ΚΛΕΜΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ, ΑΓΟΡΑΣΜΕΝΟΣ ΚΑΦΕΣ

.

Είναι φορές που θαρρείς ότι κάνεις κάτι παράνομο όταν διαθέτεις χρόνο για τον εαυτό σου.

Όχι τίποτα σπουδαίο. Να κάτσεις κάπου για ένα καφέ.
Μόνος.
Να μη νοιάζεσαι για το χρόνο.

Να τον αφήνεις να κυλά για σένα.
Να απολαύσεις τη μυρωδιά του καφέ και την πρώτη γουλιά,

με τη χαρούμενη σιγουριά, για το πόσες ακόμα γουλιές σε περιμένουν. Να βλέπεις τον κόσμο να περνάει. Να σκέφτεσαι μη σκεπτόμενος…

Ν’ αφήσεις τα αισθήματα να χαλαρώσουν.

Να σου πουλάνε διάφοροι, αναπτήρες, λαχεία, αφρικάνικα τοτέμ, να σου ζητάνε λεφτά για να φάνε και να τρέμουν απ’ τη μαστούρα.

Να κάτσεις μόνος σα δραπέτης από τη φυλακή μιας ζωής που την βρήκαμε έτσι και ελάχιστα στην ουσία της την αλλάξαμε.
Αθήνα. Πλατεία Κοραή. Στάση του μετρό.

Στο Starbucks κάτω απ’ τις ομπρέλες..
Κάθισα γεναριάτικα έξω αφού είχε καλό καιρό,

με τον καφέ στο χέρι ν’ αχνίζει.
Μπροστά μου, τρεις μουσικοί.

Ένα φλάουτο, μια κιθάρα κι ένα βιολί.
Έπαιζαν μια υπέροχη μελωδία. Σε ρυθμό βαλς.

Μουσικά κύματα που χόρευαν και σου έφτιαχναν ατμόσφαιρα στο σκηνικό.

Αφέθηκα στις μικρές ηδονές : Καφές, μουσική, ήλιος, άνθρωποι που διάβαζες τη διάθεσή τους στα πρόσωπα.

Και τσιγάρο. Το είχα κόψει δύο μέρες κι αποφάσισα να ξανακάνω την αδυναμία μου ευχαρίστηση.
Αφέθηκα. Τα αισθήματα αντάμωναν ερωτικά με τα αισθήματα της μουσικής.
Η μνήμη άνοιξε την πόρτα της: Πρόσωπα που πέρασαν απ΄ τη ζωή μου, έκαναν τώρα παρέλαση μπροστά στα μάτια μου. Αλήθειες και ψέματα βρήκαν κατάλληλη την ατμόσφαιρα να ξαναπάρουν το σχήμα τους μέσα μου.

Ωραία ψέματα, μέχρι που έπαιζαν το ρόλο της αλήθειας. Αλήθειες που νοιάζονταν να τις βλέπουν με την ελπίδα να τις επιλέξουν. Αλήθειες, που μαζί με τα ψέματα, έκαναν το ζευγάρι, που πάνω του στηρίζεται ο κόσμος του ανθρώπου,

ο κόσμος των ανθρώπων.
Η μουσική άλλαξε: «Η Άνοιξη» από τις τέσσερις εποχές του Αntonio Vivaldi –Allegro molto.

Το πάθος για ζωή και τη γλύκα της ξετύλιγε η μουσική ,

κι όπως συμβαίνει με τη χαρά της ζωής που βγάζει και μια ήπια θλίψη, έτσι γινόταν και τώρα με την μουσική που φυσούσε στα φύλλα της ψυχής μου.
Σε όλους υπάρχει μια γωνιά για τη θλίψη που αγαπάμε, μια γωνιά για την μελαγχολία
της απώλειας και της αβέβαιης αναζήτησης…
Η μουσική διεκδικούσε το είναι μου. Ναι.

Σαν ωραίο ψέμα.
Έσβησα το τέταρτο τσιγάρο και ήπια την πιο γευστική γουλιά του καφέ.
Την τελευταία.
Όταν σηκώθηκα, δεν μπορούσα πια να διακρίνω στα μάτια των περαστικών, τη διάθεσή τους..
Φεύγοντας, πήρα μαζί μου ένα πελώριο και γλυκό Τίποτα, που όμως ήταν περισσότερο απ’ το πολύ…
Κι είχε μια λιακάδα…Μα μια λιακάδα.

.

Φαίδων Θεοφίλου

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ... ΕΛΛΗΝΕΣ

Φαίδωνα Θεοφίλου



Υπάρχουν σοβαροί λόγοι που δεν πρέπει να γίνουν Έλληνες, οι μετανάστες
που βρίσκονται στην Ελλάδα. Ο ι πιο σοβαροί απ’ αυτούς είναι:

α. Επειδή θα δηλώνουν εισοδήματα ενός δεκαπενθημέρου στην Εφορία, ως ετήσιο
εισόδημα και θα θέλουν να περνιούνται και για πατριώτες.

β. Επειδή θα χτίζουν αυθαίρετα σε δασικές εκτάσεις και θα ζητούν μετά τη νομιμοποίησή τους.

γ. Επειδή θα θέλουν, οι νόμοι να τηρούνται για τους άλλους.

δ. Επειδή θα λαδώνουν για να κάνουν «τη δουλειά τους»
και θα λαδώνονται για να κάνουν «τη δουλειά των άλλων..

ε. Επειδή θ’ αποκτήσουν την νοοτροπία: «ΕΓΩ να τα παίρνω και οι άλλοι ας πάνε να πνιγούν.

στ. Επειδή θα ξεσηκώνονται να μη σηκώσει το Αφρικανάκι, που ήρθε πρώτο στο σχολείο του, την ελληνική σημαία αφού δεν είναι Έλληνας…

Κι ενώ σκεπτόμουν τους λόγους για τους οποίους δεν πρέπει να γίνουν…Έλληνες οι μετανάστες που βρίσκονται στην Ελλάδα, ήρθαν έτσι ακάλεστα στο μυαλό μου τα λόγια του αρχαίου φιλόσοφου,

«*Ο άνθρωπος είναι το μέτρο για όλα τα πράγματα".
(Πρωταγόρας ο Αβδηρίτης , 480 - 410 π.χ.) .

Σκέφθηκα ότι αυτά τα λόγια εκφράζουν μια από τις βαθύτερες ουσίες τού
αρχαίου ελληνικού πνεύματος και του παγκόσμιου πολιτισμού, παρ’ όλο που ειπώθηκαν πριν από σχεδόν 2500 χρόνια.

Και αμέσως μετά, επειδή στο μυαλό μου συχνά ανθίζουν ατίθασες σκέψεις, κατέληξα:

«Για σκέψου να ήταν ο Νεοέλληνας το μέτρο για όλα τα πράγματα…»

Ε, σκεφθείτε και σεις κάτι…..

HTAN ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΛΕΓΑΝ ΕΛΛΑΔΑ...

Του Φαίδωνα Θεοφίλου

Ήταν μια φορά μια χώρα που την έλεγαν Ελλάδα. Η χώρα αυτή, πριν από 29 χρόνια έγινε δεκτή, στην τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, τη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, που την αποτελούσαν ισχυρές οικονομικά χώρες. Επί 29 συνεχή χρόνια λοιπόν η Ελλάδα δεχόταν (και δέχεται ακόμη) τεράστιες εισροές χρημάτων από τη φορολογία των Ευρωπαίων πολιτών, για να αξιοποιήσει και να επενδύσει αυτά τα χρήματα στη Γεωργία, Κτηνοτροφία, Τουρισμό, Βιομηχανία, Επιμόρφωση, Επιχειρηματικότητα γυναικών και νέων, ανάδειξη Μνημείων, στα έργα Υποδομών της χώρας, στους Δήμους κ.λ.π. ώστε να αναπτυχθούν αυτοί οι τομείς σε υψηλά επίπεδα και να γίνει η Ελλάδα το ίδιο ισχυρή οικονομικά όπως οι άλλες που την βοήθησαν και την βοηθούν, για να βοηθήσει και αυτή στη συνέχεια μαζί με τα ισχυρά μέλη -κράτη, τα νεοεισερχόμενα μέλη να αναπτυχθούν με το ίδιο σκεπτικό.

29 χρόνια μετά λοιπόν, η χώρα που μια φορά την έλεγαν Ελλάδα, παραμένει ο πιο αδύναμος οικονομικά κρίκος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και όποιος ρωτάει που πήγαν οι ποταμοί των χρηματικών επιδοτήσεων και δεν έγινε η Ελλάδα ισχυρή οικονομικά χώρα, είναι σα να ρωτάει το αυγουστιάτικο μελτέμι, γιατί κανείς δεν ξέρει κι αν ξέρει δεν απαντά. Μετά λοιπόν από 29 χρόνια, οι χώρες των οποίων οι πολίτες πλήρωσαν και πληρώνουν για να αναπτυχθεί η Ελλάδα και να ισχυροποιηθεί οικονομικά, απηύδησαν.
Και άρχισαν σε πολιτικό επίπεδο και όχι μόνο, να την ειρωνεύονται, να την κατηγορούν αλλά και να της λένε ανοιχτά, ότι τώρα που ναυάγησε οικονομικά, να τα βγάλει πέρα μόνη της, διότι δεν μπορούν οι εταίροι της στην Ε.Ε. να πληρώνουν για την Ελλάδα συνεχώς και χωρίς αποτέλεσμα.

Ξεσηκώθηκαν λοιπόν, στη χώρα που μια φορά την έλεγαν Ελλάδα, διάφοροι δημοσιογράφοι, κάποιοι πολιτικοί και κάποιοι τζάμπα Ελληνάρες, και αγανακτισμένοι ξεσπάθωσαν εναντίον των Γερμανών και άλλων Ευρωπαϊκών εταίρων, διότι θεώρησαν μεγάλη προσβολή τα όσα ειπώθηκαν εναντίον της χώρας τους!!! Τώρα, αν οι Έλληνες που διαχειρίστηκαν και διαχειρίζονται τα τρελά χρήματα της Ευρώπης, υποβάθμισαν οι ίδιοι τη χώρα τους ροκανίζοντας το ξένο και το δημόσιο χρήμα, οδηγώντας την Οικονομία σε ναυάγιο, είναι άλλο θέμα. Οι άλλοι που πληρώνουν δεν έχουν το δικαίωμα να αγανακτήσουν! Διότι ως γνωστόν «ο πλερώνων έχει το πρόβλημα»!! Δεν μπορούν οι παλιοκουτόφραγκοι να προσβάλλουν το φιλότιμο των Ελλήνων ακόμα κι αν το έχουν χάσει. Άλλωστε οι Έλληνες, κι αυτό είναι κανόνας που κανείς δεν μπορεί να κλονίσει, έχουν πάντα δίκιο. Σε ό,τι κάνουν. Και αυτό πρέπει να το έχουν… υπ’ όψη τους οι Ευρωπαίοι...
Παρ’ όλ’ αυτά, οι Εταίροι επανήλθαν λέγοντας ότι το πάρτυ τελείωσε. Ότι δεν μπορούν οι Ελληνικές κυβερνήσεις, να χρησιμοποιούν την οικονομία ως εργαλείο παροχών σε συντεχνίες και ημετέρους, ως εργαλείο επανεκλογής τους στην εξουσία και θολών κοινωνικών παροχών.

Αλλά ευτυχώς δεν μας είπαν, αν δεν σας αρέσει η Ε.Ε. μαζέψτε τα μπογαλάκια σας και άντε στο καλό, να γλιτώσετε εσείς από την Ε.Ε. και το Ευρώ και μεις από σας και να έχετε τη δραχμούλα σας, να τυπώνετε όσα πληθωριστικά χρήματα θέλετε και να μην προλαβαίνετε τις ημερήσιες υποτιμήσεις της δραχμής, μέσα στο διεθνές οικονομικό περιβάλλον. Αυτό δεν μας το είπαν, γιατί αν…τολμούσαν, δεν θα ήθελαν και πολύ οι… περήφανοι Έλληνες να σηκωθούν και να φύγουν!! Έτσι για να μάθουν οι Ευρωπαίοι τι θα σήμαινε Ευρώπη χωρίς Ελλάδα…



Μετά απ’ όλα αυτά, σκέφθηκα ότι για την Ελλάδα η παροιμία, «Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι» πρέπει να αλλάξει και να γίνει: «Το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι και απ’ την ουρά». Αλλά δεν το είπα, μήπως και με θεωρήσουν «Γερμανό»…
Σ’ αυτήν τη χώρα που την έλεγαν Ελλάδα, η προηγούμενη κυβέρνηση, η κυβέρνηση
Καραμανλή, ανέλαβε τη χώρα σε μια ανεκτή οικονομική κατάσταση, και εκτός από την απαξία και τη διάλυση που την οδήγησε, πρέπει να παραδεχθούμε ότι παρήγαγε και κάτι: Παρήγαγε σκάνδαλα και μάλιστα σε μεγαλύτερες ποσότητες απ’ όσες μπορούσε να καταναλώσει… Η κυβέρνηση Παπανδρέου που ανέλαβε αμέσως μετά, κυβερνά αναποφασιστικά, με το γνωστό φόβο του πολιτικού κόστους και το σύνδρομο του μουσειακού πια Κ.Κ.Ε. Μακάρι να διαψευστώ….

Στη χώρα που μια φορά την έλεγαν Ελλάδα, οι μεγαλοαγρότες που τους χάιδευαν εδώ και δεκαετίες οι κυβερνήσεις, που εισέπραξαν και εισπράττουν την μερίδα του λέοντος από τις Ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και που οι Έλληνες εργαζόμενοι πλήρωναν εισφορά ΚΑΙ για τις συντάξεις τους και για τα ακριβά τους προϊόντα, αφού τα γεωργικά προϊόντα που έρχονται από τη… Χιλή και την… Αργεντινή είναι φθηνότερα, οι μεγαλοαγρότες λοιπόν, μπλόκαραν τις εθνικές οδούς και τα βόρεια σύνορα της Ελλάδας, εξευτελίζοντας διεθνώς τη χώρα, (μας κυβερνούν οι μεγαλοαγρότες και δεν το ξέραμε οι αφελείς;) και πλήττοντας βάναυσα τα συμφέροντα των άλλων παραγωγικών τάξεων που δεν μπορούν να μεταφέρουν τα δικά τους προϊόντα. Έτσι χάνονται εκατομμύρια Ευρώ κάθε μέρα. Αλλά δεν πειράζει αφού τα χάνουν οι άλλοι…

Εκβιάζουν την κυβέρνηση των άδειων χεριών, των άδειων ταμείων και της παράλυτης οικονομίας, για οικονομικά αιτήματα. Έτσι ενώ παίρνονται μέτρα λιτότητας και οι εργαζόμενοι μαζί με τους συνταξιούχους πρέπει να σφίξουν το ζωνάρι, οι μεγαλοαγρότες, πρέπει «να τα πάρουν»! Γιατί πιστεύουν ότι όλοι τους χρωστούν!!!

Τι ζητούν; Διαβάστε:
Φτηνότερο πετρέλαιο (με λιγότερο φόρο δηλαδή)
Πάγωμα των δανείων τους για 3 χρόνια και μετά, δεκαετή διακανονισμό.
Άμεση καταβολή των χρημάτων επιδότησης
Ρύθμιση υψηλότερων τιμών για τα προϊόντα τους
Ας λάβουμε ακόμα υπ’ όψη, ότι με ξηρασία, με χαλάζι, με ανεμοθύελλα, με πλημμύρα, αποζημιώνονται. Δεν ρισκάρουν τίποτα δηλαδή. Όλα πληρωμένα…Από ποιους; Όποιος το βρει χάνει και όποιος δεν το βρει πάλι χάνει. Έτσι λοιπόν έχει διαμορφωθεί μια περίεργη νοοτροπία στη χώρα:
Κάποιες συντεχνίες, όπως οι μεγαλοαγρότες, λένε στις κυβερνήσεις:

Καλά κάνετε και παίρνετε σκληρά μέτρα για την οικονομία. Μπράβο σας. Αλλά όχι για μας. Εμείς πρέπει να εξαιρεθούμε!!!!!! Άρα τι μένει; Τα γνωστά: Ξανά στο χαλινό οι γνωστοί γάιδαροι. Οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, που για κακό δικό τους αλλά και της χώρας, εξακολουθούν να σιωπούν…

Και το καπάκι της όλης υπόθεσης; Οι μεσάζοντες έμποροι: Που λυμαίνονται τον κόπο των αγροτών, αφού οι ίδιοι οι αγρότες δεν θέλουν ή δεν μπορούν να οργανώσουν δικό τους δίκτυο διανομής και διάθεσης των προϊόντων τους, μια και ο εκβιασμός όλης της χώρας είναι ευκολότερος για να «τα πάρουν». Ταυτόχρονα, τα παράσιτα που λέγονται και μεσάζοντες, διογκώνουν με απληστία τα κέρδη τους σε βάρος των καταναλωτών. Μ’ αυτόν τον τρόπο, η ΛΟΓΙΚΗ παύει να είναι ευθεία και γίνεται τεθλασμένη. Και από λογική μετατρέπεται σε ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑ…

Η μόνη ελπίδα που μένει στη χώρα είναι το πότε οι γάιδαροι θα γκαρίξουν..

Μια φορά σε μια χώρα που την έλεγαν Ελλάδα, η ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ήταν μόνο για τους άλλους…