ΕΚΕΙ ΘΑ ΞΟΔΕΨΩ ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΣΤΗ ΜΗΘΥΜΝΑ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ

Λίγες Μέρες από τα μέσα Αυγούστου και πέρα θα ξοδέψω ασυλλόγιστα στη Μήθυμνα της Λέσβου. Λίγες εικόνες από την ατμόσφαιρα θα μοιραστώ εδώ μαζί σας, ώσπου να επιστρέψω.

Οι σκέψεις μου, θ' αποκτήσουν χρώματα

Οι αισθήσεις μου θα φλερτάρουν με τους "πειρασμούς"σαν ευλογημένες

Η αισθητική μου θα λεπταίνει ακόμα περισσότερο μέσα σ' ένα πλούτο ανθεκτικό στους αιώνες

Η αγάπη θα πετάει ελεύθερη μπερδεύοντας τους προορισμούς της

Θα νιώθω έτσι όπως ένας άντρας περιέχεται στη καρδιά μιας γυναίκας
που ξέρει ν' αγαπά

Το αυγουστιάτικο φεγγάρι, τα αισθήματα κι ο φλοίσβος, θα φτιάχνουν μια εικόνα απλή
που το "πολύ" θα ταπεινώνουν.

Θα γυρίσω τη συχνότητα του χρόνου, να συναντήσω τον Αρίωνα τον Μηθυμναίο τον κιθαρωδό. Όχι τίποτα σπουδαίο. Λίγες φιλικές κουβέντες στην οθόνη της νύχτας.

Θα επιστρέψω. Έτσι κι αλλιώς η ομορφιά, λίγο διαρκεί.
Εκτός αν υπάρχει ΚΑΙ μέσα μας...

ΚΟΕΛΙΟ : ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΤΗΣ ΓΛΥΚΕΡΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑΣ

Από τον Φαίδωνα Θεοφίλου

Ο Κοέλιο, γνωστός συγγραφέας σε όλο τον κόσμο, σύμφωνα με εκτεταμένο δημοσίευμα του GURDIAN του Λονδίνου, υπήρξε τρόφιμος των φυλακών για διακεκριμένες απάτες. Όταν κάποτε βγήκε από τις φυλακές, έμαθε να «πουλάει» στο μυαλό των ανθρώπων, αυτά που θέλουν ν’ ακούσουν.

Και ιδού η συνταγή: Έβαλε λίγη θρησκευτικότητα, που έχει σχεδόν γενική αποδοχή, λίγο εσωτερισμό που διεγείρει την περιέργεια, λίγη light φιλοσοφία, λίγο καλοσυνάτο πνεύμα παραμυθιού, κάποιες έξυπνα σερβιρισμένες ατάκες, όπως το γνωστό: «Αν θέλεις κάτι πάρα πολύ, το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να το πετύχεις»!!!!! Έτσι, εσύ δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα. Μόνο να θέλεις πολύ, χρειάζεται. Για τα υπόλοιπα θα φροντίσει για πάρτη σου το σύμπαν….. και το χαπάκι είναι έτοιμο για όλη τη συνομοταξία των αφελών.

Έτσι στήθηκε ολόκληρη βιομηχανία χαϊδέματος της ψυχής και του νου των αφελών, που έκανε τον πανέξυπνο Βραζιλιάνο συγγραφέα βαθύπλουτο. «Ίνα… πληρωθεί το ρηθέν υπό του προφήτου ότι: «Οι αφελείς του σύγχρονου κόσμου αντί να μειωθούν θα πολλαπλασιάζονται»….

Τα βιβλία του Κοέλιο με την συνταγή που ανέφερα πιο πάνω, είναι οι ταμπλέτες με την ευκολότερη κατάποση. Αποκοιμίζουν, ναρκώνουν θα έλεγα τους αναγνώστες, τούς απομακρύνουν από την πνευματική αναζήτηση, αφού έχουν το πιάτο για όλα έτοιμο μπροστά τους, όπως τη κόκα κόλα που επίσης πάει με όλα, τους κρατάνε μακριά από την αλήθεια της πραγματικότητας.

Όταν, το ανθρώπινο πνεύμα πλάστηκε για να βρίσκεται σε διαρκή κινητικότητα, να αναζητά να επικοινωνεί, να ενεργοποιείται και από τις σκέψεις των άλλων και τέλος να παράγει το ίδιο σκέψη.

Τα βιβλία του Κοέλιο επενεργούν διαβρωτικά στη κοινωνία με την έννοια της πνευματικής καθήλωσης ιδίως των ανυποψίαστων αναγνωστών. Αν βέβαια διαβάσει κάποιο από αυτά ένας υποψιασμένος αναγνώστης, τότε δεν θα του μείνει τίποτα, εκτός από μια γλυκερή και γλοιώδη γεύση.

Οι φανατικοί αναγνώστες του Κοέλιο που μέχρι τώρα πίστευαν ότι η φιλοσοφία είναι ένας δυσπρόσιτος πνευματικός χώρος για λίγους, ξαφνικά ανακάλυψαν μέσα από τα βιβλία του, ότι η φιλοσοφία, δεν είναι παρά ένα υλικό…ζαχαροπλαστικής.

Την πατέντα του Κοέλιο ακολούθησαν στη συνέχεια και άλλοι….. συγγραφείς με διάφορες παραλλαγές και παρόμοια επιτυχία.

Ες υγείαν….

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΙΛΙ

του Φαίδωνα Θεοφίλου

Τον περίμεναν εδώ και καιρό.

Δεν ήταν βέβαια η ώρα του για να φύγει αλλά ποιος μπορεί να καθορίσει  την ημερομηνία λήξης του....

Της είχε πει πριν από 20 χρόνια, ότι πριν πεθάνει, αν είχε ακόμα τις αισθήσεις του θα έλεγε τ’ όνομά της, σφραγίζοντας έτσι τον έρωτα της ζωής του και χαμογελώντας στο θάνατο με την έπαρση του ερωτευμένου .

Τώρα η Ουρανία, του κρατούσε το χέρι στο νοσοκομείο , έχοντας αποδεχθεί το μοιραίο που άνοιγε ήδη τις ρωγμές του στην ύπαρξη του συντρόφου της.

 Εκείνος άνοιξε το στόμα του θέλοντας να μιλήσει.

Είχε έρθει η ώρα να πραγματοποιήσει την υπόσχεσή του και την εσώτερη επιθυμία του. Ου-ρά-νια πρόφερε με δυσκολία αντί για Ουρανία, μέσα από τη σχεδόν ολική αποδυνάμωση των βιολογικών του λειτουργιών.

Εκείνη έσκυψε και τον φίλησε στο στόμα, την ώρα που αυτός άφηνε την τελευταία του άχνα μέσα στο φιλί της.

Να ήταν άραγε η άχνα αυτή, η ψυχή του που φώλιασε μέσα της και θα συνέχιζε να υπάρχει μέσα από αυτήν;

Ή ο θάνατος θα τον έβαζε στο χώρο των Αγίων με ένα δικό του παράθυρο να ρεμβάζει την Ουρανία του στη γη;