ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΑΞΙΔΙ

Παρέα με αγαπημένους μου ποιητές: ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Καλό ταξίδι αλαργινό καράβι μου, αυτού του απείρου

και στης νυχτός την αγκαλιά, με τα χρυσά σου φώτα!

Να' μουν στη πλώρη σου ήθελα, για να κοιτάξω γύρου

σε λιτανεία να περνούν τα ονείρατα τα πρώτα.

Η τρικυμία στο πέλαγος και στη ζωή να παύει, 

μακριά μαζί σου φεύγοντας πέτρα να ρίχνω πίσω,

να μου λικνίζεις την αιώνια θλίψη μου, καράβι,

δίχως να ξέρω που με πας και δίχως να γυρίσω!

* ΕΛΕΓΕΙΑ.

Η ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΉΣ

C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Όλοι οι πολίτες , έχουν χρέος να ενδιαφέρονται για τα κοινά και να παίρνουν θέση. Να είναι πολιτικά όντα. (Όχι απαραίτητα και κομματικά). Να εκφράζονται ελεύθερα, να διεκδικούν, να αμφισβητούν και να αποδέχονται το κατά την κρίση τους ωφέλιμο για τη χώρα, καλλιεργώντας ταυτόχρονα , όσο το μπορούν, την πολιτική τους παιδεία, ώστε να ανεβάζουν σταδιακά και το επίπεδο του πολιτικού πολιτισμού των ίδιων, που θα αντανακλά και στη χώρα τους.

Όμως ποια πρέπει να είναι η σχέση τους με την πολιτική; Οι σχέσεις των πολιτών με την πολιτική και τους πολιτικούς, είναι κατά κανόνα σχέσεις συναισθηματικής εξάρτησης. Όταν όμως «δένεσαι» συναισθηματικά με το πολιτικό προσωπικό και τα κόμματα, είσαι και ευάλωτος στη χειραγώγηση. Συνεπώς δεν μπορείς να λειτουργήσεις σωστά ως πολίτης. Λειτουργείς μονοσήμαντα. Και όσο συνεχίζεται μια τέτοια σχέση, η χώρα θα προχωρά με τους ρυθμούς της χελώνας.

Τα συναισθήματά μας μπορούμε να τα χαρίζουμε στους ερωτικούς μας συντρόφους, στην οικογένειά μας, στους φίλους μας, στα παιδιά, στη Φύση, στα πράγματα που αγαπάμε να κάνουμε, όπου νομίζουμε τέλος πάντων, ότι θέλουμε να τα αφιερώσουμε ώστε να πιάνουν και τόπο..

Πολιτική, δεν σημαίνει, ή δεν πρέπει να σημαίνει , έρωτες με το λαό…Πολιτική σημαίνει ΣΧΕΔΙΟ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ. Η πολιτική πρέπει να ασκείται με τη συναίσθηση ότι προετοιμάζω το κόμμα μου και τον εαυτό μου, για να υπηρετήσει τη χώρα με τον καλύτερο τρόπο, και όχι με τη συναίσθηση ότι το ΚΟΜΜΑ α και η ΧΩΡΑ είναι ένα και το αυτό…

Η σχέση λοιπόν των πολιτών με την πολιτική και τους πολιτικούς, πρέπει να είναι σχέση ΛΟΓΙΚΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ , ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΤΑΣΗΣ, και ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ να παράγουν πολιτική, και όχι σχέση συναισθηματική. Συνεπώς, όταν οι κομματικοί φορείς δεν έχουν δεδομένους τους πολίτες, θα αναδιπλωθούν και θα προσπαθήσουν να γίνουν περισσότερο σαφείς και πειστικοί και ίσως πιο αποτελεσματικοί. Διαφορετικά, θα πηγαίνουν θέλοντας και μη, στα σπίτια τους, αν οι πολίτες δεν πείθονται.

Κάποτε, υπήρχαν πολιτικά οράματα. Κάποια πραγματοποιήθηκαν, τα περισσότερα και τα πιο μεγάλα διαψεύστηκαν. Σήμερα και το αυτονόητο ακόμα, κατάντησε ζητούμενο. Τα δε πολιτικά οράματα, ή οι μεγάλες υποσχέσεις, πήραν τη θέση των πυροτεχνημάτων… ( π.χ. θα επανιδρύσουμε το κράτος, -και το διέλυσαν- αλλά και: Θα επανιδρύσουμε την…Ευρώπη)

Αντί λοιπόν για πολιτικά οράματα και υποσχέσεις εντυπωσιασμού, θα μας έφταναν να γίνουν τα αναγκαία και τα αυτονόητα , που κι αυτά δεν είναι διόλου εύκολα, για όποιον γνωρίζει το πώς λειτουργεί η ελληνική πολιτική.

Ποια λοιπόν είναι τα αναγκαία και τα αυτονόητα που θα μας έφταναν; Ας πούμε, η έντιμη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, η δίκαιη κατανομή των φορολογικών βαρών, η τυφλή, προς κάθε κατεύθυνση και γοργή στη λειτουργία της, Δικαιοσύνη. Ένα Αξιοπρεπές σύστημα Υγείας για τους πολίτες, η σταδιακή στόχευση για υψηλό επίπεδο του εκπαιδευτικού συστήματος . Κίνητρα για τόνωση και αύξηση της παραγωγής και των εξαγωγών της χώρας , ώστε να επαρκεί η παραγωγή για τη συντήρησή μας και να μη χρειάζεται να δανειζόμαστε πολλά. Κίνητρα για την προσέλκυση επενδύσεων. Συστηματική προώθηση του αρχαίου και του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού, όχι μόνο ως μέσου προβολής και τόνωσης του κύρους της χώρας, αλλά και η αξιοποίησή του ως μέσου που θα φέρει οικονομικά οφέλη.

Ας γίνουν αυτά και βλέπουμε… Τα οράματα-πυροτεχνήματα, ας μένουν για τις γιορτές…
*************************************************************************

*Από τα κείμενα: «Η φωνή του ποιητή»

ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΜΗ ΔΙΑΛΟΓΟΥ Ή ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΑΛΑ-ΕΛΛΗΝΙΚΑ

 C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

. Το να αγνοείς την άποψη του συνομιλητή σου,  και να σκέπτεσαι μόνο τι θα του πεις εσύ.

. Το να νομίζεις ότι ο διάλογος είναι μια μάχη, στην οποία θα καρφώσεις στον συνομιλητή     σου την άποψή σου.

. Το να νομίζεις, ότι δεν χρειάζεται η  γνώση για το θέμα προς συζήτηση, ή η ενεργοποίηση της σκέψης  και της κρίσης σου, αλλά ότι αρκεί η συναισθηματική σου εξάρτηση με το θέμα του διαλόγου,  για να επικοινωνήσεις…

. Το να οχυρώνεσαι πίσω από τσιτάτα, συνθήματα, μύθους  και συμβολισμούς, όντας ένα αμετάβλητο στο χρόνο κλειστό «πακέτο» , που απορρίπτει κάθε τι που δεν ταυτίζεται με την οχύρωσή σου, συνεπώς και με την πνευματική σου ακινησία.

. Το να αποφεύγεις να εστιάζεις στο θέμα που συζητάς, να γενικεύεις και να σπεύδεις να βγάζεις συμπεράσματα, που δεν προκύπτουν από τα λεγόμενα του συνομιλητή σου, αλλά μόνο επειδή πονηρεύτηκες ότι είναι έτσι όπως νόμισες και ότι δεν χρειάζεται να ρωτήσεις το συνομιλητή σου για να βεβαιωθείς….γιατί εσύ ξέρεις…καλύτερα.

.Το να θεωρείς αντίπαλό σου και «εχθρό του λαού», όποιον εκφράζει απόψεις ενάντια στο ρεύμα. Άλλο τώρα, αν, «Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά»…

. Το να επαίρεσαι για τους αρχαίους Έλληνες, που ανήγαγαν το διάλογο σε μέγιστο εργαλείο  πνευματικής παραγωγής και πολιτισμού, αλλά εσύ να εναντιώνεσαι στο συνομιλητή σου, (όχι με επιχειρήματα) αλλά απαξιώνοντάς τον με αρνητικούς  χαρακτηρισμούς, πριν ακόμα αυτός ολοκληρώσει τη σκέψη του…αλλά και αφού την ολοκληρώσει…

Το να θεωρείς ως  ισχυρά πλεονεκτήματα σε ένα διάλογο, την επιθετικότητα, τη θρασύτητα και την αναίδεια, επειδή αυτά, θα επικαλύψουν την ανεπάρκειά σου να διεξέλθεις  με διάλογο ένα θέμα. 

  

ΤΙ ΣΥΝΙΣΤΑ ΑΛΗΘΙΝΟ ΔΙΑΛΟΓΟ

Ο διάλογος  έχει δύο μορφές κατά τη γνώμη μου. Ο ένας είναι αυτός, όπου οι συνομιλητές , ακούν με προσοχή ο ένας τον άλλον, «πατούν» ο  ένας στην άποψη του άλλου, σαν σε σκαλοπάτι  εξελικτικής ανόδου, βελτιώνουν και συμπληρώνουν τις απόψεις τους  και φθάνουν σε μια σύνθεση των απόψεών τους, που κατά κανόνα είναι καλύτερη από την άποψη του καθενός ξεχωριστά, έχοντας επιπλέον απολαύσει την ηδονή της επικοινωνίας.

Η δεύτερη μορφή διαλόγου είναι πιο απλή:  Οι συνομιλητές ανταλλάσουν τις απόψεις τους και  απλά τις αποθέτουν στο τραπέζι της συζήτησης. Είτε διαφώνησαν είτε προχώρησαν το διάλογο προς μία κατεύθυνση, στο τέλος, ο καθένας μπορεί να πάρει από το τραπέζι της συζήτησης, ότι ταιριάζει στη πνευματική του υπόσταση. Και όταν σηκωθούν να φύγουν, θα είναι, συνειδητά ή ασυνείδητα, πλουσιότεροι πνευματικά απ’ ότι ήταν πριν καθίσουν στο τραπέζι αυτό.

 

*Οι πίνακες είναι του ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΕΡΟΥ