Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ

Η δύναμη της άγνοιας που γίνεται βεβαιότητα,

είναι συχνά πιο ισχυρή

από τη δύναμη της γνώσης...

αφού δεν κουβαλά το κόστος  της ευθύνης...

******************************

C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ ΠΕΡΙΠΑΤΟΥ

C: Φ Α Ι Δ Ω Ν Θ Ε Ο Φ Ι Λ Ο Υ

Σαν περπατώ στις μουντές και βροχερές μέρες , σκέπτομαι
 πως η εσωτερική λιακάδα είναι δική μου υπόθεση…
 

Έτσι έχω δύο σκηνικά: Ένα πραγματικό και ένα υποτιθέμενο
. Ανοίγοντας όλα τα παράθυρα του είναι μου, καλωσορίζω δυο αντίθετα: ένα εξωτερικό σκηνικό και ένα εσωτερικό, που μαζί κάνουν ένα ζεύγος ή ένα μικρό «Όλον».

Σαν περπατώ τα βράδια, αισθάνομαι την άχνα της νύχτας και την εκπνοή από τ’ άνθη της λεμονιάς, σαν δοξάρι βιολιού στις χορδές της ύπαρξής μου.

Μπορεί να είμαστε ευάλωτοι στη θλίψη και συχνά να αφηνόμαστε στον απαλό της κατήφορο, αλλά αυτή η θαυμαστή σύνθεση, που λέγεται ΑΝΘΡΩΠΟΣ, και ποιητής στην αισθαντικότητα, είναι σε θέση να παράγει ΚΑΙ χαρά από το τίποτα, μπορεί να παράγει και δύναμη και αισιοδοξία και μια εξαίσια ευαισθησία για να απολαμβάνει από το πέταγμα μιας πεταλούδας, τη λιακάδα, τη βροχή, το άρωμα ενός καφέ, την τέχνη, το άγγιγμα, ως την αγάπη, που είναι ΟΛΑ.

Δηλαδή μια ατομική επανάσταση που ανεμίζει χαρούμενα εντός του.

Είμαστε και παιδιά της θλίψης ναι! Αλλά έτσι αντιλαμβανόμαστε πιο έντονα τη διαφορά της χαράς που θα παράγουμε από μια μικρή ή μεγάλη αιτία…

* "ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΙΚΡΑ ΣΑΝ ΜΕΓΑΛΑ"

ΑΦΙΞΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΜΟ - Ποίημα

C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Στην αρχή ήταν το δέος.

Όταν άρχισε να ραγίζει, όλα ξεδιάλυναν.

Βράχια ξεφύτρωναν 

με το νεύμα του Θεού.

Η θάλασσα καθρέφτιζε τις προθέσεις τ' ουρανού.

Ποιητών και Αγίων ψιθυρίσματα,

με τις τέσσερις εποχές να παραστέκουν.

Στο καστρομοναστήρι οι αιώνες ταξινομημένοι

με την πνοή της Ιστορίας.

Τα λόγια του Ιωάννη κεντημένα στον αιθέρα

και τα οράματα να φωλιάζουν στο σπήλαιο.

Μπαίνουμε στο λιμάνι

και μας μηνάει η Πάτμος:

«Στην πέτρα η Δύναμή μου,

η Σοφία μου στο λευκό

οι ισορροπίες της Ψυχής μου στα σχήματα».

Με αρσενοπρέπεια κατεβαίνει ο ήλιος

τη σκάλα του στη θάλασσα.

Οι αποχρώσεις ξεσπούν

σαν παιδικά αισθήματα.

Άγγελοι κρατούν στα κύματα τον ίσο…

Ο Ιωάννης αλλοπαρμένος

απ’ το Ουράνιο Πάθος

αφήνει τη φωνή Του ως εμάς:

«Στου Θεού τον Έρωτα αφεθείτε»!

Και στων Ανθρώπων, ψιθύρισα

και στων Ανθρώπων,

ενώ το πλοίο έδενε στο ντόκο…

**********************************

* "Ο Κύκλος της κοντινής ξαδέλφης"