ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΩΝ

 Από τον Φαίδωνα Θεοφίλου

Αφιερωμένο σε μια φοιτήτρια της Βιολογίας που έχει σπάσει όλα τα κοντέρ , σε σημείο που οι καθηγητές, Έλληνες και ξένοι, να ερίζουν, ποιος θα την αναλάβει και για ποια μεταπτυχιακή, ώστε να έχουν την τιμή, όταν εξελιχθεί να εισπράξουν λίγη από την βέβαιη υψηλή επιστημονική της ανάδειξη και ακτινοβολία..».

Οι άριστοι σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, είναι αυτοί

που δείχνουν με τον πιο έγκυρο τρόπο, το πώς μπορεί να αλλάξει  η ζωή και το μέλλον του ανθρώπου και κατ’ επέκταση,  το παρόν και το μέλλον μιας ολόκληρης χώρας που διαθέτει άριστους συνεπώς και δημιουργικούς.

Οι άριστοι  είναι το μεγαλύτερο κεφάλαιο για κάθε χώρα. Είναι αυτοί που μπορούν να τραβήξουν τη χώρα μπροστά , αξιοποιώντας κάθε ευκαιρία και δυνατότητα, με τη γνώση, τη σκέψη , το σχέδιο , την ιδέα την ευφυΐα, τη διάθεση για δημιουργία.

Είναι αυτοί , που  πρέπει να τους δίνονται κίνητρα, θέσεις στρατηγικού χαρακτήρα στον τομέα τους και εξουσία για να παίρνουν αποφάσεις, ώστε να ανοίγουν δρόμους για όλους μας. 

Στην Ελλάδα η ζωή των αρίστων,  περιβάλλεται από ένα είδος ασφυξίας.  Υπάρχει μια διεστραμμένη αντίληψη περί δημοκρατίας και ισότητας, που θέλει όποιου το κεφάλι και το ανάστημα εξέχει , να το συμπιέζουμε προς τα κάτω, «προς χάριν» των μετρίων και όσων δεν μπορούν ή δεν θέλουν να είναι άριστοι. 

Φυσικά κανείς, ούτε πνευματικός ταγός, ούτε πολιτικός ούτε άλλος  βγαίνει να πει το αυτονόητο, που όλοι φαίνεται πως ξέχασαν: «Ότι οι άνθρωποι είναι ίσοι απέναντι  στους νόμους, αλλά δεν είναι ίδιοι, αφού ο καθένας κουβαλάει διαφορετικές ή περισσότερες ποιότητες. Αντίθετα: Οι άριστοι συχνά φτάνουν στον έσχατο βαθμό μετριοφροσύνης , για να μην ερεθίσουν τα ανακλαστικά φθόνου των  τοπικών ή  ευρύτερων  κοινωνιών.  Γι αυτό και δεν  συνηθίζεται  ευρύτερα στην Ελλάδα, ο έπαινος και ο θαυμασμός για τον άριστο, αφού: «Αν εγώ δεν είμαι σπουδαίος, τι σημασία έχει αν είναι κάποιος άλλος;;»

Στο χώρο εργασίας, αν οι άριστοι βρουν δουλειά, διότι στην Ελλάδα δεν προσλαμβάνονται οι ικανότεροι αλλά «οι δικοί μας»,  δεν μπορούν να απλώσουν όλες τις δυνατότητές τους, γιατί αυτό θα σήμαινε την εμφάνιση της  γύμνιας των υπολοίπων και θα χάλαγε τη τάξη της πιάτσας.». (λέγεται και αραχτή)  Έτσι  οι άριστοι στην Ελλάδα, αν βρουν δουλειά, θα πρέπει  για να επιβιώσουν,  να ανταποκρίνονται στους ρυθμούς μιζέριας και μετριότητας, σε βάρος βέβαια του εαυτού τους και της οικονομίας της χώρας και της ευρυθμίας της. Και αν σκεφθούμε ότι οι άριστοι δεν είναι εύκολα  χειραγωγήσιμοι  στις συντεχνίες, στα κόμματα και στις διάφορες μικρές και  μεγάλες εξουσίες, τότε, ή παρακάμπτονται ή υπονομεύονται και απαξιώνονται

Δεν είναι όμως μόνο οι ήδη άριστοι. Είναι και οι χιλιάδες άλλοι που θα ήθελαν και θα μπορούσαν να γίνουν και να ανθίσουν…

Τελικά κάποιες άλλες χώρες επωφελούνται από τους ικανούς και άριστους Έλληνες που τους δίνουν τα μέσα και τη γαλήνη για να εξελιχθούν και να προσφέρουν στη συνέχεια τα αποτελέσματα της εξέλιξής τους, στις χώρες που τους στήριξαν….

Εμείς, που μένουμε εδώ, ακουγόμαστε συχνά να λέμε με περηφάνια: « Οι Έλληνες διαπρέπουν στο εξωτερικό»!!! Κανείς όμως δε συνειδητοποιεί, ότι αυτό που λέμε είναι μόνο μια τραγική διαπίστωση…

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΉΣΕΩΝ

 Φαίδων Θεοφίλου

Σαν μπαινοβγαίνω στις Ωραίες Πύλες των οριζόντων

και των  δειλινών,

συχνά μπερδεύω τους κόσμους που διέρχομαι:

Δεν ξέρω ας πούμε, αν βρίσκομαι τη μια στιγμή

στο κόσμο της Απώλειας, όπου μόλις πριν

απόθεσα την τελευταία μου επιθυμία:

Ένα ζεστό ελληνικό καφέ με μια κουταλιά μέλι,

μια πρέζα κανέλλα 

και  δυο παξιμαδάκια  αμυγδάλου στο πιατάκι,

ενώ  δυο Άγγελοι  μειδιούν  λίγο πιο πέρα

δείχνοντας  με  τα μακριά  τους δάχτυλα εμένα…

Δεν ξέρω αν την άλλη στιγμή βρίσκομαι στο κόσμο που γεννήθηκα, 

να  διασχίζω χαράδρες με τα βαθιά τους χαμόγελα,

να εξομολογώ  τα εξωκκλήσια, 

ασφυκτικά γεμάτα με την απουσία

όσων πέρασαν να καταθέσουν  τη ρέμβη της πίστης αναμμένη. 

Να εξομολογώ όσους δεν αγαπήθηκαν ,

τους ερωτευμένους  που προδόθηκαν

τους καημούς του Θεού να μοιράζομαι

όπως  Εκείνος στα πετεινά του ουρανού τους εμπιστεύτηκε.

Να μαζεύω τους λυγμούς της ζωής  και να τους φτιάχνω

κολιέ  μαργαριταρένια

να τα φορούν τα θηλυκά τις νύχτες,

όταν τ’  αρσενικά αστέρια, διεκδικούν…

Να διασχίζω τη Θά-λα-σσα, κι ολόκληρη να τη χωράω

μέσα στο  όνομά της .

Να κάνω στάση στα παιδιά που με ρωτούν: 

Τι είναι η θλίψη; 

«Θλίψη είναι ο δείκτης που μετρά 

την «ευαισθησία των ανθρώπων και την ποιότητα».

Κι ευαισθησία τι είναι;

«Ευαισθησία είναι η μέγιστη δύναμη του ανθρώπου

στη μέγιστη δυνατή ευκαμψία της».

Τέλος, δεν ξέρω πότε βρίσκομαι στης ποίησης το χώρο

με τα πολλά παράθυρα των έσω και των έξω κόσμων,

να θλίβομαι γι αυτούς που άλλο δεν έμαθαν

παρά «τ’ ανώτερα της ζωής λογιστικά» 

και τα εμπορικά «δούναι λαβείν» 

να ονειρεύονται στη ζωή τους…

Από : "Κύκλος της κοντινής ξαδέλφης"

ΛΟΓΟΣ ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΓΚΥΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ

Από τον Φαίδωνα Θεοφίλου

Πατριωτισμός  είναι ο έρωτας για την πατρίδα.

Μικρός ή μεγάλος.

Που όμως μετουσιώνεται σε πράξη.

Αυτοί που έγραψαν το έπος του 40,

μετουσίωσαν τον έρωτα σε πράξη,

ως εραστές της ελευθερίας .

Έκαναν πολλά και είπαν λίγα.

Αυτό είναι και το νόημα:

Να κάνουμε πολλά και λίγα να λέμε.

Να απογαλακτισθούμε από τα πανηγύρια,

τα πυροτεχνήματα και τις συναισθηματικές εξάρσεις

που ξεφουσκώνουν,  γιατί η ουσία είναι απούσα.

Όπου ανθίζει η υπερβολή των λόγων, γίνεται 

για να ωραιοποιηθούν οι εθνικισμοί και όσοι –ισμοί

και να γεμίσει σκοτάδι η πατρίδα.

Όπου ανθίζει η υπερβολή των λόγων, γίνεται

για να καλύπτεται η απέραντη απάτη αρχόντων

και λαού.

Τα μάθαμε πια χρόνια και χρόνια: 

Εκείνοι που έχουν μεγάλο στόμα, και τα ξέρουν όλα,

είναι αυτοί που μόνο να αρπάζουν ξέρουν 

και να στενεύουν την  ψυχή μας.

Το νόημα ενός ΟΧΙ, είναι να κάνουμε πολλά και να λέμε λίγα.

Κι αν προσώρας, δεν μπορούμε, 

ας σκεφτόμαστε  τουλάχιστον 

πιότερο απ’ το μιλητό…

ώστε να ακονίζεται η αυτεξουσία και  η κρίση μας

 να «κόβει» αποτελεσματικά….

Ο πρώτος πίνακας είναι του νίκου Εγγονόπουλου
Ο δεύτερος είναι του Νίκου Σταθόπουλου