Σάββατο, Ιανουαρίου 05, 2013

ΦΩ ΜΠΙΖΟΥ



Φαίδων Θεοφίλου

Τίποτα λιγότερο από τρικυμίες για μένα
από θύελλες  καταπρόσωπο,
να με κρατούν οι εντάσεις  άγρυπνο…

  Οι χριστιανικές γιορτές οργανωμένες με ευσέβεια
προς  το χρήμα…
 Υποκρισία το πιο καλό χριστιανικό εργαλείο:
Έτσι, να είναι όλα τακτοποιημένα
 και προς τα κει και προς τα εδώ…
Μένει βέβαια η «Αλήθεια» ορφανή, αλλά δεν είναι η μόνη.
Είναι και η  σκοπιμότητα
που αναλαμβάνει το ρόλο της  Αγάπης…


Για μένα, τίποτα λιγότερο  από μανιασμένη βροχή … 


Οι σωτήρες  της εξουσίας έμειναν γυμνοί.
Καταχραστές ονείρων  ,  ατιμώρητοι «ιδιοκτήτες»  πατρίδων,
θλιβερές καρικατούρες  ενός πρώην «ωραίου τίποτα».
Τώρα όμως ξέρουμε…  Ή μήπως θα μας ξαναγελάσουν;

 Φωτιά  στα σωθικά, που σιγοκαίει …


Το πνεύμα ευκολίας δίχως ουσίας αντίκρισμα
 φτάνει ως την ποίηση:
Ποιήματα, γίνονται  καθημερινά
  ανακοινωθέντα της προσωπικής ζωής
και γράφονται για  διαχείριση των αισθηματικών…
Στίχοι,  που… εκπίπτουν σε ερωτικές ατάκες και τσιτάτα
για να κερδίσουν εντυπώσεις της στιγμής,
στο αγοραίο παζάρι της  όποιας καταξίωσης…
 «Ποιητές» κάνουν τα πάντα για να αρέσουν
αλλά  συνήθως  μαγειρεύουν
κάτι σαν  light snack ας πούμε.

Παραδίνομαι  σε  Άνεμο αδυσώπητο
και γίνομαι Άνεμος μαζί του…






Τετάρτη, Ιανουαρίου 02, 2013

ΠΕΦΤΕΙ ΒΡΟΧΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΕΥΓΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

 Φαίδων Θεοφίλου
Βροχή. Πολλή βροχή..Σαν ρυθμική χορογραφία…
Είμαστε  στην παραλιακή καφετέρια κι απολαμβάνουμε από τη τζαμαρία το πώς αλλάζει το τοπίο με τη βροχή...
Κάπου 11 η ώρα πριν το μεσημέρι και η μηχανή του καφέ σκορπίζει τη μυρωδιά του παντού. 

Ο Στράτος κι εγώ. Συζητάμε με εξαιρετική διάθεση..Πυρωμένες συζητήσεις… Ήμασταν οι μόνοι που συζητούσαμε. Οι παραδιπλανοί  μας κοιτούσαν αμήχανα ο ένας τον άλλον ή κοιτούσαν κάπου αλλού…

Εμείς δεν καταλάβαμε πότε πέρασαν 4 ώρες , πότε συντηρήσαμε τόσο καλά τη πνευματική μας φόρμα, πόσο το χαρήκαμε που διεξήλθαμε με τάξη και στόχευση τόσα θέματα..
Δύο από τα συμπεράσματα κάποιων συζητήσεών μας τα αποθέτω εδώ: 

«Το χώμα δεν είναι πατρώο αλλά μητρώο» "Έτσι μπορεί τον τόπο που γεννηθήκαμε και ζήσαμε να τον αποκαλούμε για λόγους ιστορικούς, κοινωνιολογικούς και οικονομικούς, ΠΑΤΡΙΔΑ αλλά για λόγους ψυχολογικούς θα έπρεπε να τον αποκαλούμε ΜΗΤΡΙΔΑ".

Στο μεταίχμιο της αποχώρησης του 2012 και του ερχομού του 2013
 κι ενώ η βροχή είχε σταματήσει, επαναβεβαιώσαμε μεταξύ μας αυτό, που και οι δύο έχουμε βιώσει:

Ότι τις πιο πολλές φορές στη ζωή, πάνω και από τους δεσμούς αίματος, είναι «οι δεσμοί βλέμματος»….








Τετάρτη, Δεκεμβρίου 26, 2012

ΜΑΡΙΑΣ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ- "Του Καρυωτάκη"

Μαρίας Πολυδούρη -από τα ανέκδοτά της.
ΤΟΥ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ

«Ο νέοι πο φτάσανε μαζ στ ρμο νησί» μ σένα
κάποια βραδι
μετρήθηκαν κ᾿ ηραν σ ν λείπης.
Τ
μάτια τους κοιτάχτηκαν τότε, χωρς κανένα
ρώτημα, μόνο
κίνησαν τς κεφαλς τς λύπης.
Νύχτες πολλές, θυμήθηκαν, π τ μόνωσή σου
να σημεο π φωτι τος στελνες, γνωρίζαν
τ
θλιβερ χαιρέτισμα πο φώταε τς βύσσου
το
ς δρόμους κι᾿ λοι πόμεναν στν τόπο τους πο ρίζαν.
πόμεναν στν δια τους πικρία, κρεμασμένοι
τσι μοιραα κα θλιβερ στ «βράχο» το κινδύνου.
Κι
᾿ ταν πι τος χαιρέτισες, ο αώνια πελπισμένοι
ψάλαν μαζ
κάποια στροφ καθιερωμένου θρήνου.
Μ φτάνουν πάντα στ «νησί» τ νέα παιδι λοένα.
Στ
ν δεια θέση σου ζητον τς ζως τ λεγεο.
Σο
φέρνουνε στ μάτια τους δυ δάκρυα παρθένα
κα
τς καινούριας σου ποχς τ πλαστικ κμαγεο.

Αφού διάβασα αυτό σου το ποίημα Μαρία, παρακολουθούσα τις πτυχώσεις τις θάλασσας που έρχονταν προς το μέρος μου και γίνονταν φλοίσβος….Μια ρέμβη πλεγμένη με τη θλίψη, με το τετελεσμένο που ακόμα δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό… Αναρωτήθηκα Μαρία, πως ήταν δυνατόν μια αγάπη σαν τη δική σου δυνατή σαν το θαύμα , δεν ήταν αρκετή να ανακόψει μιαν αυτοχειρία και να δώσει διέξοδο στο περιβόλι των αισθημάτων;; Δεν ζητούσα απάντηση  και λογικές εξηγήσεις, ούτε από μένα τον ίδιο…Μου έφτανε το μυστήριο μιας  απορίας που δεν θα απαντηθεί ποτέ…Ο λόγος που διαβάζω ποιήματά σου δεν είναι ότι είσαι κάποια  σπουδαία ποιήτρια. Άλλωστε πιστεύω πως αν δεν αγαπούσες τόσο, δεν θα έγραφες ποιήματα..Ο λόγος που σε θυμάμαι και σε παίρνω στην αγκαλιά της μνήμης μου είναι πως υπήρξες σπουδαία γυναίκα. Σε μια εποχή, ηλίθια σκληρή για τις γυναίκες, υπήρξες ένας καινούριος κόσμος μόνη σου. Κι η μοίρα σου: Να λιώνεις στο νοσοκομείο από φυματίωση κουβαλώντας ταυτόχρονα τον πόνο ενός άτυχου έρωτα.
Μακάρι Μαρία να υπάρχει κι άλλη ζωή, μακάρι τότε να ξανάρθεις, για να σου δώσει η ζωή μετανιωμένη  όσα δεν σούδωσε  κι όσα σου πήρε.
Ο φλοίσβος, έγινε πια άγριο κύμα. Σε φιλώ Μαρία.
Φαίδων Θεοφίλου





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΜΗΘΥΜΝΑ

ΜΗΘΥΜΝΑ
Γενέθλιος τόπος