ΗΧΩ ΖΩΗΣ

C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Το πιο  βέβαιο αίσθημα,

είναι,

όταν αγκαλιάζεις  

ένα δέντρο 

ανθισμένο...

Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑΣ

ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ 

                     -Από τα τελευταία του πεζά κείμενα-.

Θα καλλιεργήσω το ωραιότερο άνθος.
Στις καρδιές των ανθρώπων
 θα φυτέψω την Αχαριστία.
Ευνοϊκοί είναι οι καιροί, κατάλληλος ο τόπος.
 Ο άνεμος τσακίζει τα δέντρα.
Στη νοσηρή ατμόσφαιρα, ορθώνονται φίδια.
Οι εγκέφαλοι, εργαστήρια κιβδηλοποιών. 
Τερατώδη νήπια τα έργα,
υπάρχουν στις γυάλες. 
Και μέσα σε δάσος από μάσκες, ζήτησε να ζήσεις.
Εγώ θα καλλιεργήσω την Αχαριστία.

Όταν έρθει η τελευταία άνοιξις,
 ο κήπος μου θα είναι γεμάτος
από θεσπέσια δείγματα του είδους.
Τα σεληνοφώτιστα βράδια, μονάχος θα περπατώ στους καμπυλωτούς δρόμους,
μετρώντας αυτά τα λουλούδια. 
Πλησιάζοντας με κλειστά μάτια τη βελούδινη
σκοτεινή στεφάνη τους, θα νιώθω στο πρόσωπο, 
τους αιχμηρούς των στήμονες
και θ' αναπνέω το άρωμά τους.

Οι ώρες θα περνούν, θα γυρίζουν τ' άστρα, και οι αύρες θα πνέουν,
αλλά εγώ, γέρνοντας περισσότερο, θα θυμάμαι.
Θα θυμάμαι τις σφιγμένες γροθιές,
τα παραπλανητικά χαμόγελα
και την προδοτική αδιαφορία.

Θα μένω ακίνητος ημέρες και χρόνια, χωρίς να σκέπτομαι, χωρίς να βλέπω,
χωρίς να εκφράζω τίποτε άλλο. 
Θα είμαι ολόκληρος μια πικρή ανάμνησις,
ένα άγαλμα που γύρωτου θα μεγαλώνουν τροπικά φυτά, θα πυκνώνουν,
θα μπερδεύονται μεταξύ τους,
 θα κερδίζουν τη γη και τον αέρα.
Σιγά σιγά οι κλώνοι τους, 
θα περισφίγγουν το λαιμό μου,
θα πλέκονται στα μαλλιά μου,
 θα με τυλίγουν με ανθρώπινη περίσκεψη.

Κάτω από τη σταθερή τους ώθηση, 
θα βυθίζομαι στο χώμα.
Και ο κήπος μου θα είναι ο κήπος της Αγάπης...

*********************************************************************

ΕΠΕΣΕ Η ΠΟΛΗ ΕΠΕΣΕΝ..

ΕΠΕΣ’ Η ΠΟΛΗ ΕΠΕΣΕΝ…

 Από τον ΦΑΙΔΩΝΑ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Η θλιβερή άλωση της Πόλης , συγκλόνισε , και συγκινεί ακόμα και τώρα, όλο τον Ελληνισμό και αποτελεί ένα κοσμοϊστορικό γεγονός. Αυτή είναι η μια πλευρά του ίδιου νομίσματος, που μόνιμα ασχολούμαστε επετειακά. Η άλλη πλευρά είναι τα συμπεράσματα που εξάγονται από  την άλωση αυτή, της «βασιλεύουσας»  της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας που ήκμασε και  ακτινοβόλησε…

Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Πόλης από τον Μωάμεθ τον Β΄, ο στρατός της πόλης δεν ήταν επαρκής αριθμητικά, και τούτο επειδή, η πολιτική διοίκηση της Κων/πολης, σφιχταγκαλιασμένη  σε μόνιμη διαπλοκή με την Εκκλησία και τον κλήρο, είχε αποδεχτεί και τα προνόμιά της, ένα από τα οποία ήταν: Όσοι κατέφευγαν στα μοναστήρια για να γίνουν καλόγεροι, απαλλασσόταν από την στρατιωτική υποχρέωση και θητεία. Έτσι οι περισσότεροι νέοι άντρες, και με δεδομένη την έντονη θρησκευτικότητα της εποχής που έφτανε ως τη θρησκοληψία,  προτίμησαν την τρυφηλή ζωή τού καλόγερου, παρά την απαιτητική ζωή του στρατιώτη…  Με αποτέλεσμα «να ανθίζουν» τα μοναστήρια και να «μαραίνεται»  (να φθίνει) η στρατιωτική δύναμη της Πόλης.

Λίγα χρόνια πριν την άλωση, ο αυτοκράτορας Ιωάννης ο Παλαιολόγος ο 8^ος, επιδίωξε και πέτυχε με πολύ κόπο  μια συμφωνία με τη Ρώμη για την ένωση των Εκκλησιών και τη βοήθεια της Ρώμης σε περίπτωση κινδύνου της Πόλης. Όταν όμως ο αδελφός του Ιωάννη, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος που τον διαδέχθηκε στο θρόνο, ζήτησε την εφαρμογή των συμφωνιών της Ρώμης , προ του κινδύνου της πολιορκίας και της άλωσης της Πόλης  από τους Οθωμανούς, ξέσπασε η πιο διχαστική, και πιο άγρια αντίδραση  θρησκευτικού φανατισμού των «ανθενωτικών» της Πόλης με κεντρικό σύνθημα: «Κάλλιο τούρκικο φακιόλι παρά λατινική καλύπτρα».. Το αποτέλεσμα το ξέρουμε όλοι. Η Κωνσταντινούπολη φόρεσε τούρκικο φακιόλι.

Το τελικό συμπέρασμα είναι αυτό που η Ιστορία ξεδιπλώνει μπροστά στα μάτια μας, αλλά εμείς, ακόμα δεν θέλουμε να βλέπουμε… Ότι δηλαδή: ΤΑ ΚΑΣΤΡΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΑΠΟ ΜΕΣΑ... και οι νοούντες, εννόησαν...