 |
|
Φαίδων Θεοφίλου
Μέσα στους ολόγυμνους αγρούς
που
‘ χε πατήσει ο χειμώνας..
Ήταν
μια γκρίζα Κυριακή
σαν
βρήκα την ολόλευκη τη πλάκα,
με
μιαν επιγραφή στα κεφαλαία χαραγμένη:
«Η
ΤΕΛΕΙΟΤΗΣ ΕΝΥΜΦΕΥΘΗ
ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΓΟΝΙΣΜΟΝ.
ΠΑΡΑΝΥΜΦΟΙ:
Η ΤΗΞΙΣ ΚΑΙ Η ΠΗΞΙΣ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ»
|
 |
|
Φαίδων Θεοφίλου
Οι μάζες
κατεβαίνουν ποτάμια,
οδηγημένες
από αόρατες δέσμες
ηλεκτρονικών
κυκλωμάτων.
Κατεβαίνουν
ποτάμια οι μάζες.
Δε
βρίσκω το φίλο μου.
Μετεμψυχώθηκε
σε καλώδια
και
εκπέμπεται….
Κανείς
δεν ξέρει πια να πει
τι
είναι,
«δροσερό
αεράκι
που λαφρώνει την έξαψη».
Ούτε,
«άνθος που ερωτεύεται την όσφρηση
φιλώντας την όραση».
Ούτε,
«Φύλλο κίτρινο
και φύλον θήλυ
και φιλικό απόγευμα»….
Καθισμένος
στην τετράγωνη πέτρα,
κανακεύω
τη μοναξιά
στις
αγκάλες μου.
|
 |
|
Φαίδων Θεοφίλου
Θάλασσες
βουνών
στο
μεγάλο νησί μου.
Βουνά
γυμνά που ενηλικιώθηκαν
ακουμπώντας
στην αγάπη
για
τις πέτρες των ηφαιστείων.
Βουνά
καλυμμένα
με
το ένδυμα των πουρναριών
κι
άλλα με καρφωμένους ελαιώνες στη ράχη τους.
Όλα
συνυπάρχουν στ’ όνομα
της
ποικιλίας και της ατομικότητας.
Για
να δεχτώ το άγγιγμα-σφραγίδα
της
μυστικής τους ομορφιάς,
έχω
από τα πριν προσευχηθεί,
στις
ροδιές των χέρσων αγρών.
Έχω
με σεβασμό αποδεχθεί,
τη
λειτουργία των προϊστορικών ηφαιστείων.
Στην
οργή του ανέμου επέτρεψα
να
βρει εκτόνωση στα μάγουλα και στα μαλλιά μου,
επί
αδιαμαρτύρητα χρόνια.
Της
θάλασσας έκοψα μισθό
απ’
τη δίψα μου.
Τώρα
βαδίζω κρατώντας
την
κόψη του πόθου μου στα χέρια.
Κόβω
το κομμάτι μου από κάθε βουνό
κι
ερεθίζω μ’ αυτό
τη
μήτρα των αναμνήσεων.
Μεγάλο
νησί μου
με
τα γυμνά και τα ντυμένα βουνά,
με
τη θάλασσα να τα ανταγωνίζεται στην άπλα.
Καταφυγή
μου.
|
