![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmD_6F1os6i0alGqAbelx8VqepWLRSjX584fMUaBdoCW5C4-eS3sgWE_NdoDGlM5Ul5wm-oB6XobwFDIefVRqFz686EMKrtHrbq0YPY66XeN3a8X9S3tNFXJPS-lSWBHkCrWNEMys9h1y9/s320/cortina22.jpg)
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι τα επικοινωνιακά συστήματα που κυρίως βασίζονται στη ψυχολογία των μαζών, αξιοποιούν στο μέγιστο βαθμό το…μαζοχισμό των πολιτών, πλασάροντάς τους ένα ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΜΥΘΟ. Κάπως έτσι είναι η κατάσταση και σήμερα. Το εξάστιχο λοιπόν που ακολουθεί, (για να επιστρέψουμε στην αρχική κουβέντα) γράφτηκε από τον ήρωα του βιβλίου μου «Ο Τρόφιμος». (Θεωρώ τους ήρωες των μυθιστορημάτων αληθινά και ζωντανά πρόσωπα, όπως και τον διπλανό μου) Ο Τρόφιμος λοιπόν αφού το έγραψε σ’ ένα μεγάλο χαρτί, έβγαλε το χέρι του απ’ τα κάγκελα του ιδρύματος που ζει, και το κόλλησε στον τοίχο να το βλέπουν οι περαστικοί. Ο Τρόφιμος. Ένα ελεύθερο πνεύμα, που είναι ένας κόσμος από μόνος του. Βέβαια, οι «νυκοκοιραίοι» Έλληνες πολιτικοί που μας κυβερνούν σήμερα, δεν θα τον θεωρούσαν «σοβαρό» άνθρωπο, (ευτυχώς γι αυτόν) όπως και ανάξιο αναφοράς. (Αυτοί κρατούν τις ανθρώπινες αξίες και μετρούν: όπως, καπάτσος, λαμόγιο, τζάμπα μάγκας, μάσα αρπαχτή, μίζα, «κουμπάρος» κράτος οικόπεδο, κ.λ.π.) Ιδού λοιπόν το τετράστιχο:
"Αν κάποτε οι εξουσίες σκύψουν
τείνοντας το αυτί
στα χείλη των Ποιητών,
το κέρδος
δε θα’ ναι που θ’ ακούσουν,
μα το σκύψιμο".
Φαίδων Θεοφίλου