Σ Χ Ε Δ Ι Ο Τ Ε Τ Α Ρ Τ Ο - Ποίημα

Φαίδων Θεοφίλου

Θέλω να ξεσκεπάσω την αγάπη των δέντρων

που μας δίνουν καρπούς και φυλλορροούντα όνειρα.

Την περήφανη λεπτότητα του αγέρα

στο δωμάτιο της επιθυμίας μου να κλείσω.

Τον ολάνοιχτο δρόμο να σφραγίσω

με σταθερή περπατησιά.

Την έπαρση του σώματος

με τη χαρά της κίνησης να ζέψω,

βυζαίνοντας τη λευκότητα

των φρέσκων καρυδιών.

Των βουνών τις κορυφογραμμές

σε χάδι θα μπορούσα ν’ αντιγράψω.

Τη γύμνια ν’ ακουμπήσω στα βότσαλα

και μ’ αιχμηρήν αφή

τα αισθήματα να πλέξω.

Από το βιβλίο μου «ΕΠΙΜΟΝΟ ΘΕΩΡΗΜΑ»

Εκδόσεις Θουκυδίδης- 1986

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΓΙΑ ΦΙΛΙ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗ ΕΓΧΟΡΔΩΝ

Κατάπινα φεγγάρια ώσπου να ‘ρθεις.

Έτσι δεν θα μας έβλεπε κανείς.

Τι όμορφα που ήταν τα φιλιά σου

οι ανάσες σου πάλλευκα σύννεφα

και μέσα τους

μικρά τριαντάφυλλα, πανσέδες

αγιοκλήματα.

Κι η όποια παγωνιά

πώς θα μπορούσε

τα φιλιά να διαπεράσει;

(Από τον «Κύκλο της κοντινής ξαδέλφης» 31.10.11)

Κοντινή ξαδέλφη: Πρόκειται για την ποιήτρια Σαπφώ από τη Λέσβο

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΗ

Οι λύκοι ήταν στο δρόμο
όταν εμείς πριονίζαμε
το δέντρο που μας έτρεφε.

Οι άρχοντές μας, μόνιμα βίαζαν
τις λέξεις - συν-εννόηση,
και μας πουλούσαν για πολιτική παιδεία,
την εξουσία που εκπορνεύεται.

Ήθελαν να βλέπουν τους λύκους ως πρόβατα
και τα πρόβατα για λύκους.

Άρεσε και σε μας το παιχνίδι αυτό.
Ή τουλάχιστον το ανεχτήκαμε
σαν φυσιολογικό.

Ένας ποιητής φώναζε ανάμεσα στον κόσμο:
«Πατριωτισμός είναι ο έρωτας για τη χώρα
που μετατρέπεται σε πράξη».

Τον κάναμε πέρα να περάσουμε.
Θέλαμε να εισπράξουμε τη
βαρβάτη επιδότηση
για το σωματείο μας.

Στην πλατεία ακούγονταν συνθήματα:
« Όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά»
Οι επιδοτήσεις σημαίες ασυμβίβαστες.
Ο καθένας, υπεράνω όλων.

Τώρα η συν-εννόηση σφαδάζει
μπρος τα μάτια μας.
Κανείς πια δεν ακούει κανέναν.

Τώρα,
άλλο δέντρο πρέπει να φυτέψουμε,
πιο ανθεκτικό
και καρτερεύοντας να μεγαλώσει,
καινούριοι από μέσα
να γινόμαστε.

Αλλιώς, η ιστορία, ανελέητη,
απλά, καταβροχθίζει.

Φ.Θ.