C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ
Πρόσωπα: Γυναίκα Α΄- Ένας Ζωγράφος και Γυναίκα Β’
ΓΥΝΑΙΚΑ Α’ : Ματαιότης ματαιοτήτων
τα πάντα ματαιότης! Ας το έχουν
υπ’ όψη τους όσοι αυτοορίζονται ως «κάποιοι», ως
άνθρωποι
της τέχνης της
διανόησης κ.λ.π.. Το Μηδέν παραμονεύει …..
Αυτό δεν μπορούν να
το ξεπεράσουν οι αυτοοριζόμενοι ως
«κάποιοι»…. Το Μηδέν, θα τους…εκμηδενίσει. Κι αν
υπάρχει λίγο φως
μέσα τους, αυτό δεν τους βοηθάει, γιατί
τα σκουλήκια περιμένουν… Ακούς; Σε σένα μιλάω!
ΖΩΓΡΑΦΟΣ: Ο καθένας ορίζεται ποιος είναι από το έργο του και από το
χρόνο που το επιβεβαιώνει. Αυτός είναι ο ασφαλής
τρόπος για να
κρίνεις. Όλα τα άλλα είναι φούσκες που θα σκάσουν στον
αέρα.
Άλλωστε, εσύ δεν ήσουν
τις προάλλες, που «όρισες» δημόσια
ένα τύπο ως «ημίθεο»,
επειδή σου πουλούσε παπαγαλία από την
Ελληνική Μυθολογία του
Ζαν Ρισπέν για οντολογικά και
φιλοσοφικά θέματα; Ή μήπως τον «όρισες» ως «ημίθεο» επειδή
η ανδρική του γοητεία, σου
ενεργοποίησε το λίμπιντο; Ποια
είναι η διαφορά μεταξύ
εκείνων που αυτοορίζονται ως
άνθρωποι της τέχνης ή ότι
άλλο και εσένα που ορίζεις ως
ημίθεο ένα σαχλαμάρα που πουλάει
εντυπώσεις; Όσο για μένα,
αφού προφανώς με παίρνει η
μπάλα και μένα,
δεν υπήρξα ποτέ επηρμένος αλλά ούτε και τον ταπεινό
παριστάνω για να
ικανοποιήσω εσένα και τους ομοίους σου.
Απλά, έχω συναίσθηση ποιος
είμαι, τι κάνω, επιφυλάσσοντας
στον εαυτό μου την έκπληξη
ή την απογοήτευση, για το που
μπορώ να φτάσω. Θα συζητούσα σοβαρά μαζί σου, αν δεν ήξερα
ότι είσαι βαθιά πληγωμένη, αφού σ’ όλη τη ζωή σου έλεγες
ΝΑΙ σε όλους αυτούς που θα έπρεπε
να είχες πει ΟΧΙ,
ευτελίζοντας την
προσωπικότητά σου, κι όταν συνάντησες
έναν
δυο έντιμους ανθρώπους,
θέλησες να τους… επιβάλλεις τους
όρους σου με την ακαμψία
ενός λοχία πεζικού. Γι αυτό, όταν
κοιτάζεις στον καθρέφτη, να μην βλέπεις
άλλους, αλλά τον εαυτό
σου. Έτσι θα καταλάβεις
ποιος είναι ο πραγματικός σου
αντίπαλος…
ΓΥΝΑΙΚΑ Β΄: Μην την ακούς. Έλα μαζί μου.
Δεν έχουμε χρόνο πια, εκτός,
για αγάπη και τρυφερότητα.
Εγώ σε πιστεύω, σε θέλω, σ’
ακολουθώ. Εσύ άφηνε τα
έργα σου- αποτυπώματα της
διαδρομής σου κι αν ο άνεμος του χρόνου τα σβήσει, δεν
πειράζει. Θα σου μείνει η μέθεξη της δημιουργίας.
Δεν ζούμε
για να πεθάνουμε!
Ζούμε για να ρουφήξουμε όλες τις μικρές
και τις μεγάλες
στιγμές της ζωής και να φυτεύουμε, να
φυτεύουμε ως το τέλος…
Ζούμε όμως και για να
υποστούμε τις σκοτεινές της στιγμές, ώστε
να
συνειδητοποιούμε την
αξία που έχει το Φως, το πόσο απέχει η
Ομορφιά απ’ την
ασχήμια… Ζούμε για τον κραταιό Έρωτα
της ζωής και του
ανθρώπου. Αν υπάρχει ένα Θείο στοιχείο
στη ανθρώπινη
οντότητα, αυτό είναι ο Έρωτας που αγνοεί τον
θάνατο επιδεικτικά…Ο
θάνατος είναι βέβαια ο απόλυτος
κανόνας, δίχως ούτε
μία εξαίρεση. Αλλά όπως είπε ο
Επίκουρος, «όταν ο
θάνατος έλθει,
εμείς
δεν θα είμαστε πια εδώ.». Έλα
τώρα.
Έλα
να σου στρώσω Καλοσύνη να κοιμηθείς…
| 
