ΦΩΝΗΜΑΤΑ ΕΠΙ ΧΑΡΤΟΥ

C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Νέοι και νέες ζητούνται:
να καλοπιάνουν τη θάλασσα και την ελευθερία
με ένα μόνο Θήτα.

*
Αυτόφωτοι ζητούνται:
παράθυρα ν’ ανοίγουν, για τους άλλους.

*
Καλλιτέχνες για μόνιμη απασχόληση:
να ρυθμίζουν τις σχέσεις
Ομορφιάς και Φθοράς.

*
Ποιητές ζητούνται:
να κάνουν παράσιτα
στις συχνότητες των δορυφόρων.

*
Αμετάθετα ΟΧΙ ζητούνται
για τ’ άγρια ΝΑΙ της ανάγκης.

*
Ενοικιάζονται :
Μικροί πράσινοι τάφοι για τα όνειρα .
Λήξη συμβολαίου, με την έγερση των ονείρων.

ΟΤΙ ΠΙΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΕΙΠΩΘΗΚΕ ΠΡΟ 2500 ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΤΕ, ΓΙΑ ΤΩΡΑ, ΓΙΑ ΠΆΝΤΑ

Ο Σωκράτης έλεγε στους μαθητές του:

"Αμφισβητείτε τα πάντα. Μια ζωή ανεξέταστη δεν αξίζει να τη ζει κανείς".
Δηλαδή μια ζωή που τη δέχεσαι να τη ζεις, 
όπως σου τη δίνουν.

Φυσικά, όταν ο Σωκράτης λέει "Να αμφισβητείτε τα πάντα" δεν εννοεί αυτόν που οχυρώνεται πίσω από μια ιδεοληψία πολιτική, θρησκευτική ή ότι άλλο, νομίζοντας ότι κατέχει τη μόνη αλήθεια....και αμφισβητεί οτιδήποτε άλλο...
 Γιατί αυτός είναι δέσμιος μιας πνευματικής ακινησίας.

Αλλά εννοεί αυτόν που έχει ανεξάρτητο πνεύμα, που το καλλιεργεί διαρκώς, ώστε να αμφισβητεί σωστά, και με την αμφισβήτησή του, να σπρώχνει την κοινωνία να γίνει όλο και πιο δίκαια, και τους ανθρώπους να καταννοούν ευκολότερα τις σκοπιμότητες των εξουσιών (του πλούτου, της πολιτικής, των θρησκειών) που χρυσώνουν το χάπι, για να χειραγωγήσουν τον άνθρωπο, δίνοντας του μια ζωή για να τη ζήσει, όπως του την δίνουν.

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Στάθηκε το θηλυκό στο κέντρο της νύχτας
κι έστειλε στη πανσέληνο τα λόγια της...

Το αρσενικό, που ρέμβαζε τη θύμηση μακριά της
διάβαζε τα λόγια αυτά
στην ασημένια οθόνη της σελήνης:

« Στο στήθος φτερουγίζει η ανάσα μου
και ψάχνει δρόμο να σε βρεί…
Νιώθω την πνοή σου, άρωμα
τριαντάφυλλου εκατόφυλλου
να μπερδεύεται στα μαλλιά μου,
να βελονιάζει τις σκέψεις μου,
να σκιρτάει στο λαιμό μου,
να βρίσκει την είσοδο της χαράς στο στόμα μου.
Έρχεσαι μέσα μου κι απλώνεσαι
σαν πορφυρή σταγόνα
που κοκκινίζει το νερό σε αίμα.
«Το αίμα μου».

Τ’ αρσενικό με μάτια που έλαμπαν απόκοσμα
έστειλε τα δικά του λόγια:
«Ευτυχώς που υπάρχει
Ο Χρόνος, η Φθορά κι ο Θάνατος
για να έχω κάτι να περιφρονώ…»

Η Σελάνα, η Σελήνη, η Πανσέληνος, το Φεγγάρι,
που πάντα υπήρξε προαγωγός του Έρωτα 

και της παραφοράς του,
σταμάτησε την πορεία στο θόλο τ’ ουρανού
και πια, 

δεν ήθελε να δύσει…

*Από τον «Κύκλο της κοντινής ξαδέλφης»

* ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ