ΣΑΝ ΠΕΡΠΑΤΩ ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ…

 

C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Τα χείλη είναι απαλά
σαν περπατώ τις νύχτες.

Γίνονται φιλί στις μνήμες

να τις κατευνάσουν

όταν έρχονται ακάλεστες,

απείθαρχες και επηρμένες …

Τα χείλη είναι απαλά

σαν περπατώ τις νύχτες.

Άχνα βροχής εκπνέουν

που έπεσε σε ολόξερο τοπίο.

Τότε, κυλούν ανάμεσά τους, ολόδροσα φιλιά

σαν κρίκοι στο ανάστημα της χλόης.

Τις νύχτες είναι απαλά τα χείλη,

χαμογελούν και φλυαρούν αδιάκοπα,

να κρύψουν

την ηχηρή σιωπή εντός μου.

Ότι η σιωπή δεν είναι για να αναδείχνει

αυτάρεσκα εμένα,

παρά τη μέσα και τη έξω θέα του κόσμου,

σε μένα για να δείχνει.

Σαν περπατώ τις νύχτες

στα χείλη ανθίζουν

ένα ζεστό σκοτάδι κι ένα φώς....
****************************************

Από τη συλλογή: "Ο Κύκλος της κοντινής ξαδέλφης"

Ξ Α Ν Θ Η Μ Ε Ρ Α

Άνοιξε η πόρτα της Άνοιξης
κι είδαμε γαλάζιους Επιτάφους

**********
Μεσημβρινή είδηση:
Πυρηνικός πόλεμος εν όψει.
Ακούστηκε 'νας γέρος: Πεινώ

******************
Ήπιαμε τη νύχτα σ' ένα ποτήρι.
Στον πάτο του ποτηριού, φάνηκε η μέρα.

****************************
Κάθε πρωί η Χημεία, ξυπνά σ' εν' εργοστάσιο
και βρίσκει την Ιστορία πεθαμένη..

***************************
Ο χορός της βροχής συνεχίζεται.
Στο δρόμο δυο ξυπόλητα παπούτσια....

*Από τη συλλογή: "ΕΠΙΜΟΝΟ ΘΕΩΡΗΜΑ"

 

*

ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΤΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

C: Φαίδων Θεοφίλου

Εμείς, δεν γιορτάζουμε παγκόσμιες ημέρες, και ασφαλώς ούτε και τη λεγόμενη Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης. Ο λόγος είναι απλός: Επειδή αυτή η σελίδα βρίσκεται σε διαρκή ερωτική περίπτυξη με την ποίηση.

Συνεπώς οι επέτειοι, που μάλλον αναδεικνύουν τα ελλείμματά μας, περιττεύουν. Εμείς,, έχουμε έτσι κι αλλιώς ποιητική οπτική για να καταλαβαίνουμε και να αισθανόμαστε τον κόσμο:

Με το λογικό, το θυμικό και την ενσυναίσθηση. Δηλαδή με όλο τον οπλισμό της ποίησης, που χρειάζεται και η ζωή, και όχι βέβαια ζώντας σε ονειρικές αυταπάτες , όπως φαντάζονται μερικοί μέσα στα πλαστικοποιημένα τους στερεότυπα.

Ευχόμαστε σε όσους θα γιορτάσουν τη μέρα της ποίησης και θα νιώσουν κάπως διαφορετικά, να μη ξεχάσουν ότι την επομένη, η ποίηση θα συνεχίσει να υπάρχει, μέσα στα βλέμματα των ανθρώπων, στον έρωτα κάθε είδους, στη Φύση, στο ανείπωτο, στις δίψες που δεν ξέρουν, πού να ξεδιψάσουν, ακόμα και στο γλυκασμό που ξεφυτρώνει ανάμεσα στην παρέα που απολαμβάνει τον καφέ και την επικοινωνία της.

Η ποίηση είναι το πιο όμορφο παιδί της ΖΩΗΣ, που την εκφράζει αποκαλυπτικά σε όλες τις πτυχές της και συνάμα ερωτικά, αφού και η ίδια η Ζωή είναι ένα διαρκές , ανείπωτο ΠΟΙΗΜΑ, είτε αυτή υπάρχει ως παράδεισος είτε ως κόλαση…

 

 

 

 

Προσθήκη λεζάντας

* Οι δύο φωτογραφίες με τα γλυπτά είναι του 
γλύπτη Jean Pierre Augier