ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΜΗ ΔΙΑΛΟΓΟΥ Ή ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΑΛΑ-ΕΛΛΗΝΙΚΑ

 C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

. Το να αγνοείς την άποψη του συνομιλητή σου,  και να σκέπτεσαι μόνο τι θα του πεις εσύ.

. Το να νομίζεις ότι ο διάλογος είναι μια μάχη, στην οποία θα καρφώσεις στον συνομιλητή     σου την άποψή σου.

. Το να νομίζεις, ότι δεν χρειάζεται η  γνώση για το θέμα προς συζήτηση, ή η ενεργοποίηση της σκέψης  και της κρίσης σου, αλλά ότι αρκεί η συναισθηματική σου εξάρτηση με το θέμα του διαλόγου,  για να επικοινωνήσεις…

. Το να οχυρώνεσαι πίσω από τσιτάτα, συνθήματα, μύθους  και συμβολισμούς, όντας ένα αμετάβλητο στο χρόνο κλειστό «πακέτο» , που απορρίπτει κάθε τι που δεν ταυτίζεται με την οχύρωσή σου, συνεπώς και με την πνευματική σου ακινησία.

. Το να αποφεύγεις να εστιάζεις στο θέμα που συζητάς, να γενικεύεις και να σπεύδεις να βγάζεις συμπεράσματα, που δεν προκύπτουν από τα λεγόμενα του συνομιλητή σου, αλλά μόνο επειδή πονηρεύτηκες ότι είναι έτσι όπως νόμισες και ότι δεν χρειάζεται να ρωτήσεις το συνομιλητή σου για να βεβαιωθείς….γιατί εσύ ξέρεις…καλύτερα.

.Το να θεωρείς αντίπαλό σου και «εχθρό του λαού», όποιον εκφράζει απόψεις ενάντια στο ρεύμα. Άλλο τώρα, αν, «Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά»…

. Το να επαίρεσαι για τους αρχαίους Έλληνες, που ανήγαγαν το διάλογο σε μέγιστο εργαλείο  πνευματικής παραγωγής και πολιτισμού, αλλά εσύ να εναντιώνεσαι στο συνομιλητή σου, (όχι με επιχειρήματα) αλλά απαξιώνοντάς τον με αρνητικούς  χαρακτηρισμούς, πριν ακόμα αυτός ολοκληρώσει τη σκέψη του…αλλά και αφού την ολοκληρώσει…

Το να θεωρείς ως  ισχυρά πλεονεκτήματα σε ένα διάλογο, την επιθετικότητα, τη θρασύτητα και την αναίδεια, επειδή αυτά, θα επικαλύψουν την ανεπάρκειά σου να διεξέλθεις  με διάλογο ένα θέμα. 

  

ΤΙ ΣΥΝΙΣΤΑ ΑΛΗΘΙΝΟ ΔΙΑΛΟΓΟ

Ο διάλογος  έχει δύο μορφές κατά τη γνώμη μου. Ο ένας είναι αυτός, όπου οι συνομιλητές , ακούν με προσοχή ο ένας τον άλλον, «πατούν» ο  ένας στην άποψη του άλλου, σαν σε σκαλοπάτι  εξελικτικής ανόδου, βελτιώνουν και συμπληρώνουν τις απόψεις τους  και φθάνουν σε μια σύνθεση των απόψεών τους, που κατά κανόνα είναι καλύτερη από την άποψη του καθενός ξεχωριστά, έχοντας επιπλέον απολαύσει την ηδονή της επικοινωνίας.

Η δεύτερη μορφή διαλόγου είναι πιο απλή:  Οι συνομιλητές ανταλλάσουν τις απόψεις τους και  απλά τις αποθέτουν στο τραπέζι της συζήτησης. Είτε διαφώνησαν είτε προχώρησαν το διάλογο προς μία κατεύθυνση, στο τέλος, ο καθένας μπορεί να πάρει από το τραπέζι της συζήτησης, ότι ταιριάζει στη πνευματική του υπόσταση. Και όταν σηκωθούν να φύγουν, θα είναι, συνειδητά ή ασυνείδητα, πλουσιότεροι πνευματικά απ’ ότι ήταν πριν καθίσουν στο τραπέζι αυτό.

 

*Οι πίνακες είναι του ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΕΡΟΥ

ΣΑΝ ΑΕΡΙΚΟ

C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Σαν αερικό
μπαίνω στον κορμό των καλαμιών
και φτάνω ως τη ρίζα τους
νιώθοντας το χάδι της υγρασίας και της θέρμης…

Χύνομαι σαν ανήλικος άνεμος στα δάση,
να υποδεχθώ τη βροχή
με ολοπράσινη πληρότητα.

Αγγίζω τα στρώματα των ορυκτών της γης
που ακτινοβολούν τα αιθέρια χρώματά τους
και τα διασπαθίζουν μπροστά στην όρασή μου..

Ναι! Σαν τα χρώματα που εκπέμπουν 
τα μάτια των ανθρώπων
όταν κάνει στάση η ψυχή
και πέφτει στο κενό, το βλέμμα…

Περνώ την αιχμηρή θωριά μου, 
σαν βελόνα στα φυλλώματα των δέντρων,
εργόχειρο χλωροφύλλης γευστικό.

Διαβαίνω το θερμοκήπιο των φόβων σας
 κοιτώντας μέσα του…
Φοβάστε τους φόβους σας κι ό,τι σας ροκανίζει.
Αλλά, με μια παρέα κι ένα κρασί, τους παραδίδετε στη λησμονιά κι αυτοί επιστρέφουν πιο επιθετικοί
αφού αναβάλλετε διαρκώς τη συνάντηση μαζί τους…
Συχνά, αλλάζετε τα πρόσωπα των φόβων σας
σε μίσος, αγνωμοσύνη, υπονόμευση των άλλων…
Έτσι αλλάζετε και σεις.

Στέκομαι στα θαυματουργήματα των μελισσών,
 που δεν γνωρίζουν
ότι μετουσιώνουν την αισθητική μαζί με μόχθο,
 σε αμβροσία…
Έτσι, αποθέτουν ένα μεγάλο έργο, σαν αυτονόητη πράξη.

Τέλος, κρατώ ψηλά το σεβασμό μου
σαν αγαθό πολύτιμο.

Ποιο σεβασμό;
Το σεβασμό μου για το Γάτο
που όταν νιώσει ότι η ώρα του ήρθε,
απομακρύνεται απ’ όλους και απ’ όλα
κι ενθέτει τον εαυτό του
σε μια εσοχή της Φύσης….

ΠΑΣΧΑ ΠΑΘΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ 2

C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

...Όταν ο Θάνατος υποκλίνεται στη ζωή...

Τις πιο μεγάλες στιγμές του Θεού – Ανθρώπου εκφράζει η τέχνη της Ποίησης:

«Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.
Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται ο των αγγέλων Βασιλεύς.
Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις…»

Και αλλού:
Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, 

πού έδυ σου το κάλλος;

Ω φως των οφθαλμών μου, γλυκύτατόν μου τέκνον, 

πώς τάφω νυν καλύπτη;

Και αλλού:
Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας

 (που νίκησε τον θάνατο με θάνατο!!) 

και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος.

Και τέλος:
…αύθις εκ του τάφου/ ωραίος δικαιοσύνης/ 

ημίν έλαμψεν ήλιος.

Τη μεγάλη αυτή Ποίηση, που εμπνέεται

 από τον Έρωτα προς τον Μέγα Ποιητή,
πλαισιώνουν η τέχνη της μουσικής,

 η μοναδική εικαστική τέχνη της αγιογραφίας
και το τελετουργικό που βασίζεται

 στην αρχαία ελληνική τραγωδία.

Έτσι λοιπόν,
οι τέχνες αυτές, γίνονται τα εργαλεία-γέφυρα 

του Ανθρώπου, σε μια προσπάθεια να προσεγγίσει 

τον Μέγα Ποιητή, ορατών τε και αοράτων…

Μήπως επιτέλους, θα έπρεπε και ο Θεός 

να κατανοήσει την ανάγκητου Ανθρώπου 

για διάλογο με το Θεό Του;

ΛΑΜΠΡΗ-νθείτε! έστω και προσωρινά Έλληνες!

* Η πρώτη φωτογραφία είναι δική μου.
*Η δεύτερη φωτογραφία είναι του KOUSEK JARE