Πέμπτη, Ιανουαρίου 15, 2009

ΣΧΕΔΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

Φαίδων Θεοφίλου
(Όταν η ποίηση αγαπάει την αίσθηση)


Θέλω να ξεσκεπάσω την αγάπη των δέντρων
που μας δίνουν καρπούς και φυλλορροούντα όνειρα.

*
Την περήφανη λεπτότητα τού αγέρα
Στο δωμάτιο της επιθυμίας μου να κλείσω.

*
Τον ολάνοιχτο δρόμο να σφραγίσω
με σταθερή περπατησιά.

*
Την έπαρση του σώματος
με τη χαρά της κίνησης να ζέψω,

*
βυζαίνοντας τη λευκότητα
των φρέσκων καρυδιών.

*
Των βουνών τις κορυφογραμμές
σε χάδι θα μπορούσα ν’ αντιγράψω.

*
Τη γύμνια ν’ ακουμπήσω στα βότσαλα
και μ’ αιχμηρήν αφή
τα αισθήματα να πλέξω.



Από το βιβλίο μου "Επίμονο Θεώρημα"
Oi δύο φωτογραφίες είναι του Δημήτρη Ταλιάνη

Τρίτη, Ιανουαρίου 13, 2009

TO ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΑΚΟ



Το "Σύγχρονο κακό κατά Γκίλαντ Άτζμον
*
Τα παρακάτω (πολύ ενδιαφέροντα) ειπώθηκαν από τον Ισραηλινό Γκίλαντ Ατζμον μουσικό της τζαζ, συγγραφέα, ελεύθερο στοχαστή και ακτιβιστή, που το Σάββατο θα πάρει μέρος στη γιορτή της τζαζ στο Μέγαρο Μουσικής. Ο Γκίλαντ Άτζμον γεννήθηκε στο Ισραήλ υπηρέτησε στο στρατό και πολέμησε στις αρχές της δεκαετίας του 80 στο πόλεμο με το Λίβανο. Σήμερα εξ αιτίας των απόψεών του είναι κόκκινο πανί για τους απανταχού συμπατριώτες του. Σπούδασε φιλοσοφία κι άρχισε να διδάσκει, αλλά κατέληξε ένας από τους πιο δημοφιλείς και τολμηρούς τζαζίστες της γενιάς του. Εδώ και χρόνια ο Άτζμον αυτοεξορίστηκε στο Λονδίνο. Δηλώνει την αμέριστη συμπαράστασή του στην παλαιστινιακή πλευρά, έχει επανειλημμένα προκαλέσει με τις αντί-σιωνιστικές του απόψεις, έχει επιτεθεί στους συμπατριώτες του διανοούμενους όπως ο Άμος Οζ. Όσο δε για το συγκρότημά του το ονόμασε «Orient House», παραπέμποντας στην Παλαιστινιακή Αρχή της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Στο παρελθόν τον έχουμε ακούσει στο «Xαφ Νόουτ» ενώ στα ελληνικά κυκλοφορεί το βιβλίο του «Οδηγός για μπερδεμένους», Εκδόσεις Εξάντας.
Είπε λοιπόν για το Σύγχρονο Κακό ο Ισραηλινός καλλιτέχνης και στοχαστής:

«Το σύγχρονο κακό» είναι ένα διανοουμενίστικο σύστημα που μας οδηγεί στο βασίλειο του «ανέκφραστου». Δηλαδή στη σιωπή. Θέλουμε να φωνάξουμε και κάτι πάντα μας περιορίζει, λέγοντας ότι η φωνή, δεν συνάδει με την ηθική.
«Σύγχρονο κακό» είναι η συνεχής κακοποίηση του παλαιστινιακού λαού, μέσα από εθνοκαθάρσεις. Δύο εκατομμύρια εξαθλιωμένοι άνθρωποι απομονωμένοι, που πεινάνε, βομβαρδίζονται και ο πλανήτης δεν λέει κουβέντα. Και δεν φταίει μόνο το Ισραήλ γι αυτή την κατάσταση. Είναι ο παγκόσμιος Εβραϊσμός που υποστηρίζει θεσμικά το Ισραήλ. Είναι και οι διάφοροι Γούλφοβιτς που μας οδήγησαν στο Ιράκ και μετέτρεψαν την Αμερική και τη Βρετανία, σε δύναμη πυρός του Ισραήλ.
*
Είναι επίσης όλος ο δυτικός κόσμος που δεν μπορεί να ορθώσει ανάστημα, παρ’ όλο που παρακολουθεί τη Γάζα να γίνεται σκόνη. Γενικότερα το «σύγχρονο κακό» καταλύει κάθε δικαίωμα κριτικής. Απλώς παρακολουθούμε το οικονομικό κραχ, την κατάρρευση της Λίμαν Μπράδερς, τον Γκρίσπαν να παραμυθιάζει τους μικρομεσαίους Αμερικανούς, την απάτη των 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων…Είμαστε κατεστραμμένοι άνθρωποι και φοβόμαστε ακόμα και να ψιθυρίσουμε την παντοδυναμία των σιωνιστών. Στο όνομα της ορθότητας, απέχουμε από την αλήθεια. Και το χειρότερο; Οι διαπιστώσεις μας, μάς ωθούν στη σιωπή.
*
Αυτολογοκρινόμαστε από φόβο μήπως και δεχτούμε τις επιπτώσεις. Γινόμαστε άθελά μας συνεργάτες των σιωνιστών. Λες και αγνοούμε ότι η μοίρα μας θα μπορούσε να είναι ίδια με των Παλαιστινίων. Για χάρη της πολιτικής ορθότητας και της φιλελεύθερης ιδεολογίας, χάσαμε τα βασικά ένστικτα της επιβίωσης. Όλα αυτά είναι για μένα το «σύγχρονο κακό» και δεν σας κρύβω ότι φοβάμαι πολύ. Διότι ξέρω πως όταν αυτή η κατάσταση εκραγεί, κανείς μας δεν θα μπορεί να σταματήσει την παλίρροια της οργής».

(Από την συνέντευξή του στην Ματούλα Κουστένη – 7 Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ)

Σάββατο, Ιανουαρίου 10, 2009

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΣΧΕΔΙΟ


 Φαίδων Θεοφίλου

Σφιχτά βαστώ την ψυχή μου
ανάμεσα στις θύρες των ανέμων.
*
Τα έρημα νησιά περνώ στα δάχτυλα
και με το φως τους
ξεσκεπάζω τη γυμνή αυτονομία των τοίχων
που κάποτε ήταν σπίτια.
*
Τοίχοι που δε μαρτύρησαν ποτέ
ό,τι έγινε μέσα τους
και μ' απλωμένη την υγρή γαλήνη τους
στο σώμα,
δεν ικέτεψαν ούτ' ένα όνειρο.
*
Τα  γυμνωμένα τους λιθάρια,  ζευγαρωμένα με άστρα
κοιτάζονται κατάματα
όταν η νύχτα μισανοίγει τα χείλη της.
*
Στο χάραμα της μέρας,
μπάζει η ψυχή μου:
ουρανό...


Από το βιβλίο μου ΕΠΙΜΟΝΟ ΘΕΩΡΗΜΑ- εκδόσεις Θουκυδίδης-1986
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΜΗΘΥΜΝΑ

ΜΗΘΥΜΝΑ
Γενέθλιος τόπος