι και κάθομαι στον υπολογιστή να ρίξω από συνήθεια μια ματιά στο Μπλογκ μου. Άδικα κάθεσαι , είπα στον εαυτό μου. Γιορτινές μέρες, η ίδια άπνοια επικρατεί και στο διαδίκτυο. Εντάξει συμφώνησε ο εαυτός, μια ματιά θα ρίξω και θα ετοιμαστώ, για να μην αργήσω στη σύναξη των παλιών συμμαθητών που προγραμματίσαμε.

.
Το σκηνικό όμως ήταν εντελώς διαφορετικό: Το Μπλογκ μου είχε ασυνήθιστη κίνηση απόψε. Πολλοί επισκέπτες.

Μεταξύ αυτών, ο Μπράιαν από το Κεντάκυ, ο Ιβάν από τη Φιλιππούπολη ο Μάριος από τη Θεσσαλονίκη, ο Μιχάλης από τα Ιωάννινα, ο Ντιντιέ από την Λιλ, που μου έστειλαν ευχές με

e mail. Τους απάντησα κι εγώ και τους κάλεσα να μιλήσουμε μέσω του συστήματος του Google. Δέχτηκαν. Ξέχασα κι εγώ τη σύναξη των συμμαθητών.

.

Έτσι βρεθήκαμε όλοι γύρω από ένα διαδικτυακό τραπέζι να συζητάμε. Ο Μπράϊαν, (συνιδιοκτήτης σε βενζινάδικο μικρής πόλης) για το μεγάλης εμπορευματικής αξίας προϊόν των Χριστουγέννων, ο Ιβάν, (υπάλληλος της Εθνικής Τράπεζας στη Σόφια) για τον έρωτα χωρίς ανταπόκριση, ο Μάριος, (που τελειώνει τη Γεωπονική), τις αγωνίες για το μέλλον του, ο Μιχάλης , (φοιτητής σε Τ.Ε.Ι.) για τις ανθρώπινες σχέσεις που μπροστά τους νιώθει μόνος και αβοήθητος, ο Ντιντιέ για τη δίψα του να γνωρίσει ανθρώπους από άλλες χώρες και να μάθει γι αυτούς.

.

Εγώ; Εγώ μόνο τους άκουγα και χαιρόμουν την παρέα μας. Απλά τους συντόνιζα για να μπορούν όλοι να μιλήσουν, ο καθένας με τη σειρά του. Σκεφτόμουν μόνο την ανθρώπινη ερημία που καλύπτει τον γιορτινό εξαναγκασμό της ασυδοσίας, προκειμένου να νιώσουν οι άνθρωποι τα Χριστούγεννα και τελικά ...πάλι κενό.

.

Στη συνέχεια, ο Μπράϊαν μας έστειλε ένα μελαγχολικό ινδιάνικο τραγούδι, ο Ιβάν ένα ψαλμό των Χριστουγέννων από χορωδία του καθεδρικού ναού της Σόφιας, ο Μάριος ένα τραγούδι του Νικόλα Άσιμου, ο Μιχάλης χριστουγεννιάτικα κάλαντα από τον τόπο του, ενώ ο Ντιντιέ μας είπε: «We are a Noel family…» Είμαστε μια χριστουγεννιάτικη οικογένεια!!!
Κατά τις 0330 ελληνική ώρα μετά τα μεσάνυχτα, χαιρετηθήκαμε εγκάρδια σα να γνωριζόμασταν από χρόνια και δώσαμε πάλι ραντεβού, την παραμονής της Πρωτοχρονιάς...

.

Ακόμα χαμογελάω με την ιδέα, ότι πέντε άγνωστοι άνθρωποι μεταξύ τους , με μοναδικά υλικά τη μοναξιά τους που την έκαναν επικοινωνία, έζησαν μια παραμονή Χριστουγέννων που θα τη θυμούνται...
Και του χρόνου Φίλοι μου.

ΜΙΑ ΦΙΛΙΑ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ

Ο Αλέξης Σεβαστάκης και ο Φαίδων Θεοφίλου

Οι φωτογραφίες ανήκουν στην χρονική περίοδο που αλληλογραφούσαμε

Η φιλία μου με τον Σαμιώτη συγγραφέα Αλέξη Σεβαστάκη είχε κάτι το ξεχωριστό: Δεν ειδωθήκαμε ποτέ! Γίναμε όμως φίλοι μέσα από τα βιβλία μας και την αλληλογραφία μας. Αλληλογραφούσαμε σα να γνωριζόμαστε από δεκαετίες. Αλλά υπάρχει καλύτερος τρόπος να γνωρίσεις βαθύτερα έναν άνθρωπο, από τα ίδια του τα βιβλία; Για όσους δεν γνωρίζουν τον Αλέξη Σεβαστάκη, θα προσθέσω με συντομία, ότι ήταν δικηγόρος και διδάκτωρ της νομικής του πανεπιστημίου Αθηνών. Συγγραφέας του μυθιστορήματος «Το σφαγείο» που έγινε και τηλεοπτική σειρά. Έγραψε θεατρικά έργα και δοκίμια, διηγήματα, επιστημονικά θέματα κ.λ.π. Η ζωή του ήταν γεμάτη από κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες αλλά και συνεχείς διώξεις. Πολιτεύθηκε με την Ε,Δ,Α. και τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου. Υπήρξε ένας άνθρωπος υψηλού ήθους με οικουμενικό πνεύμα. Αγάπησε πολύ το νησί του τη Σάμο, όπου ζούσε και δικηγορούσε.

Μια φορά λοιπόν, το έφερε η τύχη από την Αθήνα να βρεθώ στη Σάμο, ως εκπρόσωπος της AUSTRIAN AIRLINES στην οποία εργαζόμουν , για να κάνω μια τεχνική έκθεση για το αεροδρόμιο της Σάμου, για τα κεντρικά γραφεία της Βιέννης , ώστε να ενημερωθούν επίσημα και υπεύθυνα για τις δυνατότητες του αεροδρομίου, αφού είχαν κατά νου να κάνουν δρομολόγια Charter, Βιέννη-Σάμο-Βιέννη. Ταυτόχρονα θα υποδεχόμουν στο αεροδρόμιο της Σάμου το πρώτο αεροπλάνο της εταιρείας μας χωρίς επιβάτες αλλά με 6 πληρώματα που θα έκαναν προσγειώσεις και απογειώσεις εξοικείωσης , ώστε να μάθουν τις ιδιαιτερότητες αυτού του αεροδρομίου. Εγώ λοιπόν θα ήμουν ο άνθρωπός τους στην Ελλάδα που θα τους βοηθούσε σε όποιο πρόβλημα είχαν. Αφού λοιπόν τα πληρώματα έκαναν ό,τι έπρεπε για 4 ώρες, θέλησαν να ξεκουραστούν. Βρήκα λοιπόν ευκαιρία, πήρα ένα ταξί από το Πυθαγόρειο , και…σφαίρα για το Καρλόβασι να συναντήσω τον Αλέξη Σεβαστάκη στο γραφείο του. Όταν έφθασα, η καρδιά μου φτερούγιζε από χαρά και συστολή, που επιτέλους θα γνώριζα από κοντά τον ακριβό μου φίλο. Μπήκα μέσα. Δεν ήταν εκεί. Κάθισα απέναντι από το γραφείο του και περίμενα να έλθει. Όταν έφθασε η ώρα που έπρεπε να γυρίσω στο Πυθαγόρειο, ρώτησα τα διπλανά γραφεία, αν ξέρουν πότε θα έλθει ο κ. Σεβαστάκης. Μου είπαν, «Θα αργήσει γιατί δικάζει μια δύσκολη υπόθεση».
Άφησα , απογοητευμένος, πάνω στο γραφείο του ένα μυτιληνιό ούζο κι ένα σημείωμα που έλεγε πως δεν ήταν τυχερό να βρεθούμε κι ας έπινε τα δάκρυα της Παναγίας (το ούζο) στην υγειά μου.
Μέχρι που έφυγε από τον όχι και τόσο μάταιο τούτο κόσμο, δεν έγινε μπορετό να συναντηθούμε. Εκείνος ανήκε στη γενιά της εθνικής αντίστασης. Εγώ στη γενιά του 114 και του Ανένδοτου. Επικοινωνούσαμε όμως σαν συνομήλικοι, αφού το πνεύμα του ήταν νεανικό, λεύτερο, ανήσυχο, έτοιμο να πάρει και να δώσει, όταν το σύνηθες είναι οι άνθρωποι μιας ώριμης ηλικίας και τέτοιας πνευματικής εμβέλειας, να οχυρώνονται πίσω από μια προσωπική αντίληψη ζωής.

Λίγες μέρες πριν, σκαλίζοντας το αρχείο μου, διάβασα με συγκίνηση τα γράμματά του. Ένα από αυτά, απάντηση στην άποψή μου που του είχα στείλει για το βιβλίο του «Σφαγείο», δημοσιεύεται εδώ.. Είναι ένα γράμμα πολύ ενδιαφέρον, αφού καταθέτει τις σκέψεις του για τη ζωή και την τέχνη. Ακόμη, το γράμμα αυτό, αποπνέει σπάνιο ήθος, τη γνήσια σεμνότητα των μεγάλων προσωπικοτήτων, και ανθρώπινη τρυφερότητα.
Ζεις Αλέξη μέσα σε όλους όσους σε αγαπάμε. Τριγυρίζεις ελεύθερα στο περιβόλι της μνήμης μας. Και όσοι πιστοί, αξιοποιούμε τις παρακαταθήκες που άφησες…

Φαίδων Θεοφίλου


Καρλόβασι 22.12.88

Φίλε Φαίδωνα
Η οικειότητα της προσαγόρευσης είναι εκτίμηση στο έργο σου και μαζί το «προνόμιο» που μου δίνει η ηλικία μου. Από καιρό πολύ, νοιώθω μια θέρμη για τους νεώτερους, θέρμη που μάλλον είναι η πίστη, πως σεις έχετε ακόμα χρόνο να δουλέψετε, να προσφέρετε, να χτίσετε.
Πάλι ήρθε το «μήνυμά σου» και πάλι σκέφτομαι ότι όσο ελάχιστο νάναι ένα «έργο» (όπως το δικό μου) πάντα βρίσκει ένα πρόσφορο δέκτη. Μήνυμα, αντίδωρο. Ζεστή θωπεία στην ερημιά της αποχαυνωμένης μικρής επαρχιακής ζωής.
Και φυσικά, σ’ ευχαριστώ.
Αχ, πόσο αγνώμονες γίναμε «οι λόγιοι»! Δε σου κρύβω ότι σπάνια παίρνω κάποιο σημείωμα που να αναφέρεται σε βιβλίο μου.
Η παλιά γνωστή «κοινότητα» των ανθρώπων των Γραμμάτων, έχει χαθεί μαζί με τόσα άλλα στοιχεία της κοινωνικής μας ζωής. Ράγισε, σκόρπισε. Η επι-κοινωνία περιορίσθηκε πια σε κλειστούς κύκλους ομοειδών συμφερόντων, θυμιαμάτων και αλληλοστήριξης. Τώρα αναλογίζομαι τι άξια είναι «η συναγροίκηση», η πνευματική μάχη, η διαπλοκή των ιδεών! (Πρόσφατα ξαναχάρηκα τα φιλολογικά απομνημονεύματα του Βάρναλη)
Τι κόσμος!
Τέλος.
Για το «Σφαγείο». Η τηλοψία ξεκίνησε από το Σφαγείο αλλά δεν ήταν το αληθινό πνεύμα του Σφαγείου. Βέβαια με τα γνωστά άθλια μέτρα της τρέχουσας τηλεόρασης, ήταν μια παραγωγή που σεβόταν ορισμένα στοιχεία. Σε καμιά περίπτωση δεν θα την απέρριπτα. Αλλά τον καημό του βιβλίου, δεν μπορούσε να τον εκφράσει..
Ας είναι.
Η σκέψη σου ότι «η τέχνη πρέπει να υφαίνεται πάνω στην ιστορία μας…ώστε να είναι πιο λειτουργική…» με παρηγορεί. Αυτό πιστεύω. Τα ιστορικά δρώμενα είναι καθημερινή γνώση (είτε ως θέση είτε ως αντίθεση) του ευρύτερου λόγου. Έτσι η τέχνη έχει ανάγκη να ξεκινάει από αυτά για να μπορεί να επικοινωνήσει να «διαβαστεί».- Να ξεκινάει από τα παγκοίνως γνωστά για να απογειώνεται με τη σχετική αυτονομία της. Το αφηρημένο, η ομφαλοσκόπηση, η διύλιση, η «φθειρομανία» δεν βρίσκουν ανοιχτές τις πόρτες του συμμετόχου. Και γίνονται παιχνίδι αιωρούμενο πάνω από τα ζαλισμένα κεφάλια των ανθρώπων. Έτσι λοιπόν, τέχνη και ανάταση και γοητεία και μεταρσίωση και παρηγοριά και όνειρο και φτερούγισμα, αλλά τέχνη με στοιχεία οικεία. Η λογιοσύνη δεν υπήρξε πάντα δημιουργός. Δημιουργός ήταν η πνευματική ευθύνη. Που σημαίνει η καθημερινή προσπάθεια για συν-ομιλία με τους ανθρώπους. Όχι ομιλία (εγώ) και ακρόαση (ο άλλος) πραγμάτων ασήμαντων, ουδέτερων, μη ιστορικών, άρα άγνωστων και απλησίαστων. Πολλά είπα- Και ταπεινά; Ίσως άχρηστα – Εσύ θα με συγχωρέσεις.
Ευχές λοιπόν για υγεία και δημιουργία.


Με βαθειά εκτίμηση
Αλέξης Σεβαστάκης.

ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΓΑΜΟ

Ανάμεσα σε όσα σοβαρά και τρέχοντα μας απασχολούν,
«Οι αφορισμοί για το Γάμο» ας θεωρηθούν μια ευχάριστη παρένθεση όσων κατά καιρούς ειπώθηκαν για το γάμο από σημαντικούς συγγραφείς, φιλοσόφους, επιστήμονες, ανθρώπους της Τέχνης και των Γραμμάτων.
Οι εμπειρίες του γάμου που μετουσιώνονται άλλοτε σε χιούμορ και άλλοτε σε πικρά συμπεράσματα, από άνδρες κατά κανόνα, αλλά για τούτο όχι και λιγότερο ενδιαφέρουσες. (Έψαξα πολύ για τη γνώμη των γυναικών αλλά δυστυχώς δεν βρήκα κάτι, αφού οι γυναίκες μάλλον δεν μιλούν για το Γάμο αλλά μόνο τον επιθυμούν...) Σίγουρα θα προκαλέσουν το γέλιο στους περισσότερους από σας ή τουλάχιστον το μειδίαμα μετά της ανάλογης περισυλλογής στους λιγότερους. Μπορεί όμως και να είναι ακριβώς το αντίθετο. Ο καθείς κι η καθεμία με τις εμπειρίες τους…

Όταν κάποιος σου κλέβει τη γυναίκα, δεν υπάρχει καλύτερη εκδίκηση από το να τον αφήσεις να την κρατήσει
Sacha Guitry

Μετά το γάμο, άνδρας και γυναίκα γίνονται δύο πλευρές ενός νομίσματος, δεν μπορούν να συναντηθούν, αν και βρίσκονται πάντα μαζί.
Hemant Joshi

Παντρέψου οπωσδήποτε. Αν πάρεις καλή γυναίκα θα είσαι ευτυχισμένος, αλλιώς θα γίνεις φιλόσοφος
Σωκράτης

Οι γυναίκες μας εμπνέουν μεγάλα πράγματα και μας έμποδίζουν να τα αποκτήσουμε
Dumas

Το μεγάλο ερώτημα,...που δεν μπόρεσα να απαντήσω....είναι:
"Τι θέλει μια γυναίκα;"
Sigmund Freud

"Κάποιοι ρωτούν για το μυστικό του μακροχρόνιου γάμου μου. Διαθέτουμε χρόνο να πηγαίνουμε δυο φορές την εβδομάδα σ' ένα εστιατόριο. Λίγο φως των κεριών, δείπνο, χαμηλή μουσική και χορό. Εκείνη πηγαίνει τις Τρίτες, εγώ τις Παρασκευές."
Henny Youngman


Ήμουν άτυχος και με τις δυο γυναίκες μου. Η πρώτη μ' εγκατέλειψε και η δεύτερη δεν το έκανε.
Patrick Murray

Δυο μυστικά για να κρατήσεις τον γάμο σου:
1. Όταν έχεις άδικο, παραδέξου το,
2. Όταν έχεις δίκιο σώπαινε.
Nash


Ο αποτελεσματικότερος τρόπος να θυμάσαι τα γενέθλια της γυναίκας σου είναι να τα ξεχάσεις μια φορά.
Anonymous

Η γυναίκα μου κι εγώ ήμασταν ευτυχισμένοι για 20 χρόνια. Μετά συναντηθήκαμε.
Rodney Dangerfield

Η καλή γυναίκα συγχωρεί τον άντρα της όταν αυτή έχει άδικο.
Milton Berle

Κάποιος έβαλε αγγελία και ζητούσε γυναίκα. Την επόμενη μέρα έλαβε 100 γράμματα. Όλοι του έλεγαν το ίδιο πράγμα: "Μπορείς να πάρεις την δικιά μου."
Anonymous

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΚΑΙ ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

.

Από τον Φαίδωνα Θεοφίλου

Με πολύ συγκίνηση και χαρά διαβάζω κάποια πράγματα που τονώνουν την βεβαιότητά μου, πως υπάρχει μια μικρή κατηγορία ανθρώπων, για την οποία αξίζει να υφίσταται και να εξελίσσεται ο κόσμος.

Θα αναφερθώ σε δύο γεγονότα:

.
Πρώτα στο «ανοιχτό σχολείο μεταναστών του Πειραιά». Εκεί διδάσκουν εθελοντικά, με τη ζεστασιά της ψυχής τους και το περίσσευμα του χρόνου τους, καθηγητές και δάσκαλοι υποκαθιστώντας τό απόν ελληνικό κράτος και την ανίκανη κυβέρνηση που ακόμα δεν αποφάσισε αν πρέπει…να έχει μεταναστευτική πολιτική. Οι Έλληνες εκπαιδευτικοί λοιπόν, διδάσκουν εκεί την ελληνική γλώσσα , περιλαμβάνοντας στη διδασκαλία ποίηση και λογοτεχνία και διευκολύνοντας τους ξένους μετανάστες να παρουσιάσουν κι αυτοί τη δική τους κουλτούρα. Έτσι, Δεκάδες Ινδοί, Πακιστανοί σε ποσοστό 50%, Κινέζοι, Ρώσοι, Πολωνοί, Ρουμάνοι, περίπου στο σύνολο 200 ενήλικες άνδρες και λιγότερες γυναίκες, με ή χωρίς άδεια παραμονής, έρχονται με τα τετράδια και τα μολύβια τους, φρέσκοι, Κυριακάτικοι για να μάθουν αλφάβητο και Γραμματική, ενώ αρκετά παιδιά τους απασχολούνται με ζωγραφική και χειροτεχνία, όσο οι γονείς διδάσκονται. Η γλώσσα και η ποίηση γίνονται λοιπόν εργαλεία για να συναντηθούν ψυχικά και πνευματικά διαφορετικές φυλές στην Ελλάδα και να συντελεσθούν «μικρά θαύματα». Φέτος λοιπόν, με τη λήξη της χρονιάς αυτού του σχολείου μεταναστών έγινε μια μεγάλη γιορτή στον αύλειο χώρο του, όπου:

.
Ακούστηκε το Πάτερ ημών από τον μωαμεθανό μαθητή Ικμπάλ, απαγγελία των ποιημάτων «Ειρήνη του Γιάννη Ρίτσου από τους μαθητές Ζεν Γιν και Μοχάμεντ Άσραφ Ουλ Χανί, το νησιώτικο τραγούδι «Καράβι καραβάκι στα ελληνικά και στα Ουρντού, παραμύθι από την μακρινή Κίνα στα ελληνικά με τίτλο «Ο βοσκός και η Θεά από την μαθήτρια Τσιν Ίη, θεατρικά δρώμενα κ.λ.π. κ.λ.π. Η διεύθυνση του Βlog του σχολείου μεταναστών Πειραιά είναι: http://asmpeiraia.blogspot.com/

.
Η δεύτερη περίπτωση είναι λίγο πολύ γνωστή, αλλά επανήλθε στην επικαιρότητα αφού πρόσφατα ολοκληρώθηκε και η πτέρυγα φροντίδας κακοποιημένων γυναικών. Πρόκειται για την μη κερδοσκοπική εταιρεία «Η Κιβωτός του Κόσμου» που διευθύνει διευρύνοντας το έργο της, ο ακάματος νεαρός ιερέας Αντώνιος Παπανικολάου, που διοχετεύει μ’ αυτό τον τρόπο στην καθημερινότητα τις αξίες που υπηρετεί και πιστεύει. Αυτός είναι και ο τρόπος για να δικαιώνει την ιδιότητά του ένας ιερωμένος: Να κάνει την πίστη του καθημερινή δράση προς όφελος των ανθρώπων. Η Κιβωτός λοιπόν, φροντίζει μικρά παιδιά κυρίως μονογονεϊκών οικογενειών. Τώρα ολοκληρώθηκε και η πτέρυγα υποδοχής και προστασίας γυναικών, όπου μπορούν να καταφεύγουν γυναίκες θύματα της ανδρικής βίας.
Δεν είναι όμως μόνο ο ιερέας Αντώνιος Παπανικολάου που είναι στο προσκήνιο και είναι ήδη πολύ γνωστός. Είναι κυρίως οι εθελοντές, που δούλεψαν επί 5 χρόνια για να λειτουργήσει σήμερα η πτέρυγα κακοποιημένων γυναικών, ενώ αρκετοί συνεχίζουν και σήμερα να προσφέρουν διαρκώς εθελοντική εργασία. Συνάνθρωποί μας που πιστεύουν στην ΑΞΙΑ της προσφοράς, έγιναν αιτία να μετακινηθεί έστω και λίγο το σκηνικό της κοινωνίας μας.
Έχω την αίσθηση πως οι άνθρωποι αυτοί (και στις δύο περιπτώσεις) που προσφέρουν σιωπηρά, μοιάζουν, να κάνουν ο καθένας την ατομική του επανάσταση, που διοχετεύεται στην κοινωνία ως δράση και έργο, βοηθώντας την να μεταλλαχθεί, παρακάμπτοντας τις φιλοδοξίες των πολιτικών τενεκέδων των αστικών κομμάτων ως και τον φανατισμό των μικρών κομμάτων που συντηρούν φαντάσματα του παρελθόντος και καθυστερούν την εξέλιξη της χώρας. Μήπως τελικά ο δρόμος της προσφοράς και του εθελοντισμού είναι αυτός που θα βοηθήσει να αλλάξουμε τον κόσμο;
Για να μη λέμε όμως άλλα λόγια, δηλώνω εδώ, πως στα τέλη Σεπτεμβρίου που θα βρίσκομαι στην Αθήνα, θέτω τον εαυτό μου στη διάθεση οποιασδήποτε μη κερδοσκοπικής εταιρείας, για οποιαδήποτε εθελοντική εργασία μπορούν να με χρειαστούν. Το e mail μου βρίσκεται στο παρόν ιστολόγιο για συνεννόηση.

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ - ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ

Φαίδωνα Θεοφίλου - Μικροκείμενο

Η αυτοκτονία μάς προκαλεί δέος και φόβο όταν και μόνο ακούμε γι αυτήν.
Όπως κάθε πράγμα που φοβόμαστε, όταν το προσεγγίζουμε, ο φόβος υποχωρεί και τότε μπορούμε ίσως να κατανοήσουμε πιο ψύχραιμα τη πράξη.
Τι είναι τελικά η αυτοκτονία; Είναι η κορυφαία πράξη οργής του ανθρώπου;
Είναι ακραία πράξη απελπισίας; Είναι πράξη ακραίας ηδονής; Είναι αποτέλεσμα αδυναμίας και α-προσαρμοστικότητας; Είναι το τέλος μια υπερήφανης μοναχικότητας; Είναι μια συναίσθηση ότι η αυτοκτονία είναι η μεγαλύτερη και πιο σημαντική πράξη στη ζωή εκείνου που φεύγει; Όλα αυτά μπορεί να είναι, ίσως και άλλα και άλλα που δεν αναφέραμε, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του καθενός και τις συνθήκες κάτω απ’ τις οποίες συμβαίνει η αυτοκτονία.
Ένα είναι βέβαιο: Ότι η αυτοκτονία, αποδεικνύει πως το ένστικτο επιβίωσης δεν είναι κανόνας.

.

Όσοι εγκατέλειψαν πρόωρα τον κόσμο δεν είναι βέβαια σε θέση να μας πουν την εμπειρία τους.

Εγώ είχα την ευκαιρία κάποτε να μιλήσω με κάποιον που έκανε τρεις απόπειρες αυτοκτονίες και τον πρόλαβαν σε όλες!! Όταν τον ρώτησα αν ήθελε να μου μιλήσει γι αυτές, δέχτηκε ευχαρίστως και χάρηκε που κάποιος ενδιαφερόταν να μάθει γι αυτόν και τις εμπειρίες του. Μου είπε λοιπόν:
«Την πρώτη φορά, περιμένοντας να ταξιδέψω στο άγνωστο, είχα πλήρη συναίσθηση του τι έκανα. Είχα μια εσωτερική ερωτική διέγερση (όχι σωματική) για το επικείμενο πλησίασμα με το άγνωστο. Σα να ήταν το άγνωστο μια ερωμένη που περίμενε να αγγίξει την έξαψη της ψυχής μου.»
Και ποιος ήταν ο λόγος της απόπειρας; Τον ρώτησα.
«Δεν είχα κανένα κίνητρο στη ζωή. Κανένα ενδιαφέρον. Υπήρξα συχνότατα και αποδέκτης βίαιης συμπεριφοράς των δικών μου που έβαζαν τη ζωή μου στο μικροσκόπιο αλλά και άλλων από το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον που είχαν βίαιη συμπεριφορά για να επιβεβαιώνουν τον εαυτό τους. Εγώ δεν είμαι βίαιος και δεν μπορούσα να σηκώσω τη βιαιότητα των άλλων. Σκέφτηκα να κάνω αυτό που κανένας τους δεν θα τολμούσε, ενώ ταυτόχρονα χαιρόμουν που είχα αυτή τη διαφυγή και το κράταγα για καιρό σαν υπέροχο μυστικό». Ο επικείμενος θάνατός μου δηλαδή ήταν για μένα ξεχωριστή χαρά.
Η δεύτερη απόπειρα;
«Η δεύτερη έγινε γιατί απλά μου άρεσε να φύγω. Ήθελα να ρισκάρω να συναντήσω το τίποτα ή το άπαν. Μα αφού όλοι θα φύγουμε κάποια στιγμή, του είπα. Γιατί πρόωρα; «Είναι άλλη η γλύκα να αποφασίζεις εσύ να φύγεις. Να γίνεις εσύ ο θάνατος για τον εαυτό σου και να φύγεις καβαλάρης στην ελευθερία του τίποτα ή του παντός». Και η Τρίτη απόπειρα; Στην τρίτη απόπειρα, που είχα ήδη αποκτήσει το σεβασμό και τον φόβο όσων, πριν, ασκούσαν βία επάνω μου, ήθελα να φύγω επειδή δεν τα κατάφερα τις δύο προηγούμενες. Είχα όμως κι ένα συναίσθημα αηδίας για τους ανθρώπους που με περιέβαλαν και δεν καταδεχόμουν την αναγκαστική συμβίωση μαζί τους»

.
Αυτή είναι μια μόνο από τα εκατομμύρια περιπτώσεων. Είναι όμως αυτή για την οποία είχα την προσωπική εμπειρία της επικοινωνίας με τον τρις αποπειραθέντα και έχει για τούτο την αξία της γνησιότητας. Όπως ποικίλουν οι περιπτώσεις αυτοκτονίας έτσι ποικίλουν και οι τρόποι που οι άνθρωποι στέκονται απέναντι στο θάνατο: Κάποιοι, μέσα στην ευφορία της νεότητάς τους ή στον ανάλαφρο τρόπο ζωής τους, έχουν την αίσθηση πως ο θάνατος είναι για τους άλλους. Συνεπώς, δεν φοβούνται κάτι που δεν τους αφορά…Άλλοι, σκέπτονται έχω ακόμα καιρό, δεν με απασχολεί τώρα. Μερικοί , αισθάνονται το φόβο στιγμιαία να τους διαπερνά, όταν πεθάνει ο διπλανός τους και τους θυμίσει τη σειρά τους, άγνωστη μεν υπαρκτή δε. Θέλουν τότε να ξεχάσουν το συμβάν, το γρηγορότερο δυνατόν. Κάποιοι, τρέμουν στην ιδέα του θανάτου. Τέλος, υπάρχουν κι εκείνοι που πεθαίνουν κάθε μέρα. Που έχουν παραιτηθεί. Που η ζωή τους εκφράζεται μόνο μέσα από τις στοιχειώδεις βιολογικές λειτουργίες….

.
Κλείνοντας αυτό το σημείωμα, καταθέτω το σεβασμό και την αποδοχή μου, τη συμπάθεια και την αγάπη μου, σε όσους πήραν τη μοιραία απόφαση. Όχι μόνο στους αγαπημένους Κώστα Καρυωτάκη και Σύλβια Πλαθ αλλά κυρίως στους άσημους και άγνωστους, που εκτός από τους συγγενείς και φίλους τους, κανείς άλλος δεν έμαθε γι αυτούς….

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ... ΣΤΟΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ

Του Φαίδωνα Θεοφίλου

Το θέατρο Σκιών είναι ασφαλώς μια θαυμάσια τέχνη που άνθισε στην Κίνα, την Ινδία, την Περσία, την Ινδονησία και την Μικρά Ασία. Στην Ελλάδα γνωρίσαμε το θέατρο Σκιών από τον Καραγκιόζη (στα τουρκικά Karagoez που σημαίνει μαυρομάτης). Ο Καραγκιόζης είναι κεντρικός χαρακτήρας του παραδοσιακού Τουρκικού και Ελληνικού Θεάτρου Σκιών. (Δεν θα μπορούσαμε άραγε να έχουμε έναν αποκλειστικά ελληνικό χαρακτήρα στο Θέατρο Σκιών και όχι κοινό με τους Τούρκους;)

.

Ο εξελληνισμός του πραγματοποιήθηκε στη Πάτρα, από τον καραγκιοζοπαίχτη Δημήτριο Σαρδούνη ή Μίμαρο (1865-1912) στα τέλη του 19ου αιώνα. Όσο κι αν εξελληνίστηκε όμως κράτησε τα χαρακτηριστικά του ραγιά. Ο Καραγκιόζης λοιπόν, είναι ένας κακάσχημος, καμπούρης, ξυπόλητος, αιωνίως πεινασμένος, πονηρός Έλληνας, μένει σε μια παράγκα απέναντι στο παλάτι του Τούρκου Βεζύρη (Η εξουσία) και περιστοιχίζεται από την οικογένειά του και κάποιους άλλους χαρακτήρες. Ο Καραγκιόζης εκπροσωπεί τον Έλληνα της εποχής της Τουρκοκρατίας αλλά παίζεται μέχρι σήμερα και στο ίδιο μοτίβο: Να ξεγελάσει δηλαδή με πονηριές κάποιους για να γεμίσει τη κοιλιά του.

.

Έχει ταυτιστεί ΚΑΙ με τον σύγχρονο Έλληνα, όταν άλλοι λαοί είχαν μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση και πλούτισαν την παράδοσή τους με ήρωες που εκπροσωπούσαν και κάποιες ανθρώπινες αξίες.Στην εφηβεία μου είχα συχνά την ευκαιρία να δω θέατρο Σκιών και ομολογώ ότι είχα μαγευτεί από την ατμόσφαιρά του. Δεν μου άρεσε όμως ο Καραγκιόζης. Αισθανόμουν ότι δεν εκπροσωπούσε την ιδιοσυγκρασία μου. Δεν μου άρεσε που ένας Έλληνας ήταν τόσο άσχημος, καμπούρης, πεινασμένος, πονηρός και το είχε και καμάρι μαζί με τους θεατές…

Σκεπτόμουν ότι θα μπορούσαν τα μικρά παιδιά να έχουν για πρότυπο έναν Έλληνα που θα προστάτευε τους αδύνατους, τους καταπιεσμένους, που θα γελοιοποιούσε την εξουσία, (αντί να την κολακεύει σαν τον Καραγκιόζη) όπως ας πούμε ο Ζορό. Βέβαια τους λόγους για τους οποίους παιζόταν ο Καραγκιόζης στην εποχή της τουρκοκρατίας ή αμέσως μετά δεν τους αμφισβητεί κανείς, Αλλά η τουρκοκρατία κάποτε μας τελείωσε. Η Ελλάδα απελευθερώθηκε, προόδευσε, ήρθε σε επαφή με την Ευρώπη, αγωνίστηκε μαζί με άλλους λαούς για την ελευθερία ενάντια στο ναζισμό και στον φασισμό. Δεν υπήρξε επιτέλους κάποια στιγμή η ανάγκη να γεννηθεί και ένας άλλος Έλληνας ήρωας του Θεάτρου Σκιών, ο χαρακτήρας μιας νέας εποχής; Μια ανανέωση τέλος πάντων; Στοίχειωσε δηλαδή η παράδοσή μας με την μιζέρια, τη κακομοιριά, την ασχήμια, την καμπούρα και τη πονηριά του Καραγκιόζη; Και γιατί αγαπήθηκε τόσο πολύ ο Καραγκιόζης; Μήπως γιατί ο Έλληνας ταυτίζεται μαζί του και χαίρεται που η κακομοιριά του αναγνωρίζεται επίσημα από την παράδοση ως αξία; Οι κοινωνιολόγοι έχουν το λόγο.

.

Πάντως οι επιδράσεις στην ελληνική κοινωνία από το πνεύμα του Καραγκιόζη, στο κράτος, στην πολιτική μας, είναι ισχυρές. Ακόμα υπάρχουν έντονα κατάλοιπα καταδυναστευόμενου στη συμπεριφορά των Ελλήνων, απέναντι στο κράτος και στις υπηρεσίες του, (δοβλέτι) είτε με τη δουλική συμπεριφορά απέναντι στο κράτος-δυνάστη-κατακτητή είτε με το λάδωμα (μπαξίσι) για να εξασφαλίσει αυτά που δικαιούται δωρεάν. Που δικαιούται γενικά ως πολίτης αφού τα έχει προπληρωμένα με τους φόρους του. Η εσωτερική πολιτική βολεύει πάντα τους δικούς μας και ας μην αξίζουν παραβαίνοντας τους νόμους, όπως το οθωμανικό κράτος και «η καθ’ ημάς Ανατολή». Η εξωτερική μας πολιτική έχει δυστυχώς και μονίμως ως σημείο αναφοράς την Τουρκία (τον πρώην κατακτητή που γλείφει και ο Καραγκιόζης) και μονίμως ακολουθεί μια τακτική κατευνασμού της και ας είμαστε ήδη 30 χρόνια μέλος της Ε.Ε.

.

Το ερώτημα που εύλογα προκύπτει είναι πόσο διαφορετικές θα ήταν αυτές οι συμπεριφορές αν μετά τον Καραγκιόζη είχε υπάρξει ένας σύγχρονος Έλληνας ήρωας του Θεάτρου Σκιών που θα τον θαύμαζαν οι γενιές των πιτσιρίκων και αυριανοί ηγέτες της χώρας;

.
Πέρυσι επισκέφθηκα το μουσείο του Θεάτρου Σκιών στο Ίδρυμα Μελίνας Μερκούρη και μίλησα με τον καραγκιοζοπαίχτη Χαρίδημο που δίνει παραστάσεις εκεί και έχει μόνιμη έκθεση από τις φιγούρες που έφτιαχναν τα 5 αδέλφια του και ο ίδιος.
Τον ρώτησα γιατί κάποιος δεν σκέφθηκε να δημιουργήσει και έναν άλλον ήρωα του Θεάτρου Σκιών, πέρα από τον Καραγκιόζη; Με κοίταζε χωρίς να μου απαντά δείχνοντας ότι δεν καταλάβαινε αυτό που τον ρωτούσα. Ίσως να θεώρησε και την ερώτησή μου ασέβεια στον… Καραγκιόζη.

.

Τι ωραίο που θα ήταν να είχαν τα παιδιά μας (αφού σ’ αυτά κυρίως απευθύνεται το Θέατρο Σκιών) έναν ήρωα, Καβαλάρη σαν τον άνεμο, που θα γελοιοποιούσε κάθε λογής εξουσία, που θα έκανε τους συμπολίτες του να γελάνε για τα παθήματά της και ευτυχισμένους που θα τους έδινε πίσω το δίκιο που τους άρπαξε η εξουσία; Έναν ήρωα που θα γοήτευε τις γυναίκες με την αξιοσύνη του και που τα μικρά παιδιά θα ήθελαν να του μοιάσουν. Πόσο καλύτερα θα διαπαιδαγωγούνταν οι επόμενες γενιές!! Κανέναν δεν απασχόλησε αυτή η σκέψη ούτε πως όλα τα πράγματα έχουν ημερομηνία λήξεως και αφού κάνουν τον κύκλο τους μπαίνουν στο μουσείο της ιστορίας. Όχι! Με επιμονή προσκολλημένοι στη… βολική μιζέρια.

.
Φαίνεται όμως πως η φαντασία και η αυτοεκτίμηση των Ελλήνων, σταμάτησε στο Καραγκιόζη…

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΕ...ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ

Του Φαίδωνα Θεοφίλου

Ο λόγος για την ψηφοφορία «Οι Μεγάλοι Έλληνες» που οργανώνει ο ραδ. σταθμός Σκάι.

.
Άραγε αν ζούσαν όσοι δικαιούνται το χαρακτηρισμό «Μεγάλοι Έλληνες», θα επιθυμούσαν να μπουν σε μια διαδικασία πασαρέλας και να ψηφιστούν από τους τηλεθεατές με αυτήν την«γιουροβιζιονικού» τύπου μέθοδο;

.

Ας υποθέσουμε όμως ότι αυτοί που είναι «Μεγάλοι Έλληνες» θα καταδέχονταν να υποστούν μια τέτοια life style γελοιοποίηση. Πόσο θα αξίζει όμως η ψήφος εκείνων που εκτός από το όνομα δεν γνωρίζουν το παραμικρό για την προσφορά των «Μεγάλων»; Εκείνων η ψήφος δηλαδή που δεν γνωρίζουν το γιατί είναι «Μεγάλοι» όσοι τους προτείνει ο Σκάι… Δεν θα ήταν προτιμότερο, αντί για εντυπωσιακά και πονηρά τερτίπια, να παρουσίαζε κάθε εβδομάδα ο Σκάι σε επαναληπτικές εκπομπές και έναν «Μεγάλο Έλληνα» μαζί με την τεκμηρίωση, τι ακριβώς τον έκανε «Μεγάλο», για να μάθουν και οι μη γνωρίζοντες;

.

Ακόμα: Είναι δυνατόν να μπαίνει ο Καραμανλής δίπλα στον Ιωάννη Καποδίστρια και τον Εθνάρχη Ελευθέριο Βενιζέλο που παρέλαβε την Ελλάδα ως τη Λαμία και την έφτασε ως τη Βουλγαρία; Είναι δυνατόν να μπαίνει Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που μας έλεγε συμπαθητικές παροιμίες, να ψηφιστεί ως «Μεγάλος Έλληνας» μαζί με τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα, το Σωκράτη και τον Περικλή; Είναι δυνατόν ο Κ. Καραμανλής να μπαίνει για «Μεγάλος Έλληνας» μαζί με τον Μέγα Αλέξανδρο; Έλεος! Έχουν χάσει οι άνθρωποι του Σκάι την αίσθηση του γελοίου ή μας περνάνε μαζί με τον Ίδρυμα Κωνσταντίνου Καραμανλή, για τόσο ηλίθιους;

.

Δεν έπρεπε αυτοί που υποβιβάζουν τους Πραγματικά «Μεγάλους Έλληνες» στο επίπεδο του Σάκη Ρουβά για να συμπεριλάβουν με το ζόρι και τον Καραμανλή στο ανόητο παιχνίδι τους, να υπολογίσουν και τους Έλληνες που ακόμα θυμούνται;;;

Τους Έλληνες που θυμούνται τις εκλογές της βίας και νοθείας, όπου ψήφιζαν τα…δέντρα και τα… νεκροταφεία για να εκλεγεί ο Καραμανλής. Τον πολιτικό που στη δεκαετία του 60 αντί να δημιουργήσει προϋποθέσεις ανάπτυξης για τη χώρα, ξεπούλησε τα ελληνικά νιάτα στις στοές του Βελγίου και στις φάμπρικες της Γερμανίας. Το παρακράτος που στήριξε τον Καραμανλή, στηρίχτηκε απ' αυτόν, και φακέλωνε τους πολίτες ανάλογα με τα πολιτικά τους πιστεύω. Το παρακράτος που δολοφόνησε το Λαμπράκη και έκανε τον ίδιο τον Καραμανλή να αναρωτηθεί δημόσια, «Ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα; όταν ο ίδιος ήταν πρωθυπουργός, (δεν…του το είχε θυμίσει κάποιος…) και που όταν είδε τα δύσκολα, έφυγε νύχτα για το Παρίσι με ψεύτικο όνομα. (Τριανταφυλλίδης) Το μόνο θετικό που έκανε ήταν πως έβαλε τη χώρα στην Ε.Ε.. Έκανε δηλαδή το αυτονόητο, αφού η ένταξη της Ελλάδας ήταν μονόδρομος, λαμβανομένων υπ’ όψη και των διαρκών απειλών της Τουρκίας.

.
Σύμφωνα λοιπόν με την αντίληψη και το σκεπτικό των κονδυλοφόρων και των ιδιοκτητών του Σκάι περί «Μεγάλων Ελλήνων» μπορεί ο κάθε ραδιοφωνικός σταθμός ή ίδρυμα να οργανώσει όπως ο Σκάι ψηφοφορίες για διάφορους «Μεγάλους» και προσωπικότητες και να μας βάλλει να ψηφίσουμε μεταξύ του Ναπολέοντα Βοναπάρτη και του… Γεράσιμου Γιακουμάτου ή του Αβραάμ Λίνκολν και του… Δημήτρη Αβραμόπουλου…

.
Αλλά ενώ η γελοιότητα δεν κοστίζει στους γελοίους, οι ηλίθιοι που θα τους ενίσχυαν, ευτυχώς όλο και λιγοστεύουν…

Υ.Γ. Κάθε Blog μπορεί να αναδημοσιεύσει το κείμενο αναφέροντας απλά τον συντάκτη και το ιστολόγιό του

Τί σημαίνει "Ελληνικότητα" ;

Φαίδωνα Θεοφίλου

Κάποτε με ρώτησαν αν προτιμώ περισσότερο να είμαι Έλληνας ή Ευρωπαίος.

Απάντησα: Έλληνας αλλά να με χρειάζεται η Ευρώπη, επειδή θα έχω να της δώσω και όχι κατ’ ανάγκην χρήμα. Έλληνας που έχει να δώσει στην Ευρώπη την ελληνικότητά του. Να την χαρίσει.
Δηλαδή ποιαν ελληνικότητα; με ρώτησαν πάλι.
Τι σημαίνει ελληνικότητα; Δεν είναι λίγο αφηρημένο αυτό;
Ελληνικότητα λοιπόν σημαίνει, πρόταση πολιτισμού. Σημαίνει ακόμα πρόταση τρόπου ζωής. Ας αναλύσουμε όμως λίγο περισσότερο τα πράγματα:

Πρόταση πολιτισμού θα μπορούσε να ήταν π.χ. Να χτίζουμε τα σπίτια μας ή τα κτίριά μας εντάσσοντας σ’ αυτά, πολιτισμικά στοιχεία μιας ιστορικής περιόδου της χώρας μας, λαμβάνοντας υπ’ όψη τις ανάγκες της σύγχρονης λειτουργικότητας και της οικολογίας και ολοκληρώνοντας το σχέδιο με μια συνολική σύγχρονη αισθητική που θα μας έσωζε τελικά από την αισθητική ισοπέδωση που επικρατεί και θα αποτελούσε μια καινούρια πρόταση.

Και ακόμα: Η συστηματική αξιοποίηση στοιχείων της παράδοσης που μαζί με σύγχρονα στοιχεία θα δημιουργήσει μια νέα και διαρκώς ανανεωνόμενη από τις σύγχρονες αλλά και επερχόμενες γενεές, παράδοση.
Πρόταση πολιτισμού θα μπορούσε να είναι μια απόφαση του υπουργείου παιδείας, να έρχονται οι μαθητές τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα σε επαφή με τους πνευματικούς και καλλιτεχνικούς δημιουργούς εναλλάξ: Ποιητές, Ζωγράφους, Γλύπτες, Μουσικούς, Ηθοποιούς κ.λ.π. και να γίνονται συζητήσεις με τους δημιουργούς, όπως π.χ. τι χρειάζεται η ποίηση η λογοτεχνία ,η ζωγραφική, το θέατρο και γενικά η τέχνη στη ζωή μας κ.λ.π.

Πρόταση τρόπου ζωής θα μπορούσε να ήταν π.χ. να αγαπήσουμε και να συστηματοποιήσουμε την ελληνική γαστρονομία με τέτοιο τρόπο, ώστε να ανανεωθεί, να γίνει περισσότερο υγιεινή, να διατηρήσει την πλούσια γεύση της και να γίνει ένα εξαγώγιμο και εμπορεύσιμο είδος που θα αναγνωρίζεται από όλους ως ελληνική.

Πρόταση ζωής θα μπορούσε να ήταν, να αγαπήσουμε τόσο πολύ τη χώρα μας ώστε να θέλουμε ο καθένας μας να προσφέρει κάτι
σ ’αυτήν. Δηλαδή: Δίνω όχι για να πάρω αλλά γιατί αγαπώ.

Πρόταση ζωής θα μπορούσε να είναι π.χ. οι πολιτικοί μας να έχουν το δικαίωμα να εκλέγονται 2 φορές, ώστε να ανανεώνεται η πολιτική ζωή με όλες τις ευεργετικές συνέπειες για τη ζωή μας.

Με λίγα λόγια, να έχουν οι κάτοικοι αυτής της χώρας, οι Έλληνες τόσο ισχυρά και ποιοτικά χαρακτηριστικά, που να τυχαίνουν της αποδοχής και υιοθέτησης και άλλων λαών. Όλα αυτά δηλαδή τα ισχυρά ποιοτικά χαρακτηριστικά, που θα προκύπτουν από τις ανανεούμενες προτάσεις πολιτισμού και τρόπου ζωής και θα συνιστούν την «Ελληνικότητα», να έχουν μια οικουμενική αποδοχή.

Έτσι λοιπόν καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι «Ελληνικότητα» σημαίνει πρόταση πολιτισμού και πρόταση τρόπου ζωής, με ισχυρά ποιοτικά χαρακτηριστικά και οικουμενική αποδοχή.

Συχνά υπάρχει όμως μια σύγχυση με αυτόν τον όρο. Κάποιοι νομίζουν πως η «Ελληνικότητα» είναι ένα υλικό αφηρημένο, που έχει απ’ όλα μέσα: κρεμμύδι, γιαούρτι, πατάτες, γύρο, ντομάτα μουστάρδα, πατριωτισμό της καυχησιολογίας και της δεκάρας και ότι μ’ αυτό το υλικό μπορούμε να νιώθουμε σπουδαίοι, (τζάμπα) μάγκες, ανώτεροι σα λαός από τους άλλους, χωρίς να έχουμε κάνει κάτι γι αυτό. Σαν τους κούφιους καυχησιάρηδες, που τους αποφεύγουν όλοι, γνωρίζοντας ότι στον καυχησιάρη όχι μόνο δεν υπάρχει περιεχόμενο αλλά είναι και γελοίος χωρίς να το καταλαβαίνει. Αντίστοιχη σχέση, (γελοίου καυχησιάρη και άλλων που τον αποφεύγουν) υπάρχει και μεταξύ των λαών. Θέλουμε λοιπόν ως λαός να έχουμε το ρόλο του καυχησιάρη χωρίς αντίκρισμα; Δεν είμαστε ούτε ανώτεροι ούτε κατώτεροι από άλλους λαούς. Είμαστε «αυτό που κάνουμε» ή «αυτό που δεν κάνουμε»…

Η «Ελληνικότητα» λοιπόν, δεν είναι υλικό για να επαίρονται τζάμπα, οι Άνθιμοι, οι (τύπου) Χριστόδουλοι, οι Καρατζαφέρηδες, και όποιοι εθνικοί φουσκωτοί και Ελληνάρες που όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν.

«Ελληνικότητα» είναι ο δρόμος που μας οδηγεί ν’ ανέβουμε «λίγο ψηλότερα».
«Ελληνικότητα είναι η γέφυρα που θα μας δώσει την ευκαιρία να προσφέρουμε κάτι από τον καλό μας εαυτό στους άλλους λαούς και τη δυνατότητα να πάρουμε από αυτούς.

Η αφίσα και οι πίνακες είναι του Νίκου Εγγονόπουλου

ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΑΣΟ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ

Καλησπέρα Τάσο!
Ο Φαίδων είμαι. Από τη Λέσβο.

Σε σκεπτόμουν απόψε και πήρα το βιβλίο σου για παρέα.

Έχω ένα ούζο από την πατρίδα μπροστά μου.

Έριξα λίγο νερό στο κολονάτο ποτήρι και βιάστηκε ο γλυκάνισος να ξεχυθεί…. για μεζέ ένα βρεμένο παξιμάδι ποτισμένο με λάδι από την Ερεσό και τριμμένο τουλουμοτύρι από πάνω.

Τα ξέχασα όμως πάνω στο τραπέζι. Δεν τ’ άγγιξα.

Οι σκέψεις Τάσο. Δεν μ’ άφησαν οι σκέψεις.

Πουλιά οι σκέψεις που διασχίζουν το χρόνο που πέρασε

και φτάνουν στην εποχή σου:
Αγώνες, προσφορά, θυσίες για τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα,

που όλα μαζί σχημάτιζαν την εικόνα της μέγιστης ανθρώπινης αξίας:

Της Ελευθερίας.. Οι σκέψεις- πουλιά όμως δεν σταματούν εκεί:

Το ΚΟΜΜΑ που έτρωγε τα παιδιά του και τα έκανε λίπασμα

για να δυναμώνει το ίδιο… Παλικάρια κι ωραίοι άνθρωποι

στην υπηρεσία του ΚΟΜΜΑΤΟΣ που έδιναν τη ζωή τους

με της ευκολία μιας καλημέρας, όταν το μεγαλύτερο χρέος τους

θα ήταν να ζήσουν και να θέσουν τη μεγαλοσύνη τους

στο μέλλον της χώρας και των συνανθρώπων τους.

Το ΚΟΜΜΑ που πούλαγε τα παλικάρια του ως προδότες

για σκοτεινές κομματικές σκοπιμότητες και τα παρέδιδε

στα νύχια της φασιστογενούς δεξιάς που κυβερνούσε τότε τη χώρα.

Παλικάρια που υπηρέτησαν το ΚΟΜΜΑ σαν Ζηλωτές κι έπρεπε οι οικογένειές τους να ζήσουν μέσα στη ντροπή του προδότη του ΚΟΜΜΑΤΟΣ για να αποκατασταθούν με μια κομματική ανακοίνωση μετά από 50 χρόνια!!!!

Ξέρω Τάσο μου. Εσύ πάντα αντιδρούσες σ’ αυτά κι όταν δεν μπορούσες να κάνεις κάτι περισσότερο αποτραβήχτηκες. Γι αυτό και το ΚΟΜΜΑ σε αγνόησε.

Καλύτερα Τάσο μου. Έγινες το καταφύγιο των μοναχικών και η πιο γόνιμη παρέα των ομοτέχνων σου! Αυτοί θα είναι πάντα οι δικοί σου άνθρωποι…
Τα κόμματα είναι βέβαια απαραίτητα για να λειτουργεί η δημοκρατία.
Σήμερα η όμως η γενιά μου και οι νεώτερες γενιές, αξιοποιώντας όλες αυτές τις ιστορικές εμπειρίες, συμπεραίνουμε ότι οι πολίτες πια είναι εκείνοι που πρέπει να διαμορφώνουν το ιδεολογικό πρόσωπο του κόμματος κι όχι το ΚΟΜΜΑ την ιδεολογία των πολιτών, με εντολές της Κεντρικής Επιτροπής….
Αλλά, Τάσο μου ας γυρίσουμε σελίδα.

Σήμερα έχει πανσέληνο. Μια φωτεινή ολοστρόγγυλη σελήνη.

Σκέπτομαι πως κοιτάζοντάς την, βλέπω το ίδιο ακριβώς που κάποτε έβλεπε ο Ρήγας Φεραίος, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης , ο Ανδρέας Κάλβος ο Ιωάννης Καποδίστριας… Πίνω στη αγαπημένη σου μνήμη Τάσο μου το μυτιληνιό ούζο που ξέχασα στο τραπέζι και σε καληνυχτίζω διαβάζοντας ένα σου ποίημα …

ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ
Απόσπασμα

Θυμάσαι κείνη τη νύχτα που κοιτάζαμε ώρες τον ουρανό
Σ’ ένοιωθα μεσ’ τα χέρια μου να τρέμεις.
«Αστέρια μου, είπα, κάντε την αγάπη μας λαμπερή
κάντε την αγάπη μας χαρούμενη.
Αστέρια μου καλά μου αστέρια,
κάντε εγώ κι εκείνη να πεθάνουμε μαζί»
Κ’ έτσι αυτήν τη νύχτα
είχαμε στη μέση των άστρων για πάντοτε παντρευτεί.

Ά, θάθελα να φιλήσω τα χέρια του πατέρα σου,
της μητέρας σου
τα γόνατα που σε γεννήσανε για μένα
να φιλήσω όλες τις καρέκλες που ακούμπησες
περνώντας με το φόρεμά σου
να κρύψω σα φυλαχτό στο κόρφο μου ένα μικρό

κομμάτι απ’ το σεντόνι που κοιμήθηκες.
Θα μπορούσα ακόμα και να χαμογελάσω
στον άντρα που σ’ έχει δει γυμνή πριν από μένα
να του χαμογελάσω, που του δόθηκε
μια τόσο ατέλειωτη ευτυχία.
Γιατί εγώ αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ
απ’ τον έρωτα
εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα,
τα δάκρυα και πάλι την ελπίδα.

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου έζησα όλη τη ζωή.

Ήξερες να δίνεσαι αγάπη μου.
Δινόσουνα ολάκερη
και δεν κράταγες για τον εαυτό σου
παρά μόνο την έγνοια αν έχεις ολάκερη δοθεί.

Καθώς γδυνόσουν θρόιζαν
τα φύλλα ενός δάσους μακρινού
Ο ουρανός ξαστέρωνε μονομιάς καθώς γδυνόσουνα.
Σα μια αγκαλιά άσπρα λουλούδια
τα εσώρουχά σου πάνω στην καρέκλα.
Κι ύστερα τίποτ’ άλλο παρά η αγάπη μας
τίποτ’ άλλο παρά εγώ και συ
κι ούτε χτες ούτε αύριο
τίποτ’ άλλο παρά μόνο τώρα..
….Σε σκέπαζα ύστερα με το σεντόνι.
Το παιδί μας θάθελα να σου μοιάζει έλεγα.
Όχι, έκανες εσύ.
Το παιδί μας θάθελα να μοιάζει εσένα.

Τότε σπάσαν την πόρτα μας.
Έπρεπε να χαριστούμε, Μαρία, να χωριστούμε
για να μη ξαναχωρίζουν πια οι άνθρωποι.

Ακούμπησα το χέρι μου στην κοιλιά σου
Ν’ αποχαιρετήσω το παιδί μας.
Αντίο. Αντίο.

Το παιδί μας Μαρία, θα πρέπει να μοιάζει
μ’ όλους τους ανθρώπους
που δικαιώνουν τη ζωή.

Καληνύχτα Τάσο...

Το πρώτο έργο είναι του P.Grego
To δεύτερο του Ε.Robert

ΓΥΝΑΙΚΑ: Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΕΜΠΝΕΥΣΗ

Δεν συμπαθώ τις επετείους. Τις βαριέμαι. Εκτός από δύο: Τη μέρα της Γυναίκας και τη μέρα της Ποίησης που και οι δύο πέφτουν μέσα στο Μάρτη.
Και οι δύο είναι είναι για μένα αληθινή γιορτή.

Γιατί; Επειδή η Γυναίκα είναι η μισή ζωή μου και η Ποίηση η άλλη μισή. Επειδή η μια περιέχει την άλλη. Έτσι και οι δύο μαζί είναι η ΖΩΗ ολόκληρη...

-----------------------------------

8 Μαρτίου 1858 στη Νέα Υόρκη, οι υφάντρες των εργοστασίων ντυμένες στα άσπρα, κατεβαίνουν σε απεργία διεκδικώντας ίση αμοιβή με τους άντρες. Η συγκέντρωση πνίγεται στο αίμα αλλά ο δρόμος για ίσα δικαιώματα των δύο φύλων είχε ανοίξει, τουλάχιστον στο δυτικό κόσμο.

*
Στις 8 Μαρτίου, επίσης, του 1887, κυκλοφορεί στην Ελλάδα το πρώτο φύλλο τής εφημερίδας κυριών από την Καλλιρρόη Παρέν. Η έκδοσή του συνεχίζεται μέχρι το 1918, συντελώντας έτσι κι αυτό στην εξύψωση του μορφωτικού και του κοινωνικού επιπέδου της Ελληνίδας. Μέσα από την εφημερίδα αυτή, ακούγεται για πρώτη φορά το σύνθημα: «Ψήφος στη γυναίκα».

*
Και πάλι στις 8 Μαρτίου, του 1910, γίνεται στην Κοπεγχάγη, η Πρώτη Διεθνής Διάσκεψη Σοσιαλιστριών. Η Γερμανίδα σοσιαλίστρια Κλάρα Τσέτκιν εισηγείται την καθιέρωση διεθνώς της 8ης του Μάρτη ως μέρας της Γυναίκας.
*
Στις αρχές του 20ου αιώνα, ένα δυναμικό κίνημα διεκδίκησης της γυναικείας ψήφου αναπτύσσεται σε όλη την Ευρώπη. Οι γυναίκες που διεκδικούν το δικαίωμα να εκλέγουν και να εκλέγονται ονομάζονται «σουφραζέτες» από την γαλλική λέξη “suffrage” δηλαδή ψηφοφορία.
Στην Ελλάδα η συζήτηση για την ψήφο των γυναικών αρχίζει ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα. Για πρώτη φορά θεσμοθετείται για τις γυναίκες το δικαίωμα ψήφου με τον σχετικό νόμο του 1952 και στις εκλογές του 1953 εκλέγεται η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής, η Ελένη Σκούρα, ενώ το 1956 η Λίνα Τσαλδάρη γίνεται η πρώτη Ελληνίδα υπουργός. Το σύνταγμα του 1975 για πρώτη φορά ρητά ορίζει ότι "όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου".

*
Παρ’ όλ’ αυτά, σήμερα η Ελλάδα με 38 βουλευτίνες και ποσοστό συμμετοχής γυναικών στη βουλή 12,8% , βρίσκεται στην τελευταία θέση της Ε.Ε.
*
Η γυναίκα υπήρξε αστείρευτη πηγή έμπνευσης για τους ποιητές, τους συγγραφείς, τους ζωγράφους , τους γλύπτες. Ήταν πάντα το αγαπημένο θέμα της Τέχνης και σ’ αυτήν οφείλονται τα περισσότερα μεγάλα έργα που έμειναν στην Ιστορία. Στην ελληνική αρχαιότητα, εκτός από τη Λέσβο, η γυναίκα είχε δυστυχώς ασήμαντο ρόλο. Στη Λέσβο οι γυναίκες ήταν ελεύθερες και είχαν τη φήμη πως ήταν όμορφες. Ο Όμηρος στην εποχή του το υπογράμμιζε κιόλας στους στίχους του: Οι άντρες εδώ γνέθουν, ενώ οι γυναίκες τραγουδούν και χορεύουν ολημερίς. Φαίνεται πως η τάξη των πραγμάτων που οπουδήποτε αλλού βασίλευε προς όφελος των αντρών, εδώ είχε αντιστραφεί.
Αξίζει να πούμε πως στη σημερινή Λέσβο, όταν ρωτούν για κάποιο αγόρι ή κορίτσι τίνος είναι, η απάντηση έρχεται αβίαστα: Τσ’ Μυρσίν’ς , τσ’ Δέσποινας, τσ’ Βιργινίας!
Η λεσβιακή διάλεκτος διαθέτει μόνο δύο άρθρα: Θηλυκό και ουδέτερο. Έτσι έχουμε: Η Απουστόλ’ ς, η Μχάλ’ ς, η Στρατής...
Όλα σύμφωνα με την εμφανή ή αφανή αλλά γλυκιά εξουσία της γυναίκας της Λέσβου.

*

Για τη γυναίκα έχουν ειπωθεί πολλά. Άλλα ωραία, άλλα επιτυχημένα, άλλα ειπωμένα σε μια κρίση αλήθειας μεγάλων ανδρών, και άλλα σε επίπεδο εξυπνακισμού .
Θα αναφέρω μερικά από αυτά και…τ’ αφήνω στην κρίση σας:

*
Οι γυναίκες είναι πιο έξυπνες από τους άντρες επειδή ξέρουν λιγότερα και καταλαβαίνουν περισσότερα.

Τζ. Στήβενς
Η έξυπνη γυναίκα παρακολουθεί τον εαυτό της, η κουτή παρακολουθεί τον σύζυγό της. Α. Περλιούκ

· Οι γυναίκες όταν είναι καλές είναι πολύ καλές, αλλά όταν είναι κακές είναι πολύ δημοφιλείς. Max Miller

· Οι γυναίκες μπορούν να συγχωρήσουν έναν άντρα που εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία, ποτέ όμως κάποιον που την έχασε. Charles Maurice de Talleyrand

Μια γυναίκα συγχωρεί τα πάντα, εκτός από το να μην τη θέλουν. Α. ντε Μυσσέ

Φεμινισμός: όταν στα ελαττώματα των γυναικών προστίθενται και ανδρικά ελαττώματα. Α. Νταβιντόβιτς

Οι γυναίκες, μας αγαπούν για τα ελαττώματα μας. Αν έχουμε ελαττώματα, θα μας συγχωρέσουν τα πάντα, ακόμα και την ευφυΐα μας. Oscar Wilde

Στη γυναίκα όλα είναι καρδιά, ακόμα και το κεφάλι. Ζ. Πολ

Η γυναικεία εικασία περιέχει περισσότερη ακρίβεια, παρά η ανδρική σιγουριά. Ρ. Κίπλινγκ*

Η γυναίκα που θέλει να μοιάζει στους άντρες, είναι εξίσου απωθητική, όπως και ο θηλυπρεπής άντρας.

Λ. Τολστόι
Μοιχεία δεν είναι η μία ώρα που μια γυναίκα περνά με τον εραστή της, αλλά ολόκληρη η νύχτα που περνά μετά με το σύζυγό της. Ζ. Σαντ
Η πραγματική γυναίκα περισσότερο ονειρεύεται για να προξενεί ευτυχία, παρά για να γίνει ευτυχισμένη η ίδια. Α. Γκόλτς*

Πίσω από κάθε γυναίκα που ξεχώρισε βρίσκεται ένας άντρας που την παράτησε. Ν. Μπλάιβεν

Το να βρει μια γυναίκα σύζυγο είναι τέχνη. Το να τον κρατήσει είναι εργασία. Σ. ντε Μποβουάρ

Εάν θέλετε να παντρευτείτε όμορφη, έξυπνη και πλούσια, να ξέρετε ότι πρέπει να παντρευτείτε τρεις φορές. Αγνώστου*
Η ιστορία της γυναίκας είναι ιστορία της πιο φοβερής τυραννίας που γνώρισε ο κόσμος: η τυραννία του αδύνατου επάνω σε δυνατό. Μόνο τέτοια τυραννία μπορεί να είναι μακρόχρονη. Ο. Ουάιλντ*

Η γυναίκα έχει εκπληκτική διαίσθηση: μπορεί να μαντέψει τα πάντα, εκτός εκείνο που είναι ολοφάνερο.

Ο. Ουάιλντ
Απ' όλα τα μονοπάτια που οδηγούν στη καρδιά μιας γυναίκας το πιο κοντινό είναι η συμπόνια. Βύρων

Η γυναίκα έχει μόνο μια δυνατότητα να είναι όμορφη, ενώ να είναι ελκυστική έχει χίλιες δυνατότητές

Σ. Μοντεσκιέ*
Η γυναίκα μόνο τότε πιστεύει στα λόγια της αγάπης, όταν λέγονται μέσα στη σιγή με απλά λόγια. Γ. Γκάλαν*

Η κοκέτα: μια γυναίκα που με διάφορα μέσα προκαλεί πάθος και καθόλου δεν έχει σκοπό να το ικανοποιήσει. Μπ. Σω*

Το πρώτο, κατά τη γνώμη μου, τραγούδι του άντρα προς την γυναίκα, είναι αυτό του Αδάμ προς την Εύα, που το συναντάμε στη Γένεση. Μου αρέσει και είπα να το μοιραστώ μαζί σας:

*
και είπεν Αδάμ: τούτο νυν, οστούν εκ των οστέων μου και σαρξ εκ της σαρκός μου. Αυτή, κληθήσεται γυνή ότι εκ του ανδρός αυτής, ελήφθη αυτή. 24 ένεκεν τούτου καταλείψει άνθρωπος τον πατέρα αυτού και την μητέρα αυτού και προσκολληθήσεται προς την γυναίκα αυτού, και έσονται οι δύο εις σάρκαν μίαν. 25 και ήσαν οι δύο γυμνοί, ο τε Αδάμ και η γυνή αυτού, και ουκ ησχύνοντο. Γεν 2, 23-25.

*
Ο ίδιος ο Ναζωραίος προστάτεψε τη γυναίκα από την εκμετάλλευση και την οργή του πλήθους, θέτοντας το ίδιο το πλήθος μπροστά στις ευθύνες των δικών του ανομημάτων. Εκείνος την στήριξε μπροστά σε όλους και μετέτρεψε τον φόβο του θύματος σε γαλήνη ψυχής και πίστη για τη ζωή. Εκείνος πρώτος στον κόσμο έδειξε το δρόμο του σεβασμού και της αγάπης για την γυναίκα, ως δρόμο σωτηρίας και ελπίδας ανδρών και γυναικών.

*
Αγαπούμε τη Γυναίκα. Τον φορέα της ζωής, τη Μάνα, τη σύζυγο, την νοικοκυρά, την εργαζόμενη, την αγρότισσα, την επιστήμονα, την καλλιτέχνιδα, τη συγγραφέα, την επιχειρηματία, την πολιτικό. Αγαπούμε την αιώνια γυναίκα που σε όλους τους ρόλους της, είτε σ ’αυτούς που της ανέθεσε η φύση, είτε σ’ αυτούς που επέλεξε η ίδια, αγωνίζεται κάτω από αντίξοες συνθήκες να ανταποκριθεί με τον καλύτερο τρόπο, την ώρα που ο άντρας μπορεί να εστιάζει την προσοχή και τις δυνάμεις του σε λιγότερους ρόλους. Τιμούμε την προσφορά της στην οικογένεια, στην κοινωνία, στη χώρα. Τιμούμε στην πραγματικότητα τη μισή ανθρωπότητα για τα όσα πολύτιμα και ανεκτίμητα προσφέρει στην άλλη μισή.
*
Η σημερινή μέρα όμως έχει και ένα άλλο νόημα: Να μας θυμίζει πόσα πρέπει ακόμα να γίνουν για τη γυναίκα, πόσο πρέπει να στηριχτεί από την οικογένεια και το κράτος. Πόσα πρέπει να γίνουν για να ξεπεραστούν οι προκαταλήψεις σε βάρος της, να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματά της και να αποκτήσει αληθινό και πλήρες νόημα, η ισοτιμία των δύο φύλων. Ο αγώνας πρέπει να είναι καθημερινός, σταθερός και συνεχής. Να γίνεται με πίστη, πείσμα και θάρρος για να έχει αποτέλεσμα.
Για να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η κακοποίηση, η εκμετάλλευση, η σεξουαλική παρενόχληση των αφεντικών, η ανασφάλεια της γυναίκας απέναντι στο έγκλημα και στον βιασμό. Οι θυσίες που απαιτούνται, αν θέλουμε να προσεγγίσουμε το ιδανικό όραμα της κοινωνίας, πρέπει να τις μοιραστούμε άντρες και γυναίκες. Στο σπίτι, στη δουλειά, στην κοινωνία. Βέβαια σήμερα η Ελληνίδα γυναίκα δεν καταπιέζεται πια από το πατριαρχικό πνεύμα της οικογένειας και όπου αυτό συμβαίνει ακόμα, μπορεί αν θέλει να το αγνοήσει και να τραβήξει το δρόμο της αφού προστατεύεται από το νόμο..
*
Από τότε που μπήκε η γυναίκα στην παραγωγική διαδικασία, έδειξε πως έχει αστείρευτες δυνάμεις, ότι έχει τη θέληση να δημιουργήσει, να βγει στο ξέφωτο, να κάνει τις φιλοδοξίες και τα όνειρά της πραγματικότητα, για να τα μοιραστεί και πάλι με κείνους που αγαπά. Ήδη από τα δύσκολα χρόνια όπου η θέση της γυναίκας ήταν στο σπίτι, αναδείχθηκαν μεγάλες προσωπικότητες, ιδιαίτερα στο χώρο της τέχνης και των γραμμάτων: Όπως π.χ. οι μεγάλες ηθοποιοί Μαρίκα Κοτοπούλη και Κατίνα Παξινού, η τραγουδίστρια της νίκης Σοφία Βέμπο, οι συγγραφείς Πηνελόπη Δέλτα, Διδώ Σωτηρίου, Έλλη Αλεξίου, οι ποιήτριες Μαρία Πολυδούρη, Μυρτιώτισσα, Μελισσάνθη, Ρίτα Μπούμη Παπά, αλλά και η αφανής γυναίκα της φανέλας του στρατιώτη, οι ηρωίδες των βουνών της Ηπείρου που στήριξαν με τις θυσίες τους το έπος του 40 και άλλες τόσες που δεν μου φτάνει μια εφημερίδα για να τις αναφέρω.
*
Σήμερα, η γυναίκα είναι πανταχού παρούσα, και διακρίνεται σε όλα τα επίπεδα. Η πλειονότητα όμως των γυναικών, αυτών που παλεύουν καθημερινά, στην οικογένεια, στο εργοστάσιο, στο χωράφι, στα νησιά μας και στις απομακρυσμένες περιοχές της χώρας, οι ηρωίδες της καθημερινότητας, είναι που αποσπούν και το μεγαλύτερο σεβασμό μας.
*
Δυστυχώς όμως η γυναίκα σε άλλες χώρες του κόσμου στενάζει ακόμα και θεωρείται εξάρτημα της οικογένειας και της κοινωνίας που ζει. Σε χώρες όπου είναι κρυμμένη πίσω από τη μπούργκα, που δεν μορφώνεται γιατί η μόρφωση θεωρείται εκεί σχεδόν ξεστράτισμα από τον ίσιο δρόμο του κοινωνικού και θρησκευτικού κατεστημένου. Σε χώρες όπου καταδικάζεται με φετφάδες, σε θάνατο δια λιθοβολισμού, επειδή βιάστηκε!!!
*
Κάποιες φορές σκέπτομαι ότι η ανθρωπότητα ισορροπεί στο μητρικό ένστικτο της γυναίκας, όχι μόνο σ’ αυτό που εκδηλώνεται στα παιδιά της αλλά και σ’ αυτό που καθορίζει τη συμπεριφορά της , που περιέχει τη συμπόνια, την τρυφερότητα, την απόρριψη της βίας. Φαντάζομαι λοιπόν την ανθρωπότητα σαν μια ζυγαριά με δύο τάσια: Στο ένα τάσι είναι η βία και η ανδρική επιθετικότητα και στο άλλο το μητρικό ένστικτο της γυναίκας και η συνακόλουθη συμπεριφορά της. Έτσι ισορροπεί η ανθρώπινη κοινωνία… ***

Βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα και αναλογιζόμαστε πόσος δρόμος πρέπει ακόμα να διανυθεί για την απελευθέρωση και την αποκατάσταση των δικαιωμάτων της γυναίκας στον πλανήτη….

Όταν ήμασταν έφηβοι, θέλαμε να αλλάξουμε τον κόσμο.
Σήμερα στην ωριμότητά μας, θέλουμε πάλι να αλλάξουμε τον κόσμο.

Αλλά τώρα,
με τις γυναίκες στην καρδιά της πολιτικής,

στην καρδιά της εξουσίας,

στην καρδιά των αποφάσεων.

*** Απόσπασμα από την ανέκδοτη νουβέλα μου "Θάλαμος 810"

ΜΙΑ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΑΝ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

Από τον Φαίδωνα Θεοφίλου

Πριν από λίγες μέρες , έλαβα μια πρόσκληση που για κάποιους

μπορεί να είναι φυσιολογική, για μένα όμως ήταν Πρόσκληση - ΠΡΟΚΛΗΣΗ.
Πρόκειται για την εκδήλωση που οργανώθηκε προς τιμήν του Μητροπολίτη Μυτιλήνης με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 20 χρόνων από την εκλογή του, στο ξενοδοχείο PRESIDENT. Στην εκδήλωση λοιπόν αυτή:
1 ομιλητής θα κάνει την εισήγηση
5 ομιλητές θα κάνουν προσφωνήσεις
Η χορωδία της Φανερωμένης Χολαργού θα ψάλλει θρησκευτικούς ύμνους (Δοξάστε με)
Άλλος 1 ομιλητής θα κάνει παρουσίαση της προσωπικότητας και του έργου του Μητροπολίτη ( Το έργο και η προσωπικότητα δεν αναδεικνύονται μέσα από βίο και την πολιτεία ενός Ιεράρχη; )
Αντιφώνηση του Μητροπολίτη στα όσα δοξαστικά θα του πουν οι ομιλητές, υποθέτω με περισσή ταπεινοφροσύνη…
Στη συνέχεια: Τραγούδια της Μυτιλήνης από τη χορωδία Φανερωμένης Χολαργού
Κι ακόμα: (Για να μη νομίζετε πως τελειώσαμε…) Χοροί της Μυτιλήνης, από την χορευτική ομάδα του συλλόγου Πολυχνιατών Αθήνας.
Την εκδήλωση μαμούθ, (κι όποιος αντέξει) θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Στρατής Λιαρέλης. Για την εκδήλωση συστήθηκε βέβαια ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΙΜΗΤΙΚΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ .


Και τώρα οι απορίες:

Καλά οι πολιτικοί που έχουν ανάγκη να προβάλουν το όποιο έργο τους και τον εαυτό τους ώστε να θυμίσουν στους πολίτες πως πρέπει να τους ψηφίσουν.
Ένας Μητροπολίτης γιατί το έχει ανάγκη;

Πως γίνεται ένας Μητροπολίτης να λειτουργεί με τους κανόνες προβολής και μάρκετινγκ , αντί με τις κατευθύνσεις Εκείνου που υπηρετεί;

Ίσως κάποιοι μου πουν ότι οι φίλοι του οργάνωσαν την εκδήλωση. Σωστά. Ο Μητροπολίτης δεν ήθελε μεγαλεία αλλά οι φίλοι του επέμεναν και τότε ο Μητροπολίτης υπέκυψε…Τι να κάνει ο άνθρωπος;

Θα καταλάβαινα να ήθελε να γιορτάσει τα 20 χρόνια του διαθέτοντας το ποσό της δοξαστικής εκδήλωσης για το ίδρυμα ψυχασθενών «Η Θεομήτωρ» της Αγιάσου –Λέσβου. Εκείνο ντε, που όταν, επί προεδρίας του Μητροπολίτη μας, το επισκέφθηκε ο συνήγορος του πολίτη, το χαρακτήρισε «Αποθήκη ανθρώπων» Εκείνο λοιπόν το ίδρυμα με το οποίο τα βρετανικά Μ.Μ.Ε. ασχολούνταν επί εβδομάδες, διασύροντας δικαίως τη χώρα. Θα καταλάβαινα να έδινε το ποσό της δοξαστικής εκδήλωσης σε ένα κέντρο υποδοχής μεταναστών. Έτσι δεν θα γλύκαινε και θα αλάφραινε η ψυχή;
Ή αυτά είναι για τα κορόιδα τους πιστούς;

Αν ο Ιεράρχης αυτός και όσοι αποδέχονται την εκκοσμίκευση ως τρόπο ζωής πασπαλισμένο με life style, έτσι ώστε να μη ξεχωρίζουν στη κοινωνική τους συμπεριφορά, πολιτικοί, ιεράρχες και τεχνοκράτες, μήπως είναι ώρα να πληροφορηθούμε αν άλλαξε κάτι στην εκκλησία ή δεν μας πέφτει λόγος;

*
Δεν θέλω να επεκταθώ άλλο, αν και σας βεβαιώνω θα μπορούσα και πολύ μάλιστα. Θα κλείσω απευθύνοντας στο Μητροπολίτη λίγες λέξεις από το «Αθωνικό Απόδειπνο» του Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου:

*
«Προχωρώ, σκύβω, σιωπώ, ακούω, σταυροκοπιέμαι, ευχαριστώ, παρακαλώ, μετανοώ, δοξάζω. Απορώ, και συλλογιέμαι, διδάσκομαι και μαθαίνω»

*

Αυτοί συντηρούν το πνεύμα της Ορθοδοξίας και του μυστικισμού της. Γιατί εσείς δυστυχώς κύριε Μητροπολίτα είστε ταυτισμένοι με μια άσχημη πλευρά της ανθρώπινης κοινωνίας:

Την εξουσία.
Πόσο γρήγορα συνηθίσαμε όλοι μας

το ξεστράτισμα, για ίσιο δρόμο…..

Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Είμαι ο πολίτης των ελληνικών Χριστουγέννων. Είμαι αυτός που τον εγκατέλειψε και ο ίδιος ο νεογέννητος Χριστός, λέγοντας πως είμαι άξιος της μοίρας μου!!! Λίγο πριν μ’ εγκαταλείψει με κοίταξε κατάματα κι ενώ χαμήλωνα το κεφάλι από δέος και συστολή, μου πέταξε:
-Είπα να βοηθώ τους αναξιοπαθούντες, αλλά να το θέλουν κι εκείνοι να βοηθηθούν! και γύρισε να φύγει, να μη με βλέπει άλλο και συγχύζεται.

-Χριστούλη μου έλεος του είπα.. Έκανα λάθος. Όλοι κάνουν λάθη. Εσύ Θεός είσαι και συγχωρείς.
-Εσύ μόνο λάθη κάνεις! μου αντιγύρισε άγρια. Νομίζεις ότι κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο, σε όλη σου τη ζωή, δεν θα κάνω τίποτ’ άλλο από το να συγχωρώ εσένα;
- Χριστούλη μου χώρια που δεν κάνει εσύ να μιλάς έτσι, με πληγώνεις κιόλας.

-Θα σ’ έστελνα στο γέρο διάολο αλλά ούτε αυτός θα μπορέσει να σ’ αντέξει! Ξεφτίλα, άχαρο ανθρωπάκι που κορδακίζεσαι για σπουδαίος αλλά μόνο το τομάρι σου σκέφτεσαι κι άμα δεις τα δύσκολα κοιτάζεις αλλού. Απαθή, εγωπαθή, εαυτούλη!

*
-Μα τι έκανα πια τόσο τρομερό και μ’ έχεις πιάσει στις μαζεμένες Χριστούλη μου;
-Τι άλλο ήθελες να κάνεις μωρέ; Με το επίδομα ανεργίας ζεις. Χρωστάς της Μιχαλούς. Στο σπίτι σου καυγάδες και ανέχεια. Και σύ σιωπάς. Βλέπεις τη διαφθορά αυτωνών που έβαλες να σε διοικήσουν να πάει να σας πνίξει. Και συ σιωπάς.
Βλέπεις ότι σας αποδυναμώνουν ηθικά και πνευματικά χαλαρώνοντάς σας, σταδιακά, τη βούληση, τη κρίση, σας κάνουν ανδράποδα, οι πολιτικάντηδες Φαρισαίοι με τα παρατρεχάμενά τους Μ.Μ.Ε. και σύ σιωπάς. Πλουτίζουν αυτοί με τους φόρους σου και τη δημόσια περιουσία και σένα σου παραγγέλνουν από τα Μ.Μ.Ε. να είσαι έντιμος πολίτης και να πληρώνεις τους φόρους στο κράτος, και μάλιστα την ώρα που δεν έχεις να περάσεις το μήνα! Και συ σιωπάς. Τα κάνουν πλακάκια οι πολιτικάντηδες με το παπαδαριό, Γραμματείς και Φαρισαίοι κατακλέβουν τη χώρα και συ σιωπάς. Δεν εκπροσωπεί εμένα το παπαδαριό βρε ηλίθιε! Αγκαλιά με τη σαπίλα της εξουσίας είναι. Κι αυτήν εκπροσωπούν, αλίμονο... στο όνομά μου! Βγαίνει ο κυβερνήτης σου στη βουλή και λέει ότι δεν είχε εικόνα τού τι γινόταν, δεν ήξερε!!!! Και σύ σιωπάς κορόιδο…Σκοτώνουν τα όργανα της κρατικής βίας τον αθώο έφηβο, δηλαδή κι εμένα, ξεσηκώνονται οι μαθητές γεμάτοι οργή και αγανάκτηση, δηλαδή κι εγώ, και συ το σκέπτεσαι ακόμα, να πας με τους δημίους σου ή με τα παιδιά;

*

Χτες το βράδυ εσύ δεν ήσουν που συζητούσες στο δρόμο ξαναμμένος με μια παρέα, προσπαθώντας να τους πείσεις ότι οι Έλληνες είναι περιούσιος λαός; Την ίδια στιγμή που η θηλιά έχει σφιχτεί στο λαιμό με την ανοχή σου… Δεν κοιτάτε μωρέ φιγουρατζήδες να φτιάξετε μια χώρα που να μπορούν οι πολίτες της να την αντέξουν… ο περιούσιος λαός σας έλλειπε!!!!
Αύριο – μεθαύριο εξυπνάκια της δεκάρας θα μπεις στη φυλακή για χρέη, όταν οι διοικούντες και οι τράπεζες σου έχουν ήδη πιει το αίμα…

*
-Πες μου τότε Χριστούλη μου τι να κάνω;

-Τι να κάνεις με ρωτάς μωρέ; Τι να κάνεις; Ό,τι έκανα εγώ στο Ναό τού Σολομώντος όταν τον είχαν μετατρέψει σε οίκο εμπορίου! Μαστίγιο κι Άγιος ο Θεός…Εγώ είπα μόνο, αν σου ρίξει κάποιος μια σφαλιάρα στο ένα μάγουλο να γυρίσεις και το άλλο για να τον ξενερώσεις ώστε να σταματήσει εκεί. Δεν είπα να κάτσεις να σε ξεσκίσουν!!!
Να μη σε ξαναδώ μπροστά μου αν δεν ξαναβρείς την αξιοπρέπεια και την μαχητικότητά σου! Αν δεν ξαναφέρεις στη χώρα σου τη δικαιοσύνη για σένα και τους άλλους. Είπε, κι έφυγε σαν άνεμος που αφήνει πίσω του βουητό.

*
Λίγο μετά ένιωσα λαφρύτερος. Σα να μου πήρε από πάνω μου όλο το βάρος της ζωής που κουβαλούσα μέχρι τώρα. Σα να με βοήθησε στη μεγάλη γιορτή των Χριστουγέννων, παρ’ όλο το θυμό του, να ξαναγεννηθώ…να ξαναβρώ τον αληθινό μου ρόλο. Τώρα o Νους μου ήταν πια μόνο στην ΑΝΑΣΤΑΣΗ….

Ο Πολίτης των Χριστουγέννων
Και για την αντιγραφή: Φαίδων Θεοφίλου

Tο κεντρικό εικαστικό θέμα με το καραβάκι είναι δημιουργία του: Ζούλοβιτς

H ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΨΕΜΑ

Κείμενο-συζήτηση μιας αντροπαρέας

Αυτή η ανάρτηση ας θεωρηθεί σαν ένα ευχάριστο
διάλειμμα στα θέματα που αναρτήσαμε μέχρι τώρα.

Φ.Θ.

*****************************************************

Eχει καμιά σχέση η γυναίκα με το ψέμα; Χρησιμοποιεί το ψέμα σαν εργαλείο, ώστε να επιτύχει αυτό που επιδιώκει αλλά ταυτόχρονα να μην αφήσει και κείνο που της είναι ελκυστικό;
Μπα! Διαδόσεις, πετάχτηκε ο μικρότερος της παρέας. Η γυναίκα και το ψέμα είναι έννοιες ασυμβίβαστες! Συνέχισε ο μικρότερος, (τηρουμένων των αναλογιών) της παρέας, ξεσπώντας σε γέλια την ίδια στιγμή. Η διάθεση της αντροπαρέας έφτιαξε αμέσως, αφού άρχισε με μια παιχνιδιάρικη διάθεση το Κυριακάτικο τούτο πρωινό, που συνεχίστηκε μεταξύ παιχνιδιού και αλήθειας, ανεβάζοντας το ενδιαφέρον και την ένταση στην αντροπαρέα , για το τόσο ερεθιστικό αυτό θέμα. Γιατί; λίγες φορές οι γυναίκες, εκμεταλλευόμενες την συναισθηματική εξάρτηση των αντρών, (κοινώς καψούρα) απαιτούν από αυτούς απόλυτη εμπιστοσύνη σε ότι τους λένε, ώστε να μπορούν να μετατρέπουν άκοπα το ψέμα τους σε αλήθεια και μάλιστα αποδεκτή και να χειραγωγούν τη σχέση τους όπως θέλουν αλλά και να γουστάρουν προς πάσα κατεύθυνση; Πρόσθεσε ο Παντελής πίνοντας πρωινιάτικα το Μεταξά του.

Κάποιες ημικουλτουριάρες μάλιστα διατυπώνουν και κάποιες εξυπναδίτσες και επιστημονικές θέσεις σχετικά με το ότι δεν υπάρχει μόνο μια απάντηση σε μια ερώτηση αλλά περισσότερες, ώστε να προκύψει…η δυνατότητα να απαντούν με κάποια άνεση και όχι συγκεκριμένα…Μα κυρία μου, συνέχισε με φόρα ο Στέφανος ο λογιστής, στην ερώτηση, αν κοιμήθηκες με κείνον που μου έλεγες το καλοκαίρι ότι δεν τον γνώριζες, υπάρχουν μόνο δύο απαντήσεις: Ναι ή όχι. Η άλλη διάβασε λέει πως στο σύμπαν είναι όλα τακτοποιημένα και μόνο εμείς δημιουργούμε προβλήματα. Και στο σύμπαν των σχέσεών μας τι γίνεται ; Τις προάλλες, πήρε το λόγο ο Γιάννης, ο φίλος μου έπιασε την αγαπημένη του στο κρεβάτι με άλλον και κείνη έτρεχε γυμνή από πίσω του λέγοντας: Περίμενε Σπύρο να σου εξηγήσω!!!! Τι να του εξηγήσει; Ότι όλα είναι τακτοποιημένα στο σύμπαν και μόνο εμείς δημιουργούμε προβλήματα; Δηλαδή ο Σπύρος;

*
Ρε σεις; Μπήκε δυνατά ο Νίκος: Δε παν να λένε όσα ψέματα θέλουν; Αλίμονο αν ένας ώριμος άντρας δεν μπορεί να ξεκρίνει πότε του λέει η γκόμενα ψέματα και πότε αλήθεια, για να κάνει κι αυτός κόντρα παιχνίδι. Ναι αλλά δεν είναι όλοι ώριμοι άντρες, απάντησε ο Στέφανος, χώρια που πολλοί από τους άντρες παραμένουν αιώνια άγουροι. Τότε ας πρόσεχαν! Είπε ο Νικήτας που σιωπούσε μέχρι τότε. Έ όχι κι έτσι, όχι κι έτσι! εγώ δεν δέχομαι να υπάρχει ψέμα, εκεί που υπάρχει αγάπη, διαμαρτυρήθηκε ο Γιάννης. Πολύ ρομαντικός είσαι, τον διέκοψε ο Στέφανος, αλλά « ο καθείς με τα όπλα του» όπως είπε ο ποιητής.

*

Εμένα δεν με πειράζει αν η δικιά μου θα θελήσει να κοιμηθεί με άλλον. Αυτό που με σκοτώνει είναι το ψέμα ότι δεν κοιμήθηκε ποτέ με τον άλλον και όλα καλά με μένα στο ρόλο του ηλιθίου! Πετάχτηκε πάλι ο Νίκος και συνέχισε:
Είναι όμως πολύ επώδυνο να ανακαλύπτουμε ότι ένας άνθρωπος που εμπιστευόμαστε μας λέει ψέματα. Μπορεί να μας κάνει να αναρωτηθούμε «ποιος είναι πραγματικά;» και «τι άλλο κρύβει;» ή ακόμη να νιώσουμε ότι δεν έχουμε τον έλεγχο της ζωής μας – «πώς μου συνέβη εμένα αυτό;», «γιατί δεν το είχα καταλάβει;». Δεν γίνεται να νιώσουμε πραγματικά κοντά με έναν άνθρωπο που μας έχει προδώσει αφού η εμπιστοσύνη μπορεί να ξαναχτιστεί, αλλά όχι εύκολα.

*
Εσύ τι λες; Με ρώτησε ο Παντελής.
Εγώ παιδιά ευχαρίστως ακούω το τι θα μου πουν οι γυναίκες. Τα ακούω όλα με ενδιαφέρον. Με μια προϋπόθεση όμως: Ότι δεν θα απαιτούν και να πιστεύω όσα μου λένε. Αυτό είναι δικό μου θέμα να το αποφασίσω.
Μαλακό σε βρίσκω, αλλά πιο ανθεκτικό από τους σκληρούς που σπάνε εύκολα, έκλεισε ο Παντελής.

*

Εγώ έχω δύο ενδιαφέροντα πράγματα να σας πω για το θέμα μας, μπήκε πάλι στη συζήτηση ο μικρότερος της παρέας: Το πρώτο είναι ότι:

Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Journal of Sex Research οι γυναίκες λένε ψέματα. Ψυχολόγοι πραγματοποίησαν μελέτη για να μπορέσουν να λύσουν ένα φυλετικό παράδοξο: πώς είναι δυνατόν οι άνδρες να αναφέρουν περισσότερους ερωτικούς συντρόφους από τις γυναίκες, ενώ οι αριθμοί θα έπρεπε στατιστικά να είναι ίσοι;
Η έρευνα έδειξε ότι οι άνδρες δεν έχουν την τάση να αυξάνουν τον αριθμό των κατακτήσεών τους, όπως πίστευαν μέχρι σήμερα οι επιστήμονες. Αντίθετα, οι γυναίκες τείνουν να αναφέρουν λιγότερους συντρόφους από ό,τι είχαν στην πραγματικότητα.

*
Το δεύτερο είναι από το βιβλίο του Marc Salem «The six keys to unlock and Empower your mind”. To βιβλίο αναφέρεται στους έξι τρόπους βάσει των οποίων μπορούμε να καταλάβουμε με τη γλώσσα του σώματος της γυναίκας, αν λέει ψέματα. Δεν μπορώ βέβαια να σας διαβάσω όλο το βιβλίο, ξάκρισα όμως δυο παραγράφους για να μπείτε στο νόημα του βιβλίου:
Οταν έρθει η ώρα να σου ξεφουρνίσει το παραμύθι, θα έχει σίγουρα κάποιο άγχος. «Αυτό θα προκαλέσει σφίξιμο στους μυς του λαιμού εμποδίζοντάς τη να καταπιεί, ενώ θα περιορίσει και την παραγωγή σάλιου αφήνοντας το στόμα της στεγνό» Αν, λοιπόν, τη δεις να περνά αισθησιακά τη γλώσσα της πάνω από τα χείλη της πριν μιλήσει, σκέψου ότι μπορεί να έχει και κάτι άλλο στο μυαλό της εκτός από το σεξ. Αν την πιάσεις να ξεροκαταπίνει κάθε δίλεπτο, απομάκρυνε από το τραπέζι το κέικ σοκολάτας και θα είσαι πια σίγουρος ότι το ψέμα πάει σύννεφο.

*
Εκείνος ο ποιητής που είχε αποκαλέσει τα μάτια καθρέπτες της ψυχής, τελικά είχε μεγάλο δίκιο. Τα μάτια που δεν εστιάζουν στο στόχο τους, αλλά πηγαίνουν δήθεν ανέμελες βόλτες δεξιά κι αριστερά, δείχνουν ότι κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Με λίγα λόγια, η γυναίκα που κοιτάζει αλλού την ώρα που σου μιλάει ξέρει καλά ότι δεν μπορεί να ελέγξει τις φυσικές συνέπειες που έχουν τα ψέματά της. Εκείνη μπορεί να ξεστομίζει δράκους, αλλά οι κόρες των ματιών της είναι ο καλύτερος σύμμαχός σου, αφού διαστέλλονται μαρτυρώντας όλη την αλήθεια.

Τα όσα είπε ο μικρότερος της παρέας, έκαναν μεγάλη εντύπωση σε όλους, αφού προερχόταν από έγκυρες πηγές, που όμως επιβεβαίωναν τις όποιες προσωπικές τους εμπειρίες.

*
Λίγο πριν εγκαταλείψω την παρέα του κυριακάτικου πρωινού, όρθιος, να πίνω ακόμα την τελευταία γουλιά του καφέ, (που τόση αδυναμία της έχω!!) ξαναμίλησα: Ας συνεχίσουν λοιπόν να λένε ψέματα αλλά τουλάχιστον ας τα περιορίσουν στους ίδιους τους ερωτικούς τους συντρόφους. Δηλαδή: Να τους λένε, ας πούμε, ότι είναι οι πιο γοητευτικοί και οι πιο ενδιαφέροντες άντρες που έχουν γνωρίσει!!! Έτσι θα δώσουν φτερά (σε όσους δεν τα έχουν) και ικανοποίηση σε όλους που άνετα και ευχάριστα θα καταναλώνουν αυτό το ψέμα για πραγματικότητα! Το ψέμα αυτό όμως δεν πρέπει να επαναλαμβάνεται συχνά, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να το πιστέψουν οι άντρες….και αν το πιστέψουν, τότε τα ψέματα θα πέφτουν βροχή και ούτε που θα παίρνουν είδηση τη…βροχή που θα πέφτει.