ΔΙΑΛΛΕΙΜΜΑ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΣΑ ΚΑΙ ΦΛΑΟΥΤΟ

Φαίδωνα Θεοφίλου-Από τον "Κύκλο της κοντινής ξαδέλφης 

 

Όσο κι αν  ήθελα την ολική καταστροφή σαν ερωμένη,

δεν τα κατάφερα.

Ούτε οι δαίμονες  βοήθησαν σ΄ αυτό,

έτσι απασχολημένοι εντός μου

ο ένας τον άλλον ν΄ ακυρώνει…

Έλπιζα στη φωτιά

αφού πάντα καιγόμουν, 

αλλά ποτέ δε βρήκα στάχτες μου.

Τη κινητή περιουσία μου 

την έχασα

μια Κυριακή βροχής.

Ήταν μια σκούρα βυσσινιά ομπρέλα

που βίαια την πήρε ο άνεμος

μακριά, στη πέρα θάλασσα.

Τα άλλα, τα σπουδαία της ζωής μου,

καίγονταν μαζί μου ολονυχτίς

χωρίς  ποτέ  τις στάχτες  μας να βρίσκω…

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΥΤΌΦΩΤΟ

Φαίδωνα Θεοφίλου –Από το «Επίμονο Θεώρημα» 1988

Η εξουσία του ποιητή

βρίσκεται

πάνω στη μη εξουσία των ανθρώπων.

Γι αυτό,

φύλλο πλατύ θα γίνω

με φλέβες λεπτές δικτυωμένο.

Θ α δέχομαι τον ήλιο κατακόρυφα,

σαν  όπως άντρας

που άλλο δεν ξέρει από αλήθεια.

Θ’ αφήνω το χρώμα μου

να υπερίπταται των αχρώμων

διάχυτο χάδι.

Αποτυπώνοντας την αφή μου

στα χέρια της κίνησης,

θα κάνω  τη δύναμη ορατή.

Δύναμη,

που με την αδυναμία του ποιητή

θα είν’ εξισωμένη.

Η ΑΝΟΙΞΗ ΤΗΣ ΑΥΤΑΠΑΤΗΣ

Φαίδωνα Θεοφίλου-Από τον "Κύκλο της κοντινής ξαδέλφης" (Σαπφώ)

Να προλάβω 

απαλό αεράκι να γίνω

στον ιδρώτα του νυχτερινού ύπνου σου.

Σπόρος ρουμπινί από ρόδι

να σφηνωθώ ανάμεσα στα χείλη σου.

Αισθητή τρικυμία να είμαι, κάπου μακριά

για να νιώθεις ασφαλής στη γαλήνη σου.

Να προλάβω.

Τη θύρα της μνήμης σου ν΄ ανοίξω

να εγερθεί η ευωδία της σάρκας.

Ήλιος θρασύς κατάντικρυ στον Ήλιο

να σε διεκδικώ με Φως.

Σε απηνή διωγμό να δικάζω

τα σκοτάδια σου.

Να καλοπιάνω τη θάλασσα

να σ’ αποδέχεται ισότιμη.

Να προλάβω, να προλάβω,

μήπως και μείνει μόνη η λογική

να  στεγνώνει  την υγρασία

της αυταπάτης.

* Οι πίνακες είναι του ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΡΑΤΟΥΔΑΚΗ