ΤΟ ΕΞΑΣΤΙΧΟ ΤΟΥ ΤΡΟΦΙΜΟΥ

Επανερχόμαστε στο Καφενείο λοιπόν, μετά από μικρή απουσία, και παραθέτουμε ένα εξάστιχο που θα νόμιζε κανείς ότι γράφτηκε από κάποιους αντιεξουσιαστές ή απελπισμένους πολίτες που ψάχνουν διέξοδο και μαστιγώνουν την εξουσία. Μπα! Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Μη σας ξεγελούν οι πολιτικοί προσδιορισμοί που καταλήγουν σε –στες ή σε -ατες. Σήμερα πια όλοι αυτοί είναι συνήθως ξαμολημένα όργανα κάποιων κέντρων εξουσίας. Όσο για τους πολίτες, βολεύονται στην «ευημερούσα (;;;;;)» ακινησία και κανένα ολίσθημα ανικανότητα ή απάτη του πολιτικού τους αρχηγού δεν είναι αρκετή για να τους χαλάσει την «εικόνα» που δημιούργησαν γι αυτόν τα επικοινωνιακά συστήματα και οι δημιουργοί μύθων. Κι αν κάποια στιγμή ο πολιτικός αρχηγός παραδώσει τη χώρα διαλυμένη, οι πολίτες που τον αποδέχθηκαν με επικοινωνιακή πλύση εγκεφάλου ως σπουδαίο, θα πουν πως η χώρα…έφταιγε που διαλύθηκε.
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι τα επικοινωνιακά συστήματα που κυρίως βασίζονται στη ψυχολογία των μαζών, αξιοποιούν στο μέγιστο βαθμό το…μαζοχισμό των πολιτών, πλασάροντάς τους ένα ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΜΥΘΟ. Κάπως έτσι είναι η κατάσταση και σήμερα. Το εξάστιχο λοιπόν που ακολουθεί, (για να επιστρέψουμε στην αρχική κουβέντα) γράφτηκε από τον ήρωα του βιβλίου μου «Ο Τρόφιμος». (Θεωρώ τους ήρωες των μυθιστορημάτων αληθινά και ζωντανά πρόσωπα, όπως και τον διπλανό μου) Ο Τρόφιμος λοιπόν αφού το έγραψε σ’ ένα μεγάλο χαρτί, έβγαλε το χέρι του απ’ τα κάγκελα του ιδρύματος που ζει, και το κόλλησε στον τοίχο να το βλέπουν οι περαστικοί. Ο Τρόφιμος. Ένα ελεύθερο πνεύμα, που είναι ένας κόσμος από μόνος του. Βέβαια, οι «νυκοκοιραίοι» Έλληνες πολιτικοί που μας κυβερνούν σήμερα, δεν θα τον θεωρούσαν «σοβαρό» άνθρωπο, (ευτυχώς γι αυτόν) όπως και ανάξιο αναφοράς. (Αυτοί κρατούν τις ανθρώπινες αξίες και μετρούν: όπως, καπάτσος, λαμόγιο, τζάμπα μάγκας, μάσα αρπαχτή, μίζα, «κουμπάρος» κράτος οικόπεδο, κ.λ.π.) Ιδού λοιπόν το τετράστιχο:

"Αν κάποτε οι εξουσίες σκύψουν
τείνοντας το αυτί
στα χείλη των Ποιητών,
το κέρδος
δε θα’ ναι που θ’ ακούσουν,
μα το σκύψιμο".

Φαίδων Θεοφίλου

Η ΠΥΓΜΗ ΤΟΥ ΜΑΦΙΟΖΟΥ

ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΙΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΧΡΗΣΕΙΣ

Πλούσια η αμερικανική παρουσία τον τελευταίο καιρό στην ελληνική και διεθνή τηλεόραση. Ο ελλειμματικός πρόεδρος των Η.Π.Α. επισκέφθηκε τη γειτονιά μας, για να δώσει ουσιαστικά στην Αλβανία κάτι, που δεν ανήκει ούτε στις Η.Π.Α. (για να το δώσει) αλλά ούτε και στην Αλβανία: (για να το πάρει) Το Κόσοβο. Την αυτονομία αρχικά και την προσάρτηση στην Αλβανία αργότερα. Η πολιτική των Η.Π.Α. έχει απλοποιήσει τα πράγματα: Θέλεις να κάνεις ένα δώρο σε κάποιον που θέλεις να τον έχεις υποχείριο; Δε χρειάζεται να πληρώσεις για να το αγοράσεις! Το παίρνεις από κάποιον που θέλεις να σιωπά από φόβο και το δίνεις σε κείνον που θέλεις να σε υπηρετεί στο μέλλον. Όπως ακριβώς κάνουν οι μαφιόζοι. Πού να φανταστούν τα μέλη της Μαφίας ότι οι μέθοδες και οι πρακτικές τους, θα ενσωματώνονταν κάποτε στην αμερικανική εξωτερική πολιτική! Τώρα ετοιμάζονται οι Αμερικανοί να εγκαταστήσουν βάσεις στην Πολωνία και την Τσεχία, με την σύμφωνη γνώμη της κυρίας «ελαφρών ηθών» ήτοι της Ε.Ε. Οι ρουκέτες θα στρέφονται κατά του Ιράν, χωρίς ν’ αποκλείεται η αλλαγή στόχου, γι αυτό και οργίστηκε η Ρωσία, οι δε χώρες της Ευρώπης που θα … «προστατεύονται» από αυτή την πυρηνική ομπρέλα, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, θα πληρώσουν και την… εγκατάσταση. Σας είπα ήδη ότι ότι η Αμερική έχει απλοποιήσει τα πράγματα για τον εαυτό της. Ο ίδιος πρόεδρος, πριν την εισβολή των Η.Π.Α. στο Ιράκ με τους υπηρέτες της, (Βρετανία, Πολωνία, Ιταλία κ.λ.π.) επαναλάμβανε καθημερινά δια της προπαγάνδας σ’ όλη την υφήλιο, ότι το Ιράκ έχει όπλα μαζικής καταστροφής κι ως εκ τούτου κινδυνεύει η ανθρωπότητα. Τελικά στο Ιράκ δεν υπήρχαν ούτε φάρμακα για τα νοσοκομεία. Όταν αποκαλύφθηκε το χονδροειδές ψέμα, έσπευσε ο πρόεδρος να μιλήσει για εξαγωγή… δημοκρατίας στο Ιράκ. (Ξέρετε στην Αμερική έχουν παράδοση να εκλέγουν ΕΥΦΥΕΙΣ προέδρους) Είχαν λοιπόν τόσα περισσεύματα δημοκρατίας στην Αμερική, που σκέφθηκαν ας κάνουμε και κάποιο…καλό κι ας το ρίξουμε στο γιαλό. Ας θυμηθούμε πάλι, ότι ο πρόεδρος αυτός, δεν εξελέγη από την πλειοψηφία του αμερικανικού λαού αλλά από το δικαστικό σώμα: Είχαν λέει σχεδόν ισοψηφήσει με τον αντίπαλο για την προεδρία υποψήφιο και επειδή οι αρμόδιοι δεν…ήξεραν να μετρούν για να αναδείξουν το νέο πρόεδρο, ανέλαβαν οι δικαστές να το κάνουν. Καλή είναι η Δημοκρατία, όταν… δεν ενοχλεί τα σχέδια του παρακράτους. Πάντως ένα πράγμα πρέπει να το αναγνωρίσουμε στους Αμερικανούς: Είναι πολύ πρακτικοί άνθρωποι. Η σημαία τους ας πούμε δεν έχει μία μόνο χρήση. Τη βλέπουμε στα προφυλακτικά, στα εσώρουχα, στις σακούλες απορριμμάτων, στις χαρτοσακούλες για φρούτα και λαχανικά, σε διάφορες χώρες να καίγεται και να εκτονώνει την οργή των λαών και τέλος στον ιστό να κυματίζει με τη συνοδεία του εθνικού ύμνου των Η.Π.Α. και τους Αμερικανούς αξιωματούχους και άλλους, να τιμούν (α! όλα κι όλα) τη σημαία και τον ύμνο τους βάζοντας το χέρι στην καρδιά και τρέμοντας από πατριωτική συγκίνηση. Ολέ!
Όλα τούτα ήρθαν στο νου μου μαζεμένα με αφορμή ένα E-mail του φίλου Παναγιώτη Ιντζιρτζή που έγραφε:
«Φαίδων θέλω το σχόλιό σου για κάτι που άκουσα: Χτες ήρθε στην Αθήνα ο πρώην αντιπρόεδρος των Η.Π.Α. Αλ Γκορ, να μιλήσει για το περιβάλλον και να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. Παρουσίασε επίσης το βιβλίο του –An inconvenient truth- (Μια πικρή αλήθεια) με την παρουσία σύσσωμης της πολιτικής ηγεσίας της χώρας μας. Μόλις λοιπόν το άκουσα στις ειδήσεις, μου δημιουργήθηκε μια απορία: Αυτός ο κύριος με το αφεντικό του τον Μπιλ Κλίντον δεν ήταν που βομβάρδισαν τη Σερβία πριν μερικά χρόνια, με βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου, με αποτέλεσμα να μολυνθούν όλοι οι υδροφόροι ορίζοντες της ευρύτερης περιοχής; Μάλιστα οι επιστήμονες λένε ότι δε φτάνουν 50 χρόνια για να αποκατασταθεί η ζημιά. Αγαπητέ Φαίδων, μέχρι πού μπορεί να φθάσει η υποκρισία; Θα ήθελα ένα σύντομο σχόλιό σου».
Εδώ και αρκετές δεκαετίες Παναγιώτη, τα ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΊΑΣ στην εξωτερική αμερικανική πολιτική έχουν ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ. Ξέρεις τι σημαίνει όμως για ένα λαό να θέλει να απαλλαγεί από τον «προστάτη» του και να μη μπορεί; Να ελπίσουμε σε μια νέα ισορροπία του τρόμου, για να ξανακερδίσουμε την ελευθερία και την αισθητική μας;

Φαίδων Θεοφίλου

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ ΜΑΣ

Υπηρετούμε δύο χώρες:
Τη χώρα που κατοικούμε και τη χώρα της Τέχνης

Η ταυτότητα αυτού του «Καφενείου» όπως όλοι καταλαβαίνετε, είναι λογοτεχνική και θα παραμείνει. Εκτός όμως από την λογοτεχνική δημιουργία, έχουμε και μια άλλη ιδιότητα: Αυτή του Πολίτη. Του πολίτη που σκέπτεται, που κρίνει, που δρα, που έχει καθήκον να γίνεται ενοχλητικός για κάθε είδους εξουσία, γιατί έτσι μόνο έχει νόημα και λόγο ύπαρξης η δημοκρατία, η προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων, η καλυτέρευση της ζωής μας. Βέβαια οι εξουσίες (πολιτικές, εκκλησιαστικές, οικονομικές, εκδοτικές, κ.λ.π.) ονομάζουν την ασυδοσία και τις καταχρήσεις τους, όφελος για τον πολίτη και απαιτούν επί πλέον χειροκρότημα. Για να τα κάνουν όμως αυτά, χρειάζονται πολίτες σιωπηρούς και βολικούς. Και υπάρχουν τέτοιοι πολίτες (η πλειοψηφία άραγε;) που παραμένουν σιωπηλοί και απαθείς, όταν το άδικο επιβάλλεται για δίκιο και η ασχήμια γίνεται συνήθεια. Γι αυτό, το πολιτικό μας σύστημα δεν είναι ακριβώς κοινοβουλευτική δημοκρατία. Είναι κοινοβουλευτική ημιδημοκρατία. Έτσι λοιπόν, ότι υπολειτουργεί ή λειτουργεί λάθος στη χώρα μας, πρέπει να έχει ως πρώτο συνθετικό το-ημι. Π.χ. ημιυπουργεία, ημιεκκλησία, ημιπολεοδομία, ημινοσοκομεία, ημιπαιδεία κ.λ.π. Η λειτουργία λοιπόν και η δράση των πολιτών, δίνει το μέτρο της ποιότητας της δημοκρατίας, που αξίζει μια κοινωνία ανθρώπων.
Εμείς λοιπόν εδώ, από το Blog «Ο Θεός στο Καφενείο – κι οι λέξεις στο τραπέζι», στο λόγο και στη πράξη που μας πέφτει, θα είμαστε ως άτομα, όσο πιο ενοχλητικοί και δίκαιοι μπορούμε.