Α Π Ο Γ Ε Υ Μ Α

C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Είμαι όπως τα δέντρα που λυγίζουν με τις θύελλες

με τις αύρες που χαϊδεύουν τα φυλλώματά μου 

τα μελτεμάκια που φυσούν τις δίψες μου.

Συχνά, ξηλώνω ουρανί

και με το θαλασσί το αναδεύω

να λάβει το κάθε Αύριο, νόημα.

Κι είναι ο κόσμος όμορφα θηλυκός,

γεμάτος κεντημένα όνειρα,

έρωτες αναμμένους

φρούτα του πόνου και του γλυκασμού,

με υγρασία και ξηρότητα,

κάποτε με τη Δικαιοσύνη ανήμπορη, ανάμεσά τους.

Κι αν εξαιρέσουμε τις πέτρες

που δεν έχουν ηλικία,

το κάθε τι στον κόσμο αυτό

έχει 

το δειλινό του….

***************************************************

 *Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΝΤΙΝΗΣ ΞΑΔΕΛΦΗΣ

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΜΗΘΥΜΝΑΣ- (Η Μήθυμνα ως σύμβολο των γενέθλιων τόπων)

C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

- Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΜΗΘΥΜΝΑΣ-
(Η Μήθυμνα ως σύμβολο των γενέθλιων τόπων)
(Απόσπασμα από το ομώνυμο ποιητικό έργο) -Εκδ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ- γ΄έκδοση

....ΤΟ ΦΩΣ      ξεπερνά τις διαστάσεις του
                         τρυπώντας τα βότσαλα
                         που θα γίνουν φυλαχτά της μοναξιάς.

ΤΟ ΦΩΣ          σκουπίζει τα δάκρυα των πραγμάτων
                        που συναισθάνονται το σχήμα τους
                        ή τέλος χαμηλώνει τη δύναμή του,
                        καταπώς θέλει η Μήθυμνα να φορέσει
                       τα φίλτρα της ομορφιάς της.

                       Τα βουνά μας κοιτάζουν άγρυπνα
                       τοκίζοντας την αρετή τους στα χρώματα,
                       την υπεροψία τους στον άνεμο.
                       Βουνά κίτρινα, γαλάζια, γκρίζα,
                       αμιλλώνται τις παιδικές ζωγραφιές
                       στην αθωότητα.

                       Τα μελτέμια πηδούν
                       τα σκαλοπάτια της θάλασσας
                       και ξεσηκώνουν τα ολόξερα φύκια
                       σε ψεύτικη επανάσταση.

                     Τα δέντρα με κλωνιά απλωμένα
                      ίδια τανυσμένα δάχτυλα που διψούν την αφή,
                      βιάζουν την ημέρα
                      με μια φωτοληψία ακατάσχετη.....

***********************************************************

*ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕ Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ

C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Με τόσα ΝΑΙ που φόρτωσες την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ σου από την αρχή
μετουσιώθηκε σε νοικοκυρεμένη ασφυξία…
Έτσι συνήθισες την ασφυξία ως ελευθερία στη ζωή σου…
Όλα τα συνηθίζει ο άνθρωπος, και κυρίως την ασχήμια
που τον ξεστρατίζει ευχάριστα από την ίσια
και άγευστη γραμμή της ζωής του.

Ύστερα άρχισες το παιχνίδι με την «αλήθεια» που τάχα μου
εσύ εκπροσωπείς ακλόνητα…
Δεν σου πέρασε από το μυαλό πως όλες οι «αλήθειες»
έχουν ημερομηνία λήξης,
πως σταθερή αλήθεια δεν υπάρχει , 

όπως λέει και ο αρχαίος παπππούς,
αφού η πραγματικότητα διαρκώς μεταβάλλεται

 μαζί με τις αλήθειες της.
Ακόμα και ο Θεός κατέβηκε στη γη για την «αλήθεια»…
Μήπως κατάλαβες ποια είναι ; Κι αν ναι, την πίστεψες βαθιά;

Οι δικές σου «αλήθειες» λοιπόν,
είναι μόνο οι προσωπικές σου εμμονές,
που κανακεύεις και ζεσταίνεις
στο θερμοκήπιο των ανεκπλήρωτων επιθυμιών σου.
Κι έχουν τόση αξία οι «αλήθειες» σου,
που αφορούν εσένα μόνο…

Τελικά, μας μένει μια ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και μια ΑΛΗΘΕΙΑ σταθερή,
που δικαιούμαστε όλοι, δίχως και να την έχουμε επιλέξει:
Είναι όταν μας γνέφει , με τα μαύρα,
ο άγνωστος,
κοιτώντας το ρολόι του….
**********************************************

* Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΝΤΙΝΗΣ ΞΑΔΕΛΦΗΣ