ΛΟΓΩ ΟΜΙΧΛΗΣ

Λόγω πυκνής ομίχλης

*

και μηδενικής ορατότητας

*

κλείνει το "Καφενείο"

*

επ' αόριστον.

*

Ο Θεός παραμένει μέσα.

*

Όποιος θέλει μπορεί

*

να απευθύνεται με σχόλιά του

*

στη ζεστή σιωπή του "Καφενείου".

*

Εγώ φεύγω.

*

Θα επιστρέψω

*

μετά την αποκατάσταση

*

της ορατότητας...

H ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΣΗ

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου
Από το Αθωνικό Απόδειπνο

Και ξαφνικά ανοίγει ένα παραθυράκι στο νου. Έρχεται ένα φως. Τότε έχεις μια άλλη αίσθηση. Τότε το κατανοείς καλά. Όχι ως προς το ετυμολογικό. Μα με μια κατάνυξη και συναίσθηση και Θεία θαλπωρή. Και λες: Τι άλλο να λέω; Παρά μόνον, πάλιν και πολλάκις και συνεχώς: Κύριε ελέησον. Δίχως να βαριέσαι. Δίχως να κουράζεσαι. Αυτό τα λέει όλα. Δεν θέλει άλλα και πολλά. Μόνο ποιητικά μπορεί κανείς μερικές φορές να εκφρασθεί. Η προσευχή είναι ποίηση. Όλες οι προσευχές είναι ποιήματα. Οι ποιητές νιώθουν τους συνανθρώπους τους και τους παρηγορούν, όπως οι άγιοι. Είναι μεγάλη η ευλογία να συναντάς ένα ποιητή κι ένα άγιο. Οι άγιοι δεν θέλουν να αφήνουν πίσω τους ίχνη. Οι άνθρωποι μόνο αφήνουν πάνω τους τ’ αχνάρια της κακίας τους. Κύριε ελέησέ τους, δεν ξέρουν τι χάνουν και τι κάνουν.
……………………
Η μεγαλύτερη φιλανθρωπία είναι η προσευχή κι ας μη το καταλαβαίνουν οι άνθρωποι. Είναι η μεγαλύτερη ιεραποστολή κι ευεργεσία του κόσμου. Τα πολλά λόγια δεν αναπαύουν. Η προσευχή για τους άλλους, επηρεάζει θερμότερα. Η αγάπη είναι αβίαστη και πάντα μια θυσία. Η αληθινή προσευχή δεν είναι ηδονική ανάπαυλα, μα ορθοστασία, περπάτημα στις μύτες σε τεντωμένο σκοινί. Στην αληθινή προσευχή δεν δίνουμε το περίσσευμα του χρόνου, μα τις πιο καλές και αποδοτικές ώρες μας, τις κύριες ώρες της ημέρας, της ζωής μας. Κύριε συγχώρεσέ με για όσα είπα κι έγραψα, που δεν τα ζούσα και τα πίστευα ακόμη, που απέφυγα να μιλήσω για τις ήττες και τις αποτυχίες μου κι ήθελα να μιλώ μόνο για νίκες. Δείλιαζα γιατί δεν είχα μετανοήσει. Κύριε ελέησον.
------------------------------------------------------------------

Ίσως με ρωτήσετε αν είμαι στα καλά μου που ασχολούμαι με το παπαδαριό που τόσα του έχω σούρει και άλλα τόσα πρόκειται να του σούρω στα χρόνια που έρχονται…
Μου αρέσει όμως το γνήσιο, όχι το αμφοτεροβαρές. Τιμώ την προσήλωση στο πιστεύω του καθενός. Όχι όμως στο εμπόριο της οποιασδήποτε πίστης. Τιμώ και σέβομαι αυτόν που δεν περιμένει τίποτα, παρά μόνο την ένωσή του με το μέγα φως που ο ίδιος ονομάζει Θεό του. Όχι την ματαιοδοξία των αρχιμανδριτών και των δεσποτάδων που επιδιώκουν την είσπραξη εξύμνησης της τάχα αγιοσύνης τους, μαζί με τους ερωτικούς ακκισμούς κάποιων κυριών. Αυτός ο Μοναχός, το απλό κείμενο του οποίου διαβάσατε πιο πάνω, είναι ένα μικρό και σταθερό φως. Το ίδιο φως είναι και ο άθεος που υπηρετεί ανθρώπινες αξίες χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα…

*

Ο Μοναχός μπήκε εδώ σαν ένα κεράκι ελπίδας, απέναντι σ’ εκείνους που χρησιμοποιούν την Υποκρισία ως εσώρουχο της δήθεν αγιοσύνης τους. Γνωρίζω να ξεχωρίζω την ήρα από το σιτάρι, όπως και στην κοινωνία. Δυστυχώς φαίνεται πως στην εκκλησία και στα μοναστήρια το σιτάρι είναι ελάχιστο. Αντίθετα στην κοινωνία μας, μάλλον είναι περισσότερο απ’ ότι θα περίμενε κανείς. Δεν αναφέρομαι βέβαια στις αδυναμίες των ανθρώπων, που όχι μόνο είναι απόλυτα φυσιολογικές αλλά συχνά οι άνθρωποι φαντάζουν και όμορφοι μέσα στις αδυναμίες τους. Αναφέρομαι στην ενεργητική και συνειδητοποιημένη παλιανθρωπιά. Αναφέρομαι στην υποκρισία που χρησιμοποιείται ως εργαλείο για την επίτευξη υλικών και άλλων στόχων. Αναφέρομαι στην πονηρία της ύαινας και στην αρπακτικότητα του κορακιού.

*
Στην πραγματικότητα δεν χρειαζόμαστε κανένα Θεό. Αλλά τον βρωμερό και δυνάστη της ζωής μας, Θεό των ιερωμένων της πιάτσας και της καπατσοσύνης, που προσπαθούν να μας τον επιβάλλουν για να μας χειραγωγούν, τον φτύνουμε κατά πρόσωπο και τον απωθούμε μακριά μας. Αντίθετα: Τον ταπεινό, γαλήνιο Θεό της Αγάπης του Μοναχού, τον γλυκύ, σαν την έναστρη νύχτα Θεό, τον σεβόμαστε και τον τιμούμε. Ίσως κάποτε και να φιλιωθούμε μαζί του…

Ο ΝΩΝΤΑΣ ΚΑΙ Η ΕΛΕΝΗ

Ο Νώντας, ήταν ο πατέρας μου. Η Ελένη, η μητέρα μου.
Δεν μίλησα ποτέ γι αυτούς δημόσια. Μόνο εσωτερικά.
Στο χώρο της μνήμης μου. Ούτε και σήμερα θα πω πολλά.
Η κύρια πρόθεσή μου είναι να αναρτήσω από ένα τους ποίημα
και να πω για πρώτη φορά δημόσια λίγα λόγια γι αυτούς.
Ο Νώντας Θεοφίλου λοιπόν, ένας γαλλοτραφής αξιωματικός του Λιμενικού σε ηλικία 24 ετών γιος λαδέμπορου από το Μεσολόγγι, παντρεύτηκε την όμορφη, ολόξανθη, γαλανομάτα, Ελένη Θεοφίλου, που μόλις είχε τελειώσει το Γυμνάσιο σε ηλικία 17 ετών και ήταν κόρη ιερέως από τη Μυτιλήνη.
Έκαναν τρεις γιους: Το Γιάννη, ναυτικό – ζωγράφο, το Νάσο, λογοτέχνη – πεζογράφο και τον Φαίδωνα. (με τη σειρά της ηλικίας τους)
Πέρασαν 14 χρόνια ευτυχισμένης ζωής, ώσπου άρχισαν τα σύννεφα: Ο Νώντας, έγινε ο αγαπημένος των γυναικών και εκείνες, η τρικυμία της ζωής του και η νέα του ευτυχία . Με τη γυναίκα του Ελένη βρίσκονταν από τότε σε διάσταση, ώσπου ο Νώντας πέθανε 47 ετών, από καρκίνο με οκτώ μεταστάσεις. Οι συνάδελφοί του είπαν ότι έζησε 100 γεμάτα και θυελλώδη χρόνια, μέσα σε 47.
Η Ελένη δεν ξαναπαντρεύτηκε. Πέθανε σε ηλικία 78 ετών, έχοντας άνοια.
--------------------------------------------


ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ

Ποίημα του Νώντα Θεοφίλου

Ιστόρησέ μου, τον πικρό σου θάνατο που θάρθη..
Τον υστερνό σου θάνατο μονάχα.
Άσε το φόβο πίσω σου με τη φριχτή μορφή
κι έτσι, ψυχρός κι αδιάφορος στοχάσου,
έμπα βαθιά και διάβασε τις ζοφερές του σκέψεις…

*
Λίγα δάκρυα που θα πέσουνε στο τάφο σου
λίγες κραυγές που θα ταράξουν το ταξίδι σου…
Όλα τα ξέρεις, τα συνήθισες κι από άλλοτε στη ζωή σου.

*
Το ξόδι σου ταχειά θα βρη τη γαληνιά του
καθώς, το χώμα το παχύ και νοτισμένο θα σε σκεπάση…
Ιστόρησέ μου τον πικρό σου θάνατο που θάρθη.
Τον υστερνό σου θάνατο μονάχα…
Κι ως θάσαι ασάλευτος κει κάτου,
μεσ’ το κιβούρι σου,
θα ιδής μεσ’ την αλλόφρενη των σκουληκιών ορμή
προς των νεκρών σαρκών σου τη σαπίλα
το φόντο ακέρηο των ονείρων σου…
Και θα πιστέψης τότε…
*
Ζάρωσες κι έγειρες βαρειά την κεφαλή σου
Φτωχέ, δειλέ εαυτέ μου…
Ά, μην κλαις, μην κλαις ηλίθιε, τον πνιχτό
και μαραζιάρη θρήνο!...
Έτσι για χώρατο έπλεξα το παραμύθι αυτό,
ένα γελοίο μύθο.

*
Ντύσου τη χάρη της χαράς,
της ειρωνίας τη μάσκα
κι έλα, σ’ ένα πιοτί, σε μιας γυναίκας το φιλί
να μου ιστορήσης της ζωής τη λησμονιά μονάχα…
---------------------------------------------------
Από το βιβλίο του: «Στοχασμοί της σάρκας και του ονείρου»
Τηρήθηκε η ορθογραφία της εποχής.



ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ

Ποίημα της Ελένης Θεοφίλου


Πόσες φορές τα μάτια σου
τα είδα λυπημένα…
Πόσες φορές τα ρώτησα
γιατ’ είναι δακρυσμένα…

Κι αυτά δειλά με κοίταξαν,
χαμήλωσαν,
και πια δεν ξαναμίλησαν…

---------------------------------
Το βρήκα μέσα σ’ ένα πολυσέλιδο
σημειωματάριο, με σκληρό εξώφυλλο,
σαν βιβλίο, όπου έγραφαν τότε τις συνταγές
μαγειρικής και ζαχ/κής. Εκείνη έγραφε
εκεί μέσα τους στίχους της.

Οι πίνακες είναι του Μαγκρίτ