ΚΑΣΤΑΝΗ ΠΤΗΣΗ

Πουλί αν ήμουν

θα κατάπινα τη πτητική πορεία μου

χωνεύοντας τη γαστρική υπεροψία του ιλίγγου.

Αν ήμουν ψηλή κολώνα

θα ντυνόμουν την παρουσία των περαστικών

έτσι, να μη φαίνεται η ομοιόμορφη ασκήμια μου.

Σα λουλούδι,

θα χαρτογραφούσα αρωματικά

τον εναέριο χώρο μου.

Σα μέλισσα,

θα παραβίαζα τον αρωματικό εναέριο χώρο.

Σαν πράσινος τρυφερός κορμός,

θα έδειχνα τις χαρακιές μου

από κοφτερό μαχαίρι.

Δεκέμβριος αν ήμουν

θα βύθιζα τα δάχτυλα

στα κόκκινα χρώματα του Αυγούστου.

Φ.Θ.

(Από το βιβλίο ΕΠΙΜΟΝΟ ΘΕΩΡΗΜΑ- !986 Εκδόσεις Θουκυδίδης)

*Ο πίνακας στην αρχή του ποιήματος είναι της ΑΝΝΑΣ ΚΑΝΑΤΑ

ΠΑΙΔΙΑ ! ΗΡΘΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΑΤΕ!!!!!!

Γράφει ο Φαίδων Θεοφίλου

Μετά τα όσα γράφτηκαν για το βιβλίο της Ελένης Λιντζαροπούλου, θα ήθελα να γράψω κι εγώ λίγα λόγια εδώ, που αν δεν είναι μεγαλύτερης σημασίας απ’ όσα γράφτηκαν, σίγουρα δεν θα είναι μικρότερης.

Το βιβλίο λοιπόν αυτό, ξεδιαλύνει όλες τις αβεβαιότητες και τις θολούρες της ζωντανής μας παράδοσης, σχετικά με το αν υπάρχει ο Αη Βασίλης ποιος είναι, και ποιος είναι αντίστοιχα ο Santa Claus. Η Λιντζαροπούλου, που διαθέτει θεατρική παιδεία, υψηλή θεολογική κατάρτιση γενικότερο ισχυρό πνευματικό οπλισμό και κριτικό πνεύμα, κατορθώνει , όλα αυτά να τα μετουσιώσει σε μια γοητευτική γραφή, που αποτυπώνει την αλήθεια, και τη γνώση, με αγάπη , τρυφερότητα και ευθύνη.

Απευθύνεται στα παιδιά σαν ίση προς ίσους , ενώ η γραφή της για τους μεγάλους που θα έχουν την τύχη να το διαβάσουν, λειτουργεί σαν υπενθύμιση για το μερίδιο του παιδιού που έχουν μέσα τους και ξεκαθαρίζει πολλά από αυτά που μόνιμα υπάρχουν συγκεχυμένα στο μυαλό μας. Διαβάζοντας το βιβλίο, συναισθάνθηκα πόσο δύσκολο και ντελικάτο, είναι να απευθύνεσαι σε παιδιά, και πόσο έμφυτο ταλέντο πρέπει να έχεις, ώστε αυτό το δύσκολο, να εισπράττεται τόσο εύκολα και άμεσα αναγνωστικά

Εύχομαι το βιβλίο της να έχει καλό και διαχρονικό ταξίδι στις αναγνωστικές θάλασσες των παιδιών και των γονιών τους, και καλή συνέχεια στη συγγραφέα, με άλλες δημιουργικές εκπλήξεις.

*Το βιβλίο εικονογραφείται θαυμάσια από τη Μ. Πεπονά και αποτυπώνει εικαστικά την ατμόσφαιρα και το πνεύμα του βιβλίου σε μια ευτυχισμένη συνύπαρξη λόγου και εικόνας.

Το ιστολόγιο «Ο Θεός στο Καφενείο» δεν στέκεται όμως μόνο στο βιβλίο αλλά θέλει να πει και λίγα ακόμα λόγια για την Ελένη Λιντζαροπούλου, που σήμερα είναι υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του Δήμου Κορυδαλλού.

Η Ελένη κατέθετε όλα αυτά τα χρόνια με ενθουσιασμό , στο ιστολόγιο αυτό, τα πολύτιμα σχόλιά της και τις απόψεις της που συχνά ενεργοποίησαν τη σκέψη για επιτυχημένες αναρτήσεις. Αγαπά με πάθος τη λογοτεχνία και γράφει εξαιρετική ποίηση. Στην κατηγορία αναρτήσεων του ιστολογίου, με τίτλο «ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ» είχα τη χαρά να δημοσιεύσω ποιήματά της τονίζοντας στο κριτικό μου σημείωμα, ότι δεν θα αργήσουμε να ακούσουμε για την Λιντζαροπούλου. «Ο Θεός στο καφενείο» της οφείλει πολλά για τη γόνιμη και δημιουργική της παρουσία, καθώς και για τη λειτουργία της ως συνδετικού κρίκου των "θαμώνων" του «Καφενείου» και του εξαιρετικού ενδιαφέροντος συζητήσεων που έγιναν μέσα σ’ αυτό. Αισθάνομαι την ανάγκη να καταθέσω εδώ, την εκτίμηση, το θαυμασμό και την αγάπη μου στη γυναίκα, την επιστήμονα, τη συγγραφέα και τον άνθρωπο Ελένη Λιντζαροπούλου, με τη βεβαιότητα, ότι η ανθρώπινη ποιότητα, ποτέ δεν χάνει το δρόμο της.

Γ ΡΑΜΜΑ ΣΕ ΦΙΛΟ ΜΑΚΡΙΝΟ

Φαίδων Θεοφίλου

Γράφοντάς σου κάτω από τη γενναιοδωρία του ήλιου

ήθελα να σου πω μη ξεγελιέσαι ότι ο άνθρωπος

είναι ασήμαντα μικρός.

Η αλήθεια είναι πως περιέχει όλη τη θάλασσα

μαζί με τα νησιά της, κομμάτια τ’ ουρανού και των αστέρων.

Μη ξεγελιέσαι πως ο άνθρωπος είναι μικρός.

Μέσα του κατοικούν δαίμονες και Θεοί,

όλες οι τρικυμίες του κόσμου και μικρά διαλλείματα

γαλήνης κι αρμονίας…

Α ναι! Υπάρχει κι ο Έρωτας .

Αυτός δεν είναι μήτε δαίμονας μήτε Θεός.

Είναι και οι δύο, με την τρικυμία του να κρύβεται πίσω απ’ τη γαλήνη.

Κραταιός, γλυκύς και άδικος σαν το θάνατο.

Για να σε καταλάβω και να σου γράψω αυτό το γράμμα,

έπρεπε ν’ ανέβω όλα τα σκαλοπάτια των ανέμων

ως το χάος και να ξαναγυρίσω.

Να βάλλω όλους τους ωκεανούς σου

σε μια κουταλιά νερό.

Έπρεπε να δω τη δικαιοσύνη να μου ζητά βοήθεια τρέμοντας

μπροστά στην πόρτα του Έρωτα.

Είσαι μια ολοζώντανη ψυχή φίλε μου

κι οι ζωντανές ψυχές πονάνε τόσο,

που κάνουν το πολύ να φαίνεται για λίγο.

Να όμως που έχουν τη δύναμη να πετάξουν

θαρρείς κι ο πόνος βγάζει τα φτερά.

Αν μακρινέ μου φίλε δεν πονέσει η ψυχή

θα μείνει βαλτωμένη σα να μη έκανε

καμιά διαδρομή, φεύγοντας όπως ήρθε

σαν αφηρημένη, δίχως ν’ αφήνει πίσω τίποτα

που να λογιάζεται για κάτι…

Ή μάλλον όχι. Αφήνει κάτι σημαντικό:

Τον πόνο που προκαλεί στις ζωντανές ψυχές

και τις κάνει να πετάξουν!

Πέτα φίλε μου και μη φοβάσαι.

Πόνεσε με πάθος, με αλήθεια, πόνεσε με δύναμη

βάζοντας τις λεπταίσθητες χορδές σου γι’ αντιζύγιασμα.

Κι εγώ ας βοηθήσω από μακριά

να είναι το ταξίδι σου όμορφα επώδυνο.

Η σκέψη μου μαζί σου

κάτω από τη γενναιοδωρία του ήλιου.